II SA/Kr 160/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2012 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody z dnia 17 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2011r., znak [...], wydaną na podstawie art. 105 §1 k.p.a., art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. 2010 r., nr 243 poz. 1623), Prezydent Miasta K. umorzył wznowione na wniosek A.P. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego ([...]) parterowego z użytkowym poddaszem, wybudowanym garażem oraz wewn. instalacją wod-kan, energii elektrycznej - III etap inwestycji, na działce nr [...] obr. [...] w K". Orzekając w ten sposób podał, że w dniu 3 lipca 2009 r., po rozpoznaniu wniosku P.T. , wydana została decyzja Nr [...] znak [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, która wskutek jej niezaskarżenia w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna z dniem 18 lipca 2009 r. W dniu 8 marca 2010r. A.P; złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., tj. z uwagi na brak udziału wnioskodawczyni jako strony bez własnej winy. W wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku pod kątem dyspozycji art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a, w dniu 28 kwietnia 2010 r. wydana została decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, z uwagi na fakt, że wnioskującej o wznowienie postępowania nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 3 lipca 2009r., znak [...] . Na skutek odwołania od tejże decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia podlega badaniu po wznowieniu postępowania, w więc w drugim jego etapie . Mając na względzie stanowisko organu drugiej instancji, postanowieniem z dnia 24 września 2010 r. wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie, zaś postanowieniem dowodowym nałożono na inwestora obowiązek uzupełniania dokumentacji projektowej zatwierdzonej w decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...]z dnia 3 lipca 2009 r., znak [...]w zakresie obszaru oddziaływania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego poprzez określenie odległości projektowanego budynku od granic działek sąsiednich przedstawionych w projekcie zagospodarowania terenu, a w szczególności od działek nr [...] ,[...] [...] obr.[...], jak również analizy przesłaniania i zacieniania budynku położonego na działkach nr [...] ,[...] [...] przez projektowany na działce nr [...] obiekt budowlany, wyjaśnienia sposobu zagospodarowania wód opadowych na działce objętej projektem zagospodarowania terenu, a także kwestii zmiany spływu wód opadowych przy niwelacji terenu związanej z budową .w budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na postanowienie, pismem z dnia 18 października 2010 r. inwestor uzupełnił dokumentację projektową załączając projekt zagospodarowania działki sporządzony na mapie sytuacyjno-wysokościowej, przedstawiający odległość projektowanego budynku od granicy działki nr [...]oraz analizę przesłaniania i zacieniania budynku położonego na działce nr [...] ,[...] [...] przez projektowany na działce nr [...] obiekt budowlany, jak również złożył wyjaśnienia odnośnie zagospodarowania wód opadowych. Ocena czy A.P. , jako właścicielce nieruchomości stanowiącej działki nr [...] ,[...] [...] w K. przysługuje przymiot strony w opisanym wyżej postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę była jedną z podstawowych kwestii, która wymagała wyjaśnienia przez organ właściwy w sprawie wznowienia. Kontrowersje budził moment, w którym ocena ta powinna być przez organ dokonana, przy czym z uwagi na fakt, że organ odwoławczy nie podzielił poglądu pierwotnie prezentowanego w tym zakresie przez organ pierwszej instancji, znajdującego poparcie w niektórych orzeczeniach, konieczne stało się wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 149 §2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy. W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Obszarem oddziaływania konkretnego obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Pojęcie "przepisów odrębnych" odnosi się do wszystkich aktów prawnych, zawierających normy prawne, których hipotezy dotyczą obiektów budowlanych, a ich dyspozycje wskazują na wiążące się z tymi obiektami budowlanymi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego obiekt. Ograniczenia takie będą przyjmowały postać określonych nakazów i zakazów. Ustalenie, że dany podmiot jest stroną tegoż postępowania musi być pochodną stwierdzenia, że istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego (przepis "odrębny"), który wprowadza w związku z realizacją obiektu budowlanego objętego wnioskiem ograniczenia w zagospodarowaniu jakiegoś terenu. Obszar oddziaływania obiektu wyznaczany jest przepisami odrębnymi, którymi w przypadku obiektów budowlanych są w szczególności warunki techniczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami). W dalszych wywodach uzasadnienia decyzji omawiając szereg przepisów tegoż rozporządzenia (§ 12, § 13, § 57, § 60, § 271 ) Prezydent Miasta K. stwierdził, że realizacja przedmiotowego budynku nie spowoduje jakiegokolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działek należących do A.P. . Odnosząc się do zarzutów wnioskodawczyni, że realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie na warunki wodno-gruntowe wskazał, iż wody opadowe z działki nr [...] odprowadzane będą powierzchniowo po terenie własnym, zaś jeżeli chodzi o wody opadowe z terenu drogi - do szczelnych zbiorników retencyjnych poprzez projektowany system kanalizacji deszczowej na terenie inwestora. Z uwagi na odległość projektowanego budynku od granicy z działkami nr [...] ,[...] [...] oraz pozostawienie po jego wschodniej stronie powierzchni biologicznie czynnej, zapewnione zostało odprowadzenie wód opadowych po terenie własnym inwestycji bez zakłócania gospodarki wodnej sąsiednich działek oraz bez naruszania praw osób trzecich. Powyższe zgodne jest również z dyspozycją § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na zmianę spływu wód opadowych, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora, nie będzie miała wpływu niwelacja terenu związana z budową przedmiotowego budynku, gdyż budynek został wkomponowany w istniejącą rzeźbę terenu bez zmiany spływu wód opadowych. Kierunek spływu wód opadowych w omawianym przypadku zdeterminowany jest istniejącym ukształtowaniem terenu. Odnosząc się do kolejnego zarzutu - że zapewnienie przez inwestora dostępu do wody poprzez wykonanie studni wpłynie na warunki gruntowo-wodne nieruchomości wnioskującej, gdyż doprowadzi do znacznego obniżenia poziomu wód gruntowych, co może spowodować następnie niekorzystne zmiany w ukształtowaniu terenu poprzez nieprzewidziane ruchy mas ziemnych i zapadanie się gruntu – wyjaśnił iż również te zarzuty mają wyłącznie hipotetyczny charakter, nie poparty żadnymi ustaleniami i konkretnymi dowodami. Poza tym, jak to wynika z projektu zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, przewidziana na działce nr [...] studnia mająca na celu zaopatrzenie w wodę przedmiotowego budynku mieszkalnego zaprojektowana została zgodnie z opinią hydrologiczną załączoną do dokumentacji projektowej będącej przedmiotem odrębnego opracowania wyłączonego z zakresu procedowania w przedmiotowym postępowaniu. Prezydent Miasta K. odniósł się też do zarzutu, ze ustalając obszar oddziaływania planowanej inwestycji organ administracji publicznej powinien wziąć pod uwagę art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, wskazując, że analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania obiektu, w tym domniemywania ewentualnych skutków odprowadzania wód z terenu objętego decyzja o pozwoleniu na budowę. Badaniu podlega więc wyłącznie dopuszczalność realizacji inwestycji pod kątem przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów warunków technicznych. W związku z tym, nawet pewnych ustaleń dotyczących uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Artykuł 29 ustawy - Prawo wodne nie stanowi przepisu, z którego w postępowaniu o pozwolenie na budowę określony podmiot może wywodzić swój interes prawny w udziale w tym postępowaniu. Przepis ten stanowi zakaz adresowany do właściciela gruntu niezależnie od tego czy toczy się jakieś postępowanie mające za przedmiot ten grunt, czy też roboty budowlane podejmowane są bez jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, a nawet jeżeli zmiana stanu wód nastąpiła przez przypadek, na skutek zdarzeń obiektywnych (anomalie pogodowe, klęski żywiołowe), lub na skutek działań osób trzecich (ust. 2). Nie może również stanowić podstawy przyznania statusu strony art. 5 pkt 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis ten określa wytyczne przede wszystkim dla projektanta, nakazując m.in. uwzględnianie zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Mając powyższe na względzie Prezydent Miasta K. uznał, że działki nr [...] ,[...] [...] , stanowiące własność A.P. , nie znajdowały się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, a co za tym idzie wnioskującej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] Wyjaśnił również, że co do zasady, rozstrzygnięcie wznowionego postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 151 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Rozstrzygnięcie takie może jednak zostać podjęte, jeżeli wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie i przez osobę uprawniona. W takiej sytuacji nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, które organ obowiązany jest przeprowadzić celem stwierdzenia czy zachodzą przesłanki wznowienia. A contrario zatem, jeżeli wniosek o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie i przez osobę uprawnioną, można mówić o bezprzedmiotowości postępowania wznowionego. Wszczęcie postępowania w trybie nadzoru lub o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym . Wszczęcie postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, wymaga wyraźnego wniosku strony, tj. osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a (albo 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Natomiast wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanej osoby, która jednak twierdzi, że legitymacją taką dysponuje, stanowi podstawę podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania. W wypadku wznowienia postępowania na wniosek podmiotu niebędącego stroną, nie jest dopuszczalne badanie przesłanek wznowienia, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., który stanowią podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego. Skierowanie decyzji wydanej w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. do osoby niebędącej stroną w sprawie skutkować musiałoby uznaniem jej za wadliwą ze względu na art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nakazujący stwierdzenie nieważności decyzji skierowanej do osoby, która nie była stroną w sprawie. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot niebędący w sprawie stroną (przez osobę nieuprawnioną) winno skutkować co do zasady wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie, natomiast w przypadku, gdy w drodze postanowienia organ administracji wznowił już postępowanie, podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Wobec powyższego zastosowanie znaleźć musi art. 105 §1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego umożliwiającego wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty. Jednym z takich elementów jest istnienie podmiotu zdolnego złożyć w sprawie stosowny wniosek oraz popierać go w trakcie toczącego się postępowania, które zakończone zostanie wydaniem decyzji kształtującej jego prawa lub obowiązki. Na poparcie tego stwierdzenia powołane zostały poglądy doktryny i orzecznictwa. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie wniosła A.P. , w którym domagała się uchylenia oraz przekazania sprawa do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżąca zarzucała naruszenie art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, oraz naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. Wskazując na treść art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego podnosiła, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do przeanalizowanie planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem wszystkich obowiązujących przepisów prawa. Jak podnosi się w orzecznictwie, ustawodawca wprowadzając w art. 3 pkt 20 p.b. definicję "obszaru oddziaływania obiektu " odsyła do przepisów odrębnych, do których należy zaliczyć nie tylko warunki techniczne różnych obiektów, ale i przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej, prawa wodnego, ochrony środowiska. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, są to wszystkie inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego niż zawarte w ustawie - Prawo budowlane a także przepisy wykonawcze do tej ustawy. W szczególności mogą to być między innymi przepisy odnoszące się do odległości między sieciami i liniami uzbrojenia, przepisy regulujące stosunki wodne, jak również przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy skarżąca faktycznie posiada interes prawny w jej rozstrzygnięciu, a tym samym czy jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W toku postępowania odniesiono się wyłącznie do zapisów rozporządzenie Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz do braku podstaw zastosowania art. 29 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. - Prawo wodne. Organ oparł swoje twierdzenia na dokumentacji przedłożonej przez inwestora oraz na jego wyjaśnieniach dotyczących odprowadzania wód opadowych. Za niewystarczające należy jednak uznać twierdzenie, że rozprowadzenie po terenie nieruchomości wód opadowych zabezpieczy w sposób należyty nieruchomość skarżącej bez podania z jak faktycznej powierzchni jest dostateczna do wchłonięcia woda opadowa i roztopowa oraz określenia powierzchni biologicznie czynnej. W aktualnych warunkach atmosferycznych i znacznych opadach powyższe lakoniczne stwierdzenie należy uznać za niewystarczające , zwłaszcza w zestawieniu z częścią uzasadnienia decyzji Prezydenta, wskazującego, iż na teren skarżącej i tak będą spływać wody opadowe z powierzchni inwestycji, gdyż znajduje się ona poniżej. Organ wskazał w decyzji, że na zmianę spływu wód opadowych, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora nie będzie miała wpływu niwelacja terenu związana z budową przedmiotowego budynku, gdyż budynek został wkomponowany w istniejącą rzeźbę terenu bez zmiany spływu wód opadowych. Kierunek spływu wód opadowych w omawianym przypadku zdeterminowany jest istniejącym ukształtowaniem terenu. Przedmiotowy teren nachylony jest w kierunku działki numer [...] ,[...] [...] stąd spływ wód, zgodnie z zasadami fizyki odbywa się z działek położonych powyżej na działki położone poniżej. Z powyższego wynika, że nieruchomości skarżącej (działki numer [...] ,[...] [...] znajdujące się poniżej planowanej inwestycji znajdują się w obszarze jej oddziaływania, gdyż spływają na nie wody opadowe. Oczywistym jest, że spływ wody na teren nieruchomości sąsiedniej determinuje status jej właściciela do bycia stroną postępowania w przedmiocie decyzji pozwolenia na budowę. Organ w przedmiotowym postępowaniu błędnie ustalił, iż skarżąca nie jest stroną postępowania o wydanie decyzji pozwolenie na budowę dla inwestycji zlokalizowanej na terenie sąsiedniej nieruchomości, z której wody opadowe spływać będą na nieruchomość skarżącej. Nadto zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania, w tym również wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu nie będącego stroną, organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji. Treść przedmiotowego przepisu odnosi się do wszystkich przypadków wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, także do powołania się na przesłankę braku udziału w postępowaniu przez stronę bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Dlatego niezasadnym jest zastosowanie przez organ administracji publicznej art. 105 § 1 k.p.a., który dotyczy bezprzedmiotowości postępowania, nie zaś przypadku ustalenia przez organa administracji, iż wniosek o wznowienie został złożony przez nieuprawniony podmiot. Powołując się na poglądy orzecznictwa skarżąca podniosła, że ocena, iż określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia, powinna prowadzić do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. z tym uzasadnieniem, iż brak przymiotu strony wyłącza konieczność merytorycznej oceny decyzji. Zakładając, że skarżąca nie była stroną postępowania o wydanie decyzji pozwolenie na budowę i nie miała podstaw do żądania wznowienia postępowania zakończonego taka decyzją, organ administracji publicznej powinien odmówić uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Niedopuszczalnym było zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., czyli umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, gdyż przepisy prawa administracyjnego w tym przypadku przewidują wydanie innego rozstrzygnięcia, tj. wydania decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia 17 listopada 2011 r., znak [...] na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...]lipca 2009 r., znak[...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zaś następnie wskazał na następujące okoliczności. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu ustalenie, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji. Zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem sprawy z wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które umarza wznowione postępowanie. Decyzja ta jest ponownym załatwieniem sprawy w związku z wcześniejszym uchyleniem przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania i wskazaniem trybu rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z art. 151 k.p.a. Tego trybu Prezydent Miasta K. jednak nie zastosował skoro jego zdaniem okoliczność nieposiadania przez wnioskujących przymiotu strony postępowania skutkuje po wznowieniu postępowania jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego. Stanowiska takiego nie podziela organ drugiej instancji, ponieważ w przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - co ma miejsce w niniejszej sprawie, organ rozpatrujący podanie w pierwszej kolejności powinien wznowić postępowanie i dopiero w ramach wznowionego postępowania winien zbadać podstawy wznowienia, którymi w przedmiotowej sprawie są brak udziału strony nadto nie wynikający z jej winy , przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby stwierdzić zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zakończyć je zgodnie z art. 151 k.p.a. Decyzja z art. 151 k.p.a. jest merytorycznym rozstrzygnięciem o spornym interesie prawnym osoby żądającej wszczęcia postępowania weryfikacyjnego. Wyjaśnienie czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Stwierdzenie natomiast, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną , zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. , skutkować winno odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Należy jednocześnie zauważyć, że obowiązująca od dnia 11 kwietnia 2011r. nowelizacja kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18) art. 61a, w ocenie organu odwoławczego nie stanowi negatywnej przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 149 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania byłoby zasadne w sytuacji, gdy przykładowo organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania pomimo braku dopuszczalności jego wszczęcia. Nie dotyczy to więc sytuacji stwierdzenia braku przesłanek wznowienia, gdyż wtedy organ obowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie skoro w myśl ustaleń organu pierwszej instancji nie potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy potwierdza ustalenia Prezydenta Miasta K. , że skarżącej nie przysługiwało prawo bycia stroną w sprawie, której wznowienia żąda, bowiem jej nieruchomości znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego - np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Modyfikacja pojęcia strony z K.p.a. poprzez dodanie określenia "obszar oddziaływania obiektu" rodzi pewne trudności interpretacyjne. Co prawda art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu" - przez który zgodnie z tym przepisem należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu - jednakże przepis ten jest na tyle ogólnie skonstruowany, iż nie jest jasne, co jest obszarem oddziaływania obiektu dla jednorodzinnego budynku mieszkalnego. W takim wypadku właściwe wydaje się właśnie sięgnięcie do szczegółowych przepisów prawnych, w tym norm techniczno-budowlanych. W takiej sytuacji pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie można bowiem przyjmować, na co mogłoby wskazywać literalne brzmienie definicji z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, że obszar oddziaływania obiektu powinien być w każdym przypadku wyznaczany na podstawie odrębnych przepisów. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania, musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wskazane przez A.P. działki [...] ,[...] [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że przedmiotowy budynek oddalony jest od granicy działki nr [...]o 7 m, zaś od granicy działki nr [...] ,[...] jeszcze więcej. Co do zarzutu, że realizacja tej inwestycji wpłynie na warunki wodno-gruntowe działek nr[...] ,[...] [...] ., należy wyjaśnić, że zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione - czego nie stwierdzono w omawianym przypadku. Przepis ten jest "ostrzejszy" od powołanego przez skarżącą przepisu art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne ( tekst jednol. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.). Wody opadowe z działki inwestycji, tj. działki nr [...] Obr [...], zgodnie z projektem budowlanym, odprowadzone będą powierzchniowo, po terenie własnym, a wody opadowe z terenu drogi - do szczelnych zbiorników retencyjnych poprzez projektowany system kanalizacji deszczowej na terenie inwestora. Nie nastąpi zatem zakłócenie gospodarki wodnej sąsiednich działek i naruszenie praw osób trzecich. Mając na uwadze usytuowanie projektowanego budynku na działce nr [...] obr. [...] względem działek nr [...] ,[...] [...] stwierdzić należy, że wyżej wymienione nieruchomości z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania działek nr [...] ,[...] [...] . Innymi słowy A.P. może bez przeszkód zagospodarować działki będące jej własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres wyznaczony przepisami prawa dopuszczalnego ich zagospodarowania. Podkreślenia wymaga, że działki skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl ust. 1 powołanego unormowania, budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie niniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto, projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach nr [...] ,[....] [...] . Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2002 r. Nieruchomości te nie znajdują się też w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o inne przepis rozporządzenia, a to : § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi); § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi); § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3); § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi); § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) . Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości będące własnością A.P. ( § 29 rozporządzenia ), inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§271 i nast. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia działek nr [...] ,[...] [...]dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 wyżej wymienionego rozporządzenia oraz rozporządzenie Ministra w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie wpływa na możliwości zagospodarowania oraz korzystania z działek nr [...] ,[...] [...] obr.[...] Reasumując, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2009 r., znak[...] , złożył podmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponieważ wskazaną przesłanką wznowieniową jest art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), a przesłanka ta się nie potwierdziła - zatem prawidłową formą rozstrzygnięcia jest decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 ust. 1 pkt 1 k.p.a.). Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., znak[...], A.P. domagała się jej o uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzucała : naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z art. 15 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy , a w konsekwencji pozbawienie strony prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez dwa różne organy administracyjne; naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierespektowanie zasady prawdy obiektywnej, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędny uznanie, że nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Rozwijając powyższe zarzuty w obszernym uzasadnieniu skargi zwracała uwagę, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]lipca 2011r. o umorzeniu postępowania nie stanowiła merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie formalne jej załatwienie. W świetle podstawowych zasad K.p.a., strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy stanowiącej przedmiot postępowania, a umorzenie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od tej zasady. Merytoryczne załatwienie sprawy, jak stanowi art. 104 § 2 k.p.a., polega na rozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty, przez którą można rozumieć stworzenie praw nabytych w tym zakresie, w jakim w postępowaniu rozpatrywano interes prawny określonej osoby, albo też odmówienie nabycia prawa. Decyzją nie rozstrzygającą sprawy co do istoty, lecz jedynie kończącą postępowanie w danej instancji jest niewątpliwie decyzja o umorzeniu postępowania. W tej sytuacji, zaskarżona decyzja Wojewody jako decyzja reformatoryjna, jest pierwszą decyzją wydaną co do istoty, co prowadzi do wniosku, że strona została pozbawiona prawa do dwukrotnego rozpatrzenia tej samej sprawy co do meritum przez dwa organy administracyjne. Jak wskazuje się w orzecznictwie, niedopuszczalne jest wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy w sytuacji umorzenia postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji, gdyż naruszyłoby to przepis art. 15 k.p.a. statuujący zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego . W przedmiotowej sprawie Wojewoda działając jako organ odwoławczy, lecz orzekając po raz pierwszy co do istoty sprawy nie przeprowadził prawidłowego i zgodnego z kodeksowymi wymogami postępowania dowodowego. Strona skarżąca wskutek naruszenia zasady dwuinstacyjności postępowania administracyjnego została jednocześnie pozbawiona możliwości odniesienia się do nowych i merytorycznych rozważań poczynionych przez organ odwoławczy. Już tylko z tej przyczyny kwestionowana decyzja Wojewody powinna zatem ulec uchyleniu, albowiem strona skarżąca została pozbawiona prawa do polemiki z nowym rozważaniami organu administracyjnego oraz prawa do kontroli instancyjnej w administracyjnym trybie. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy naruszył przepisy art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędny uznanie, że nieruchomości skarżącej, oznaczone jako działki nr [...] ,[...] ,[...] , nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektów realizowanych na działce nr [...] . . Zgodnie z legalną definicją pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy przez to rozumieć " teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu ". W myśl art. 28 ust. 2 tej ustawy, stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie skarżącej, ponieważ Wojewoda nie przeprowadził prawidłowego postępowania wyjaśniającego, w którym np. zostałyby dokonane oględziny przedmiotowych nieruchomości, błędnie zostało przyjęte przez organ odwoławczy, że realizacja inwestycji na działce nr [...] Obr [...] nie wpływa na warunki wodno-gruntowe działek należących do skarżącej. Należy zwrócić uwagę, że na inwestycję na działce nr [...] składa się łącznie budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowa drogi dojazdowej i drogi wewnętrznej. Realizacja tego zamierzenia została administracyjnie rozdzielona na poszczególne etapy, jednak nie ulega wątpliwości, że stopień jego oddziaływania należy oceniać przez pryzmat całości, a zatem wziąwszy pod uwagę skalę oddziaływania całej budowy siedmiu domów jednorodzinnych wraz z drogami dojazdowymi i wewnętrznymi na nieruchomości sąsiednie. Oceny takiej w zaskarżonej decyzji brak, co świadczy tak o nieprawidłowości postępowania dowodowego, jak i niespełnieniu wymogów określonych przez art. 107 § 3 k.p.a. Gdyby w sprawie dowód z oględzin został przeprowadzony, możliwe byłoby bezpośrednie i rzeczywiste zbadanie, czy i w jakim stopniu budowa zespołu siedmiu budynków mieszkalnych wraz z drogami dojazdowymi i wewnętrznymi zmienia ukształtowanie terenu oraz wpływa na stosunki wodne w tym rejonie. Zwrócić należy uwagę, że oględziny, ze względu na to, że umożliwiają wyeliminowanie zniekształceń informacji wynikających z przepływu jej przez ogniwa pośrednie, wysuwane są na pierwsze miejsce w systemie środków dowodowych zabezpieczających zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca podniosła dalej, że zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Zgodnie zaś z § 28 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W myśl § 29 rozporządzenia wykonawczego, zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej. Przez zmianę naturalnego spływu wód opadowych należy rozumieć każdą zmianę spływu wód w porównaniu do spływu wód opadowych jaki istniałby na działce budowlanej gdyby nie została ona zabudowana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda podaje, że zgodnie z projektem budowlanym wody opadowe z terenu inwestycji będą odprowadzane powierzchniowo, po terenie własnym, zaś wody opadowe z terenu drogi do szczelnych zbiorników retencyjnych poprzez zaprojektowany przez inwestora system kanalizacji deszczowej. Zaskarżona decyzja Wojewody nie zawiera jednak chociażby określenia, czy realizacja inwestycji na działce nr [...]obr. [...]wpływa na zmianę ukształtowania terenu, jak również, czy i w jaki sposób realizacja tak dużej inwestycji zmienia (a zmieniać musi) wielkość terenu czynnego biologicznie, a zatem wielkość powierzchni zdolnej do wchłaniania części wód opadowych. W sprawie bezsporne jest, że nieruchomości należące do skarżącej znajdują się w związku z ukształtowaniem terenu poniżej terenu inwestycji. Realizacja sporej inwestycji na nieruchomości znajdującej się powyżej należących od niej działek zmienia w istotny sposób wielkość terenu nieutwardzonego, który zdolny jest do wchłaniania wód opadowych. Zmiana wielkości tego terenu musi zaś wpływać na naturalny spływ tych wód, czego konsekwencją mogą być lokalne podtopienia, a w skrajnych wypadkach osunięcia mas ziemnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego bądź jego uchyleniem, wymienione są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku nie stwierdzenia uchybień tego rodzaju, skarga podlega oddaleniu, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Na wstępie rozważań należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego stanowi jeden z trybów nadzwyczajnej , wewnętrznej kontroli , czyniąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowienie postępowania w sprawie, zakończonej decyzją ostateczną, może mieć miejsce między innymi wówczas, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Do daty nowelizacji przepisów dokonanej ustawą z dnia z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2011 Nr 6, poz. 18 z późn. zm. ) spornym było oraz niejednolicie traktowanym zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, w której fazie postępowania, a także w jakiej formie należy rozpoznawać i rozstrzygać kwestię legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania w przypadku, gdy podawaną podstawą do jego wznowienia jest twierdzenie, że podmiot składający wniosek posiadał przymiot strony, a został bez własnej winy pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ). Istnienie tych rozbieżności sygnalizuje odmienne stanowisko organów pierwszej instancji przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]kwietnia 2010r., znak [...] oraz Wojewody z dnia [....]sierpnia 2010r., znak . Ich rozstrzyganie należy uznać obecnie za bezprzedmiotowe. Strony postępowania administracyjnego nie skorzystały bowiem uprzednio z możliwości wniesienie skargi na decyzję kasacyjną organu drugiej instancji. W dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2011r., znak [...] a także następnie, stan prawny który uległ zmianie w związku z powyższą nowelizacją i tam zawartymi przepisami art. 3 - 4, był taki, że nie istniały przesłanki do ograniczenie badania na etapie wstępnym po złożeniu wniosku kwestii podmiotowych jedynie do zagadnienia zdolności prawnej wnioskodawczyni oraz powołania przez nią we wniosku ustawowej podstawy wznowienie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po sygnalizowanej zmianie przepisów, w przypadku wskazania we wniosku o wznowienie postępowania podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., weryfikacja posiadania przez wnoszącego podanie przymiotu strony winna niewątpliwie następować już na etapie wstępnym, o którym mowa w art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. Zważyć należy bowiem, że ustawodawca odchodząc od subiektywnego pojęcia strony wprowadził w postępowaniu zwykłym art. 61a § 1 – 2 k.p.a., w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1); na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Do takich rozwiązań dostosował również przepisy dotyczące wznowienia postępowania, w ten sposób, że pozostawiając dotychczasową treść art. 149 § 1 i 2 k.p.a. w brzmieniu - wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1); postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy § 2), zmienił treść art. 149 § 1 i 2 k.p.a., przez wprowadzenie dla odmowy wznowienie postępowania formy postanowienia, zamiast decyzji. Dodał również w art. 149 k.p.a. § 4, w myśl którego, na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. Zmianie uległy również przepisy dotyczące etapu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji, przez uchylenie § 3 art. 157 k.p.a w brzmieniu - odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. W postępowaniu wznowieniowym nie uległa zmianie regulacja z art. 151 §1- 2 rozstrzygnięć, w której ustawodawca przewidział specyficzne rodzaje decyzji wydawanych po wznowieniu postanowieniem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Artykuł 151 §1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Należy uznać, że po zmianie stanu prawnego, w sytuacji w której doszłoby do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, zaś następnie organ uznał, że błędnie ocenił kwestię legitymacji wznawiając postępowania z przyczyn wskazanych w art. . 145 § 1 pkt 4 k.p.a., winien on wydać decyzją stanowiącą rozstrzygnięcie natury materialnoprawnej, tj. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej bez dalszego badania okoliczności mogących prowadzić do rozstrzygnięcia o istocie sprawy na podstawie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. albo art. 151 § 2 k.p.a. Co wymaga podkreślenia, ani w poprzednim, ani w zmienionym stanie prawnym brak podstaw do wydawania w takim przypadku decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jej charakter procesowy. Specyfika stanu faktycznego niniejszej sprawy jest taka, że w momencie wydania przez Prezydenta Miasta K. z dnia 24 września 2010r., znak [...] w związku z decyzją kasacyjna organu drugiej instancji, obowiązywały poprzednie regulacje, zaś w dacie wydania decyzji z dnia 8 lipca 2011r., znak [...] , już nowy stan prawny. Jak już wyżej wskazano, ustaleniu po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że podanie w sprawie, w której jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pochodzi od podmiotu, któremu nie powinien przysługiwać status strony postępowania, nie mogło prowadzić do wydania decyzji z art. 105 § 1 k.p.a. Wojewoda miał zatem podstawę do tego, aby we własnym zakresie uchylić decyzję organu pierwszej instancji, która z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. zawierała orzeczenie o umorzeniu wznowionego postępowania, i w to miejsce rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec stwierdzenia, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją ostateczną. Orzeczenie reformatoryjne organu odwoławczego w konkretnym stanie faktycznym sprawy nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z art. 15 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że dwuinstancyjność oznacza rozpatrzenie danej sprawy przez dwa organy administracji publicznej różnego stopnia i nie powinna się ograniczać jedynie do dokonania przez organ odwoławczy kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Takie rozumienie tej zasady znajduje oparcie w treści art. 138 k.p.a., kształtującego rodzaje rozstrzygnięć, jakie wydaje organ drugiej instancji. Przede wszystkim winien on wydać decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organowi odwoławczemu wolno również umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Dopełnieniem tych regulacji jest art. 136 k.p.a. Dopiero na dalszym miejscu kodeks wymienia możliwość uchylenia zaskarżonej decyzję w całości i przekazania sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). Zastrzega jednocześnie, że jest to możliwe wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym, w którym decyzja organu pierwszej instancji zostaje uchylona, a sprawa przekazana temuż organowi do ponownego rozpatrzenia, stanowi wyjątek od zasady definitywnego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy. Możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, wiążące się z koniecznością wyjaśnienia takiego zakresu sprawy, że miałby on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wynika wyraźnie, że nie stanowi podstawy do wydania orzeczenia kasatoryjnego samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które nie wiąże się z koniecznością wyjaśnienia odpowiednio szerokiego zakresu sprawy. W takim wypadku organ odwoławczy ma wręcz obowiązek wydania orzeczenia kończącego postępowanie, a zatem decyzji odpowiadającej swą treścią art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub 3 k.p.a. W niniejszej sprawie Wojewoda uczynił zadość wymogom powołanych wyżej przepisów. W decyzji Prezydenta Miasta K. znalazły się bowiem zarówno ustalenia, jak i rozważania prawne dotyczące tego, czy A.P. posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleni pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego ([...] parterowego z użytkowym poddaszem, wybudowanych garażem oraz wewn. instalacją wod-kan, energii elektrycznej - III etap inwestycji, na działce nr [...] w K. ". Ustalenia organu pierwszej instancji zostały dokonane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, które wykraczało nawet poza materiały zgromadzone uprzednio w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ pierwszej instancji dokonał przy tym prawidłowej oceny , że w powyższym postępowaniu A.P. nie posiadała przymiotu strony. Ustalił tym samym, że nie została zrealizowana przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wychodząc z takiego, prawidłowego założenia już po wznowieniu postępowania , zastosował jednak niewłaściwy przepis umarzając je w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Decyzja organu pierwszej instancji została zatem wydana z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących rodzaju decyzji, przy czym uzasadnienie wadliwego rozstrzygnięcia odpowiada decyzji przewidzianej w art. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Usunięcie tego naruszenia było dopuszczalne, jako nienaruszające zasady z art. 15 k.p.a., bowiem nie wiązało się z koniecznością ponownego prowadzenia postępowania w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani też dokonywania odmiennych przedmiotowo ustaleń. Wszelkie okoliczności istotne dla wydania decyzji kończącej postępowanie zostały przez organ pierwszej instancji ustalone, a jedynie forma załatwienia sprawy nie odpowiadała wymogom, wynikającym z przepisów proceduralnych. W tej sytuacji rzeczą Wojewody który czyniąc własne ustalenia na bazie tego samego materiału podzielił w istocie stanowisko organu pierwszej instancji, było jedynie poprawienie rozstrzygnięcia tak, aby odpowiadało art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W ramach stwarzanych przez art. 138 k.p.a. oznaczało to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. i wydanie decyzji o treści i podstawie prawnej procesowej prawidłowej, co też Wojewoda uczynił. To, że jego rozważania w zakresie analizy spełnienia przy realizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały poszerzone o dalsze przepisy nie eksponowane w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta K. nie oznacza naruszania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zarzut skargi naruszenia art. 15 k.p.a. jest zatem bezzasadny. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, który został powołany i poddany ocenie w decyzjach organów obu instancji należy podzielić prezentowane w nich stanowisko, że A.P. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu, co dostatecznie wywiedziono. W decyzji organu pierwszej instancji w zakresie ustaleń czynionych z uwagi na treść przepisów techniczno-budowlanych zwrócono w uwagę na aspekty uznawane przez wnioskodawczynię za decydujące o posiadaniu przez nią przymiotu strony postępowania. Ustalenia organu drugiej instancji czynione pod kątem brzmienia przepisów techniczno-budowlanych są jeszcze szersze. Ich prawidłowość co do niestwierdzenia naruszenia norm regulujących budowę budynków mieszkalnych w kwestiach innych niż dotyczące zmiana stosunków wodnych nie jest przedmiotem konkretnych zarzutów skargi. Zagadnienia te, jako niebudzące zastrzeżeń w ramach dokonywanej kontroli zaskarżonej decyzji , przy bezprzedmiotowości polemiki z odmiennymi twierdzeniami skargi, których brak, pozostają poza szerszymi rozważaniami. W kwestiach ponoszonych przez A.P. w skardze należy mieć na uwadze, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Słusznie przyjęto w obu decyzjach, że dokonując wyznaczenia granic obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy mieć na uwadze w pierwszym rzędzie przepisy techniczno-budowlane zawarte w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które są przepisami odrębnymi od mieszczących się w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Na wyznaczenie granic obszaru oddziaływania mogą mieć wpływ – w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego – także inne przepisy odrębne, wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Skarżąca wskazywała , że z uwagi na naturalne ukształtowanie terenu, realizacja inwestycji będzie się wiązała z spływaniem wód opadowych i roztopowych na powierzchnię jej działek, powołując jako źródło interesu prawnego § 28 i § 29 powyższego rozporządzenia , oraz art. 29 Prawa wodnego. W tej spornej kwestii należy zauważyć po pierwsze, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy znak [...] wydana przez Prezydenta Miasta K. w dniu 19 marca 2009r., nie zawierała szczególnych wymogów obligujących do uwzględnienie przy realizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego konkretnych rozwiązań w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych Zgodnie z treścią § 28 ust. 1 – 2 rozporządzenia, działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej( ust. 1 ); 2 w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych ( ust. 2 ). W myśl § 29 rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Projekt budowlany zatwierdzony ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...], nie zawiera rozwiązań, które naruszałyby dyspozycję powyższych przepisu . Z projektu zagospodarowania i innych części projektu budowlanego nie wynika, by budowa przedmiotowego budynku wiązała się ze zmiana ukształtowania terenu, co potwierdzono dodatkowo oświadczeniem inwestora już po wznowieniu postępowania. Zgodnie ze wskazaniami zawartymi w opisie do projektu zagospodarowania, wody opadowe z terenu związanego z budową przedmiotowego budynku mieszkalnego mają być odprowadzone powierzchniowo, po terenie własnym, natomiast wody opadowe z terenu drogi – do szczelnych zbiorników retencyjnych poprzez projektowany system kanalizacji deszczowej na terenie, należącym do inwestora. Analogiczne rozwiązanie odnosi się do innych budynków objętych inwestycją, dla której wydano jedna decyzje o warunkach zabudowy. W projekcie budowlanym uwzględniono zatem rozwiązania mające zapobiec kierowaniu wód opadowych, czy roztopowych na teren działek sąsiednich, przy czym za przyjęte rozwiązanie w myśl art. 20 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego odpowiada projektant. Na obecnym etapie brak jest podstaw do przyjęcia założenia, że inwestor nie będzie w stanie rozprowadzić wody po własnym terenie, nie kierując ich na teren działek sąsiednich, zważywszy, że od strony granic z działkami A.P. przy przedmiotowym i innych budynkach pozostawiono obszar stanowiący powierzchnię biologicznie czynną. Taki teren niezabudowany ( powierzchni biologicznie czynnej ) przewidziano też pomiędzy wszystkimi budynkami objętymi decyzją o warunkach zabudowy oraz uwidocznionych w projekcie zagospodarowania , których realizacja ma stanowić odrębne etapy większej inwestycji. Podstawy do uznania A.P. za stronę postępowania, dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, nie stwarza również art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy – Prawo wodne. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Zgodnie z art. 29 ust. 2, na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast w myśl art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zasadą jest, że właściciel gruntu powinien się powstrzymywać od działań zmieniających stan wody na gruntach sąsiednich, a jeżeli w wyniku późniejszej realizacji inwestycji, na skutek działania właściciela, osób trzecich czy innych obiektywnych zdarzeń dojdzie do naruszenia stosunków wodnych na działce sąsiedniej możliwe, a nawet konieczne będzie wszczęcie postępowania w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Będzie to mieć miejsce bez względu na to, czy działania te będą zgodne z decyzją pozwolenia na budowę czy nie, a ich wykonywanie w zgodzie z decyzją o pozwoleniu na budowę, nie wyłącza stosowania przepisu art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Postępowanie z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym w sytuacji powstania skutków o których mowa w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa wodnego bez względu na to, czy skutki te były następstwem prawnych lub bezprawnych działań i czy związane były z wydaną decyzją o pozwolenie na budowę i niezależnie od rodzaju inwestycji. W wypadku zrealizowania dyspozycji art. 29 ust. 1 lub ust. 2 Prawa wodnego, skarżąca będzie mogła zainicjować postępowanie administracyjne, zmierzające do usunięcia skutków naruszenia stosunków wodnych. Skoro jednak przepisy te nie wprowadzają skonkretyzowanych ograniczeń w zagospodarowaniu działek nie można stwierdzić, by z uwagi na treść art. 29 ust. 1 i ust. 2 Prawa wodnego, w sytuacji gdy nie naruszono przepisów techniczno-budowlanych, z tej właśnie regulacji można było skutecznie wywodzić interes w sprawie o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego budynku. Stwierdzenie zaś naruszenia przy wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] zakazu wynikającego z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa wodnego jest nieuprawnione. Jak wskazano wyżej , brak podstaw do uznania by przy realizacji przedmiotowej inwestycji miało dojść do zmiany kierunku spływu wód opadowych i roztopowych, albo innej zmiany stanu wody na gruntach. W szczególności, brak podstaw do kwestionowania przyjętych przez projektanta rozwiązań dotyczących o0dprowadzania wód pochodzących z budynku , czy budynków, po terenie własnej działki. Odbiór ścieków z projektowanej jako odrębny etap inwestycji drogi mają zapewnić szczelne zbiorniki retencyjne. Budowa studni - jednej lub kilku, nie została objęte powyższym pozowaniem na budowę . Stawiane przez skarżąca zarzuty mogłyby potencjalnie decydować o posiadaniu przez nią interesu prawnego w postępowaniach mających za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozowania na budowę studni. Skarżąca nie zarzucała by przedmiotowa inwestycja wiązała się z odprowadzaniem ścieków na jej nieruchomość. Analiza akt postępowania prowadzi zatem do wniosku, że A.P. nie posiadała przymiotu strony postępowania. Inwestycja objęta ostateczną decyzją Nr [...] z dnia 3 lipca 2009 r., znak [...] w żaden sposób nie dotyczy jej konkretnego interesu prawnego. Interes ten może być wyłącznie hipotetyczny, a w razie jego zrealizowania się w przyszłości (np. w razie spełnienia przesłanek z art. 29 ust. 1 lub 2 Prawa wodnego), skarżąca będzie mogła skorzystać z instytucji ochronnych przewidzianych w przepisach odrębnych. Organy administracji publicznej słusznie zatem uznały, że w postępowaniu, którego przedmiotem było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego ( [...] parterowego z użytkowym poddaszem, wybudowanych garażem oraz wewn. instalacją wod-kan, energii elektrycznej - III etap inwestycji, na działce nr [...]",A.P. nie posiadała przymiotu strony. Nie została więc zrealizowana przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda prawidłowo przyjął, że właściwą formą zakończenia postępowania po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu na gruncie uprzednio obowiązujących przepisów jest wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej na mocy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. , zaś orzekając reformatoryjnie nie naruszył zasady z art. 15 k.p.a. O ile nawet prezentowane w zaskarżonej decyzji poglądy prawne są błędne w kwestii etapu, na którym po zmianie przepisów należy badać przymiot strony postępowania, to w specyficznym stanie faktycznym niniejszej sprawy , wydane przez niego rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Uwzględniając, że A.P. nie będąc stroną postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę objętego zakończonego ostateczną decyzją Nr [...]z dnia 3 lipca 2009 r., znak [...], i w tym zakresie nie posiadał interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, kwestii odnoszących się do istoty sprawy, a zatem ewentualnych wad pozwolenia na budowę , w tym prawidłowości etapowania inwestycji, nie można było poddać kontroli w postępowaniu zainicjowanym jej wnioskiem z dnia 8 marca 2010 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.