II SA/Kr 1606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Aldona Gąsecka Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 września 2014 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie Postanowieniem z 30 czerwca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , na podstawie art. 61a kpa, po rozpoznaniu wniosku M.B. z 9 lutego 2011 r. o "dokonanie anulacji legalizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S. , inwestor M. i M.T. znak: [...] z 15 grudnia 2006 r." odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 lutego 2011 r. wpłynął wniosek M.B. z żądaniem jw. We wniosku wskazano, że budynek na działce nr [...] w S. został przyjęty do użytkowania z naruszeniem przepisów prawa nadto dla tego budynku, wyrokiem z 20 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 553/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił pozwolenie na budowę. Organ wskazał, że nie prowadził (poza wszczętym postanowieniem z 21 stycznia 2011 r., nr [...] ) postępowania administracyjnego mającego na celu legalizację budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S. Powołana we wniosku sygnatura postępowania [...] dotyczyła przyjęcia obiektu do użytkowania i procedura ta nie miała nic wspólnego z pojęciem "legalizacji", czy postępowaniem zmierzającym do legalizacji obiektu w świetle obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Stąd organ uznał, że żądane wniosku dotyczyło wyeliminowania z obiegu prawnego przyjęcia do użytkowania w trybie art. 54 ustawy Prawo budowlane obiektu. Wyjaśnił zatem, że samo zawiadomienie organu w trybie powyższego przepisu jest zwykłą techniczną czynnością. Istota zawiadomienia o zakończeniu budowy sprowadza się do tego, że wraz z dokonaniem przez inwestora tej czynności następuje wszczęcie postępowania, które kończy się albo tzw. milczącą zgodą albo wydaniem decyzji o sprzeciwie, która niweczy skutek polegający na możliwości przystąpienia do użytkowania obiektu jedynie na podstawie samego zawiadomienia. W przypadku dokonania zawiadomienia przez inwestora następuje załatwienie sprawy (pozytywne lub negatywne); w niniejszym przypadku pozytywnie, gdyż inwestor złożył komplet wymaganych art. 57 ustawy Prawo budowlane dokumentów. Ponadto podnoszona kwestia uchylenia pozwolenia na budowę obiektu przez WSA w Krakowie wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 553/04 pozostaje bez znaczenia dla sprawy [...] , gdyż inwestor w czasie budowy legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i jej późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego nie daje podstaw uznania, iż inwestor dopuścił się samowoli budowlanej. Nadto zawiadomienie o zakończeniu budowy obiektu złożone było przez inwestorów w dacie kiedy pozwolenie na budowę pozostawało w obiegu prawnym. Obiekt został przyjęty do użytkowania w dniu 15 grudnia 2006 r., a wyrok WSA w Krakowie został wydany w dniu 20 lipca 2007 r. Dalej organ podał, że w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie dwukrotnie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: w wyroku z 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 235/12 oraz w wyroku z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1010/13 w których uchylono wydane orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania; dodatkowo w drugiej sprawie nakazano w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek skarżącej w sprawie wyłączenia pracownika PINB-u A.J. . Będąc związany wyrokiem sądu PINB w W. pismem z 24 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 24 i 25 kpa ponownie wniósł o rozpatrzenie wniosku M.B. w sprawie wyłączenia pracownika A.J. w piśmie z 9 lutego 2011r. z prowadzenia przedmiotowego postępowania. WINB w K. postanowieniem z 26 maja 2014 r., znak [...] stwierdził brak podstaw prawnych do uznania iż A.J. podlega na mocy art. 24 § 3 kpa wyłączeniu od załatwienia wniosku. Od powyższego postanowienia M.B. złożyła zażalenie, domagając się uchylenia go w całości i wszczęcia postępowania. Wniosła również o wyłączenie prowadzącego postępowanie A.J. . W uzasadnieniu żaląca się podniosła, że w sytuacji gdy organ nie rozumiał intencji wniosku winien zastosować tryb z art. 64 § 2 kpa. Organowi wiadomo, że w sprawie budowy budynku na dz. [...] i przy braku dokumentacji budowy toczy się postępowanie administracyjne naprawcze w Wojewódzkim Inspektorze Nadzoru Budowlanego w K. , w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do sygn. akt; II SA/Wa 613/11 wyrokiem z 1 września 2011 r. w przedmiocie nałożenia na inwestorów M. i M.T. wykonania określonych czynności, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zatem powoływanie się na art. 54 Prawa budowlanego i twierdzenie, że inwestor złożył komplet wymaganych dokumentów jest fałszywym stwierdzeniem, skoro toczy się postępowanie naprawcze. Niniejsza sprawa nie toczy się wobec decyzji pozwolenia na budowę, ale wobec przyjęcia budynku na dz.[...] , poprzez milczącą zgodę przez pracownika A.J. z naruszeniem przepisów prawa budowlanego. Wniosek o wyłączenie pracownika organu I instancji prowadzącego postępowanie jest zasadny. Dopuścił się rażącego naruszenia art. 57 ustawy Prawo budowlane przyjmując budynek do użytkowania oraz naruszył art. 55. Wniosek o wyłączenie jest również zasadny z uwagi postępowanie karne wobec A.J. do sygn. akt [...] w którym został prawomocnie skazany przez sąd za wydawanie niekorzystnych dla żalącej się decyzji. Ponadto w Sądzie Okręgowym w K. wobec organu I instancji za naruszenie prawa przez A.J. , za przyjęcie i wdrożenie sieci kanalizacyjnej do użytkowania z naruszeniem prawa toczy się postępowanie odszkodowawcze. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 2 września 2014 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 123 kpa, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że art. 61a kpa został dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18), obowiązuje zaś od 11 kwietnia 2011 r. Wskazana wyżej nowelizacja kpa pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas, rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji. Ustawodawca wprowadził w powyższej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pod pojęciem "innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę natury formalnej do wszczęcia postępowania. Ma to miejsce przykładowo w sytuacji, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa, brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku. WINB w K. wskazał, że z oceny prawnej WSA w Krakowie wyrażonej w wyrokach: z 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 235/12 oraz z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1010/13 wynikało, że wniosek skarżącej z 9 lutego 2011 r. nie mógł doprowadzić do skutecznego wszczęcia merytorycznego postępowania w sprawie. Zatem organ II instancji zgodnie ze wskazaniami WSA w Krakowie usunął wskazane błędy proceduralne postępowania poprzez rozpoznanie we właściwym trybie wniosku M.B. o wyłączenie pracownika A.J. z postępowania przed organem I instancji. W tym zakresie zostało wydane postanowienie WINB w K. z 26 maja 2014 r., znak: [...] , w którym stwierdził brak podstaw prawnych do uznania, iż A.J. podlega na mocy art. 24 § 3 kpa wyłączeniu od załatwienia wniosku M.B. z 9 lutego 2011 r. Zdaniem WINB w K. brak kompetencji organu I instancji do prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego z wniosku M.B. "o dokonanie anulacji legalizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S. , inwestor M. i M.T. znak: [...] z 15 grudnia 2006 r.", stanowi "inną uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 61 a k.p.a., z powodu której postępowanie nie może być wszczęte. W sprawie uwag zawartych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że były one niezasadne. M.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , domagając się uchylenia postanowień wydanych przez organy obydwu instancji. Postanowieniu organu II instancji zarzuciła: - brak wszczęcia postępowania i niewyjaśnienie przyczyn przyjęcia budynku nr [...] w S. na dz.[...] do użytkowania z naruszeniem art. 57 ustawy Prawo budowlane; - nierozpoznanie istoty sprawy przez organ II instancji - zażalenia w którym uzupełniła swoje żądanie podnosząc, że dotyczy nieprawidłowego przyjęcia budynku mieszkalnego do użytkowania w dniu 15 grudnia 2006r. znak: [...] , na dz.[...] , w [...] , "budowa całkowicie odbiega od wydanego i uchylonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku do sygn. akt II SA/Kr 553/04, decyzji nr [...] , pozwolenia na budowę"; - naruszenie art. 61a kpa na której to podstawie zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, art.7 i 77 kpa., oraz art. 61 kpa; - niewyłączenia pracownika nadzoru budowlanego organu I instancji, który przyjął nieprawidłowość w/w budowy do użytkowania, a obecnie wydaje nieprawidłowe postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tuszując swoje naruszenia prawa przyjęcia budynku do użytkowania z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z przepisu 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a., tak organy nadzoru budowlanego, które ponownie wydały postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jak i sąd rozpoznający skargę, zobowiązane były podporządkować się ocenie prawnej zawartej w uprzednio wydanych w sprawie wyrokach z 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 235/12 i z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1010/13. Stosownie bowiem do tego przepisu, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez organ administracji publicznej oraz sąd, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. Tak więc rzeczą sądu, w aktualnie rozpoznawanej sprawie, było przede wszystkim dokonanie kontroli, czy organ zastosował się do oceny prawnej przedstawionej w wydanych w tej sprawie wyrokach. W uzasadnieniu wyroku z 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 235/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że organy administracji dokonały prawidłowej oceny wniosku skarżącej z 9 lutego 2011 r. w przedmiocie "anulowania legalizacji budynku mieszkaniowego". Takie żądanie otwiera drogę postępowania administracyjnego. Wskazano również, że art. 61a kpa wyraźnie zastrzega uprawnienie dla organu administracyjnego do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. W zakresie spraw dotyczących "anulowania potwierdzenia pozwolenia na użytkowanie" nie ma kompetencji do załatwienia takiego wniosku w trybie jurysdykcyjnego postępowania. Tym samym wniosek skarżącej z 9 lutego 2011 r. nie mógł doprowadzić do skutecznego wszczęcia merytorycznego postępowania w sprawie. Sąd jednak wskazał, że zaskarżone w tej sprawie postanowienia są przedwczesne, ponieważ organ odwoławczy nie rozpoznał wniosku skarżącej o wyłączenie od udziału w sprawie A.J. , będącego pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. i zarazem organem administracji - Powiatowym Inspektorem. Natomiast w wyroku z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1010/13 sąd - uchylając wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowienia organów obydwu instancji, jak i postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. stwierdzające brak podstaw do wyłączenia A.J. od załatwienia sprawy - uznał, że obowiązek nałożony w wyroku z 22 maja 2012 r. nie został prawidłowo wykonany. W ocenie sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie rozpoznał należycie wniosku skarżącej M.B. z 9 lutego 2011 r. w przedmiocie wyłączenia pracownika od załatwienia tej sprawy. Sąd wskazał, że to strona składająca taki wniosek powinna uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki braku bezstronności przy rozpoznawaniu danej sprawy przez danego pracownika. Tym niemniej, jeżeli organ z urzędu zna okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak lub chociażby ograniczenie takiej bezstronności, to także je winien uwzględnić. Skoro Wojewódzki Inspektor znał okoliczności związane z prowadzeniem przeciwko A.J. postępowania karnego i to z udziałem jako oskarżyciela posiłkowego M.B. , to taka okoliczność wymagała znaczącego ustosunkowania się organu i wnikliwej oceny. Wojewódzki Inspektor nawet nie wskazał, jak zakończyło się postępowanie karne wobec A.J. . Sąd wyraził pogląd, że co do zasady sytuacja, polegająca na posiadaniu przez wnioskodawcę składającego wniosek także pozycji oskarżyciela posiłkowego w postępowaniu karnym przeciwko danej osobie, zasadniczo może być traktowana jako okoliczność uprawdopodabniająca brak lub chociażby ograniczenie pełnej bezstronności. Nie oznacza to, że zawsze taki pracownik będzie wyłączony od udziału w załatwianiu wniosku osoby pełniącej w innym postępowaniu rolę oskarżyciela posiłkowego. Ponadto stanowisko Wojewódzkiego Inspektora sprowadzało się do polemiki z wyrokiem Sądu o możliwości wyłączania w tej sprawie A.J. jako Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 24 § 3 kpa Te rozważania, z uwagi na wiążące zalecenia zawarte w wydanym wcześniej wyroku sąd uznał za bezpodstawne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 26 maja 2014 r. znak: [...] stwierdził brak podstaw prawnych do uznania, że A.J. polega wyłączeniu na mocy art. 24 § 3 kpa od załatwienia wniosku skarżącej z 9 lutego 2011 r. Celem oceny czy powyższy wniosek został rozpoznany właściwie, z uwzględnieniem wiążących wytycznych zawartych w wydanych wyrokach zasadne będzie w tym miejscu szczegółowe odniesienie się do uzasadnienia tego postanowienia. Organ wyjaśnił w nim bowiem, że M.B. nie pełni już funkcji oskarżyciela posiłkowego w sprawie karnej przeciwko A.J. bowiem sprawa ta została zakończona. Sąd Rejonowy w W. , wyrokiem z 20 czerwca 2011 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 4 listopada 2011 r., sygn. akt [...] , wymierzył oskarżonemu karę w zawieszeniu. Tym samym w sprawie ustała relacja pomiędzy skarżącą a A.J. . Organ odwołał się do argumentacji sądów powszechnych zawartych w wyrokach karnych, w których rozważając zasadność orzeczenia wobec A.J. środka karnego zakazu zajmowania stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uznano, że byłoby zbyt restrykcyjne i nieuzasadnione okolicznościami sprawy. W ocenie sądu powszechnego: "zasadnie przewidywać należy, że konsekwencje orzeczenia przedmiotowego środka karnego mogły finalnie okazać się dla oskarżonego bardziej dotkliwe od orzeczonej kary, a to przy uwzględnieniu przedemerytalnego wieku A.J. oraz złego stanu jego zdrowia, co łącznie skutkuje ograniczonymi możliwościami zatrudnienia na rynku pracy. Również w toku postępowania przygotowawczego, Prokurator nie znalazł podstaw do zastosowania wobec A.J. środka zapobiegawczego związanego Z zawieszeniem w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu, a oskarżony od daty czynu nieprzerwanie do chwili obecnej pełni funkcję PINB w W. . Nadto treść dowodów z dokumentów zalegających w aktach sprawy na k [...] , wskazuje, że praca oskarżonego znajduje jednoznaczne uznanie lokalnych władz, w tym Starosty Powiatowego". WINB w K. stwierdził zatem, że skoro sąd orzekający ostatecznie o ciężarze winy oskarżonego, nie dostrzegł podstaw do orzeczenia o zakazie pełnienia funkcji, to potwierdza to jedynie, iż ciężar winy orzeczonej w procesie prowadzonym przy współudziale M.B. nie wpływa na możliwość wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto kwestia rzetelności i obiektywizmu w działaniu A.J. , może być przedmiotem weryfikacji w zagwarantowanych przez prawo stronom postępowania, postępowaniach sądowoadministacyjnych. Analizując postanowienie 26 maja 2014 r. znak: [...] sąd w niniejszym skaldzie uznał, że organ II instancji w dalszym ciągu nie zastosował się do wytycznych zawartych w cytowanych wyżej wyrokach. WINB w K. stwierdzając brak podstaw do wyłączenia A.J. od załatwienia sprawy co prawda wskazał jak zakończyło się postępowanie karne przeciwko inspektorowi, jednakże uznał, że okoliczność ta nie wpływa na jego bezstronność oraz zaniechał przeprowadzenia dalszych ustaleń w tej sprawie. Tytułem wstępu należy wskazać, że przy badaniu podstawy do wyłączenia pracownika określonej w art. 24 § 3 kpa nie chodzi o uprawdopodobnienie istnienia okoliczności powodujących stronniczość pracownika, lecz jedynie wywołujących wątpliwość co do jego bezstronności. Nie jest zatem konieczne uprawdopodobnienie, że pracownik będzie stronniczy w załatwieniu sprawy ze względu na daną okoliczność, lecz wystarczy, że okoliczność ta powoduje powstanie wątpliwości co do jego bezstronności, a zatem nie jest pewne i jasne, czy pracownik wykona swoje uprawnienia procesowe w sposób bezstronny por. Andrzej Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, kom. do art. 24). W świetle powyższego, nie sposób podzielić stanowiska organu II instancji, że zakończenie postępowania karnego toczącego przeciwko A.J. oznacza, że nie można mówić o istnieniu okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Trudno obronić pogląd, że skazanie urzędnika przy udziale skarżącej jako oskarżyciela posiłkowego nie uzasadnia wątpliwości co do jego bezstronności w innych sprawach toczących się z udziałem skarżącej. Zwłaszcza, że to, że skarżąca występowała w sprawie jako oskarżyciel posiłkowy świadczy o tym, że została uznana za pokrzywdzoną w związku z popełnionym przestępstwem, a nawet można podejrzewać, że postępowanie karne zostało wszczęte na skutek złożonego przez nią zawiadomienia. Należy podkreślić, że brak w aktach sprawy orzeczeń wydanych w postępowaniu karnym uniemożliwia sądowi zweryfikowanie prawidłowości rozumowania przeprowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , nie wiadomo nawet jakiego czynu zabronionego dopuścił się A.J. i jakie były okoliczności jego popełnienia. Niezależnie od powyższego wypada też zwrócić uwagę, że konstatacja w orzeczeniu sądu karnego o niecelowości orzeczenia środka karnego zakazu zajmowania stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie może stanowić argumentu dla stwierdzenia braku bezstronności skazanego w konkretnej sprawie administracyjnej. Co więcej, jak wskazał sąd w wiążącym wyroku z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1010/13 "jeżeli organ z urzędu zna okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak lub chociażby ograniczenie takiej bezstronności, to także je winien uwzględnić", tymczasem z akt sprawy nie wynika również, aby organ poczynił ustalenia odnośnie ewentualnych dalszych konsekwencji wydania wyroku skazującego inspektora PINB, w szczególności prowadzenia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, czy też postępowania odszkodowawczego o którym wspomina skarżąca w zażaleniu. Obowiązkiem organu, w razie złożenia przez stronę wniosku o wyłączenie pracownika, jest przeprowadzenie incydentalnego postępowania, zmierzającego do ustalenia, czy wobec pracownika nie zachodzą przesłanki uzasadniające jego wyłączenie i wydanie w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Tymczasem w ocenie Sadu nie ulega wątpliwości, że postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób pobieżny, a stwierdzone uchybienia świadczą o naruszeniu w przedmiotowym postępowaniu zasady zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 kpa, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Mając powyższe na uwadze sąd uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, uznając, że konieczne w pierwszej kolejności jest uzupełnienie materiału dowodowego o wyroki karne oraz ponowne rozważenie, z uwzględnieniem poczynionych przez sąd uwag, czy w sprawie ma miejsce podstawa do wyłączenia pracownika na podstawie z art. 24 § 3 kpa. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, albowiem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 kpa wydanie orzeczenia przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu, stosownie do art. 24 stanowi podstawę wznowienia postępowania. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze są o tyle uzasadnione, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania zapadło przedwcześnie, przed należytym rozpoznaniem wniosku skarżącej o wyłączenie pracownika, przy czym należy podkreślić, że w cytowanych wyżej wyrokach wydanych w tej sprawie przesądzono już, że wniosek skarżącej z 9 lutego 2011 r. nie mógł doprowadzić do skutecznego wszczęcia merytorycznego postępowania w sprawie. Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w sentencji .