II SA/Kr 1607/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. –D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji A.T. –D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium w K. , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 września 2014 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działce nr [...] ,[...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ". W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca – reprezentowana zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wykazała, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty żadnymi argumentami, co wyklucza orzeczenie o wstrzymaniu wykonania. Na marginesie warto zaznaczyć, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi, zaskarżona decyzja nie będzie wywoływała skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 10 marca 2016 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.