II SA/Kr 1608/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / Sędziowie WSA Ewa Rynczak NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala Postanowieniem z 24 sierpnia 2009 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki z 23 marca 2009 r. znak: [...] oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 16 stycznia 2009 r. wniesione przez zobowiązaną M. S.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia czy wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229 poz. 1954 ze zm.). W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że obowiązek egzekwowany na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 16 stycznia 2009 r. wynika z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 9 listopada 2007 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2008 r. znak: [...]. Decyzje te zostały wydane po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINB z 16 sierpnia 2004 r. znak: [...], którą m. in. nakazano M. S. i W. P. rozbiórkę garażu dwustanowiskowego na samochody [...] na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K.. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego PINB upomnieniem z dnia 19 listopada 2008 r. znak: [...], doręczonym 8 grudnia 2008 r., wezwał zobowiązanych do wykonania wymienionego obowiązku, pouczając ich jednocześnie, że w razie niewykonania obowiązku w terminie wskazanym w upomnieniu sprawa zostanie skierowana ma drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Wobec niewykonania przez zobowiązanych nałożonego na nich obowiązku, PINB wszczął wobec nich postępowanie egzekucyjne, wystawiając w dniu 16 stycznia 2009 r. tytuł wykonawczy nr [...], którego odpisy zostały doręczone zobowiązanym 3 lutego 2009 r. Pismem z 9 lutego 2009 r. M. S. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji oraz - odrębnym pismem z tego samego dnia - złożyła wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej ustawą) i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z 23 marca 2009 r. znak: [...] PINB odniósł się do złożonych zarzutów i wniosku, oddalając wniesione zarzuty. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie PINB przez M. S. organ II instancji doszedł do wniosku, że zażalenie to nie jest uzasadnione. Powołał się przy tym na treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarówno w piśmie z dnia 9 lutego 2009 r., jak i w zażaleniu zobowiązana podnosiła zarzuty prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 ustawy) oraz braku skutecznego uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy (art. 33 pkt 7 ustawy). Wskazywała, że decyzja o nakazie rozbiórki została wydana w postępowaniu toczącym się po wznowieniu postępowania. Jako organ I instancji w tym postępowaniu występował WINB i on też - zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 oraz art. 20 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winien był sporządzić i doręczyć upomnienie oraz wystawić tytuł wykonawczy. Z tego względu zobowiązana wniosła o uchylenie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 16 stycznia 2009 r. i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji ocenił, że PINB prawidłowo ustosunkował się do podniesionego pracz zobowiązaną zarzutu niewłaściwości organu egzekucyjnego, wskazując, iż zgodnie z art. 20 § 1 pkt 4 ustawy w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - czyli jak w niniejszej sprawie - kierownik powiatowej inspekcji jest organem egzekucyjnym w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Egzekwowana decyzja nakazująca rozbiórkę została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), a przedmiot ten należy do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (art. 83 ust. 1 prawa budowlanego). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działał w przedmiotowej sprawie jedynie jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją WINB z dnia 16 sierpnia 2004 r. znak: [...] - uchylającą decyzję PINB z dnia 21 października 2003 r. znak: [...] i orzekającą co do istoty. Organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest PINB, który jest jednocześnie wierzycielem, czyli podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku, co wynika z art. 5 § 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie zaś z art. 26 § 4 ustawy jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Oznacza to, że PINB był właściwy zarówno do wystawienia tytułu wykonawczego, jak i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a zarzuty zobowiązanej są w tym zakresie bezzasadne. Również zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Organem właściwym do wystawienia upomnienia był PINB, z którego akt wynika, że upomnienie z 19 listopada 2008 r. zostało skutecznie doręczone zobowiązanym 8 grudnia 2008 r., a więc przed wszczęciem egzekucji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zwrócił również uwagę, że w skarżonym postanowieniu organ egzekucyjny prawidłowo odniósł się do wniosku zobowiązanej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wstrzymanie w uzasadnionych przypadkach do czasu rozpatrzenia zarzutów jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu egzekucyjnego. Podkreślono, iż fakt złożenia przez zobowiązaną skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GINB z dnia 10 lipca 2008 r. znak: [...] nie stanowi przesłanki z art. 35 § 1 ustawy. Odnośnie zaś wniosku zobowiązanej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazano, iż przepis ten określa uprawnienia organu, którego akt lub czynność zaskarżono do sądu administracyjnej, a więc w przedmiotowej sprawie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie zaś organu egzekucyjnego, jakim jest PINB. W sytuacji wydania rozstrzygnięcia przez PINB nieuwzględniającego zarzutów podniesionych przez zobowiązaną nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania (art. 34 § 4 ustawy). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził również brak podstaw do wstrzymania czynności egzekucyjnych na podstawie art. 35 § 2 ustawy do czasu rozpatrzenia zażalenia. W trakcie postępowania WINB ustalił, iż postanowieniem z dnia 23 lutego 2009 r. sygn. VII SA/Wa 79/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję GINB z dnia 10 lipca 2008 r. znak: [...], a Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z 29 czerwca 2009 r. znak: II OZ 528/09, oddalił zażalenie M. S. na postanowienie sądu I instancji. Jednocześnie wskazano, że brak jest podstaw do wydania odrębnego negatywnego rozstrzygnięcia w tej kwestii. Na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 sierpnia 2009 r. M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 8, 11, 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w postępowaniu, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. W skardze zarzucono również naruszenie art. 15 § 1 i art. 20 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez prowadzenie postępowania przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi M. S. powtórzyła argumentację podnoszoną wcześniej w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji potrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie skargi opiera się na tych samych zarzutach, które wcześniej podnoszone były w zażaleniu od postanowienia I instancji. Zarzuty te zostały wyczerpująco rozważone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i Wojewódzki Sad Administracyjny całkowicie podziela ocenę prawną dokonaną przez ten organ. W stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie wykonaniu podlega obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego - garażu dwustanowiskowego na samochody [...] na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K., nałożony na M. S. oraz W. P. na postawie art. 51 prawa budowlanego. Początkowo obowiązek rozbiórki przedmiotowego garażu został nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 października 2003 r. znak [...], utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 16 sierpnia 2004 r. znak: [...]. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało jednak wznowione i nakaz rozbiórki garażu na tej samej podstawie prawnej został orzeczony decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 9 listopada 2007 r. znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2008 r. znak: [...]. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe jest stwierdzenie, czy w takiej sytuacji organem egzekucyjnym w zakresie obowiązku rozbiórki garażu jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, czy też - jak chce skarżąca - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. Organy rozstrzygające niniejszą sprawę dokonały prawidłowej wykładni art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Zgodnie z art. 83 ust. 1 prawa budowlanego zadania i kompetencje, o których mowa w art. 51 prawa budowlanego należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji. Byłoby nieracjonalne, gdyby wykonanie decyzji wydanej na tej samej podstawie prawnej oraz o identycznej zawartości merytorycznej należało do różnych organów administracji w zależności od tego, czy decyzja ta została wydana w postępowaniu zwyczajnym, czy też w postępowaniu nadzwyczajnym tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 20 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji okazał się bezzasadny. Również zarzut naruszenia art. 15 omawianej ustawy nie znalazł potwierdzenia w aktach przesłanych do sądu. Jak bowiem słusznie zauważył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki, który wysłał zobowiązanym upomnienie, a postępowanie egzekucyjne wszczęto po upływie siedmiodniowego terminu od doręczenia, zgodnie z art. 15 § 1 ustawy. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem postanowieniem I instancji było prawidłowe i słusznie utrzymano je w mocy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest szczegółowe i wyczerpująco wyjaśnia motywy, jakimi organ kierował się przy wydawaniu postanowienia. Zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego nie znalazły potwierdzenia przy dokonywaniu przez sąd kontroli zaskarżonego postanowienia. Biorąc powyższe pod uwagę skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).