II SA/Kr 161/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2018 r. w sprawie ze skargi M. J. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie obwodów łowieckich województwa [...] postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 28 maja 2007 r. nr [...] w sprawie obwodów łowieckich [...]. Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez zaskarżoną uchwałę oraz przedstawienie dowodu, iż przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczono M. J. dnia 28 lutego 2018 r. Do chwili obecnej nie uzupełniono braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w realizacji uprawnień wynikających z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (DZ.U. 2017/2096), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Takie brzmienie w/w przepisowi nadał jednak dopiero art. 6 pkt 2 pdpkt a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935). Do czasu wejścia w życie tej ustawy przepis art. 90 ust.1 zawierał wymóg uprzedzenia skargi do sądu wezwaniem samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa. Tą samą ustawą zmieniającą (art. 9 pkt 2) z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyeliminowano, zawarty dotychczas w art. 52, wymóg uprzedzenia skargi m.in. na uchwały samorządu terytorialnego wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie jednak w przejściowym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy zmieniającej zastrzeżono, że przepisy art. 52 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych art. 6 (ustawy o samorządzie województwa) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe oznacza, że w przypadku aktualnie wnoszonej skargi na uchwałę organu samorządy województwa podjętą przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, nadal wymagane jest zachowanie tzw. trybu przedskargowego, czyli uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. uchylono także pkt 4 § 1 art. 57 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dowód wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa zaliczał do wymogów formalnych skargi. Ta jednak zmiana ppsa weszła w życie bez odniesień przejściowych. To z kolei oznacza, że bez względu na datę skarżonego obecnie do sądu aktu, brak dowodu wezwania, o którym mowa, nie może być traktowany jak brak formalny skargi. Niewyczerpanie trybu przedskargowego w odniesieniu do uchwał podjętych przed 1 czerwca 2017 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej) także prowadzić musi do odrzucenia skargi: w takim wypadku podstawą prawną jest jednak art. 58 § 1 pkt 6 ppsa nakazujący odrzucenie skargi niedopuszczalnej z innych powodów, a nie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa nakazujący odrzucenie skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Brak reakcji skarżącego na skierowane do niego wezwanie o przedstawienie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i brak na temat takiego wezwania jakiejkolwiek informacji w przedłożonych przez organ materiałach, pozwala na przyjęcie, że wezwania takiego skarżący do organu nie kierował. W tej sytuacji skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa należało odrzucić.