II SA/Kr 1611/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Tadeusz Wołek Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005 r sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...].2003r., Nr [...] z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] nałożono na przedsiębiorstwo Usługi Transportowe [...] A. D. karę pieniężną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) - w/g art. 92 ust. 1 pkt 1 za wykonywanie transportu drogowego bez licencji w wysokości [...] zł i w/g art. 92 ust. 1 pkt 6 za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych w wysokości [...] zł. Z protokołu kontroli wynika, że pojazd tego przedsiębiorstwa został zatrzymany do kontroli w miejscowości [...], ul. [...] na drodze krajowej nr [...]. W wyniku odwołania przedsiębiorstwa od tej decyzji organu I instancji -[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] 2003r. orzekł w pkt. 1 o uchyleniu decyzji odnośnie kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, a w pkt. 2 utrzymał w mocy karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Pkt 2 decyzji organu II instancji został zaskarżony przez w/w przedsiębiorstwo, które w skardze zarzuciło, że w dniu [...] 2003r. skontrolowany kierowca tego przedsiębiorstwa "wskutek przebudowy wiaduktu w [...], zmuszony był, zgodnie z oznakowaniem, dokonać objazdu, przez niespełna [...] -[...] metrów po drodze krajowej nr[...] (ulica [...])". Manewr ten był wykonany z konieczności, a "gdyby nie przebudowa wiaduktu, przejechałby trasę drogami wojewódzkimi i gminnymi". W odpowiedzi na skargę organ administracyjny II instancji - wniósł o jej oddalenie. Na uzasadnienie podano, że argument o przejechaniu drogą krajową przez kierowcę przedsiębiorstwa z powodu konieczności objazdu spowodowanego przebudową wiaduktu został podniesiony dopiero w skardze, gdyż w odwołaniu podawano m. in., że brak było świadomości przedsiębiorcy o przejeżdżaniu kierowcy drogą krajową. Organ zarzucił, że przedsiębiorca A. D. "nie uprawdopodobniła, że kierujący musiał jechać tą, a nie inną trasą, gdy tymczasem sieć dróg wojewódzkich i gminnych pozwala na wybór innych wariantów dojazdu, choć może się to wiązać z wydłużeniem trasy i czasu przejazdu". Nie mniej zaznaczono, że "zwrócono się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] o nadesłanie informacji, czy i w jakim stopniu remont wiaduktu w [...] wpływa na możliwość korzystania z dróg gminnych i wojewódzkich, tj. czy ze względu na wyznaczone objazdy zachodzi konieczność poruszania się po drodze krajowej [...], bez możliwości wyboru innej trasy. Postanowieniem z dnia [...] 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. [...] Komendant Wojewódzki Policji nie przedstawił odpowiedzi Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na pismo skierowane - jak w odpowiedzi na skargę. Na rozprawie w dniu [...].2005r. skarżąca przedstawiła mapę objazdu z zaznaczonymi: sklepem, do którego miał dojechać kontrolowany pojazd, remontowanym wiaduktem i miejscem kontroli, a także zaświadczenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] z dnia [...].2005r., z którego wynika, że "w dniu [...].2003r. droga krajowa nr [...] na ode. ul. [...] w [...] (wraz z wiaduktami nad koleją) od skrzyżowania z ul. [...] do Ronda [...] w [...] była w przebudowie. Odcinek ten był całkowicie zamknięty dla ruchu kołowego. Ruch drogowy pomiędzy [...] a [...] odbywał się objazdami." Nadto skarżąca podała, że nie byłą to trasa regularnie uczęszczana przez jej przedsiębiorstwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § l p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą.prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, który stanowił podstawę wymierzenia kary pieniężnej skarżącej: "Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej (...)". W zasadzie jest bezspornym, że kierowca przedsiębiorstwa skarżącej został zatrzymany na drodze krajowej nr [...] - ulica [...] w [...]. Nie mniej argument skarżącej, że został zmuszony na wjazd na ten odcinek drogi krajowej w wyniku objazdu spowodowanego przebudową wiaduktu jest istotny w sprawie i winien zostać wyjaśniony ponad wszelką wątpliwość. Fakt przebudowy wiaduktu i skierowanie ruchu pojazdów na objazdy został udokumentowany przez skarżącą stosownym zaświadczeniem. Zdaniem Sądu - konieczne objazdy ze skierowaniem pojazdów na drogę krajową, po której przejazd odbywa się po uiszczeniu stosownych opłat - nie mogą stanowić pułapki dla kierowców i przedsiębiorców w celu zastosowania wobec nich kar chyba, że zostały umieszczone widoczne dla kierowców informacje o możliwości innego objazdu bez uiszczenia opłaty, na nie musieli być przygotowani, gdyby ruch odbywał się bez takich przeszkód. Organ administracyjny winien powyższe wyjaśnić i wykazać skarżącej, że takie informacje zostały umieszczone i mimo objazdów ruch pojazdu mógł odbywać się po drogach wojewódzkich i gminnych nie objętych opłatą. Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne nie wyjaśniły stanu faktycznego i z tego względu uchylił zaskarżoną decyzję personalną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. orzeczono -jak w pkt 1 wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane -jak w pkt. II wyroku. Na mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę (...) (Dz.U. nr 153, poz. 1271) w związku z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym gadzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368) o kosztach orzeczono jak w pkt III wyroku.