II SA/Kr 1611/14

Kraków, dnia 4 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: 1/ podjąć postępowanie sądowe; 2/ umorzyć postępowanie sądowe; 3/ przyznać adwokatowi P. A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy, powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług Pismem z dnia 14 października 2014 r. J. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 12 września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2014 r. orzekającą o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,0071 ha obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], stanowiącej współwłasność A. P., J. D. oraz Z. E., objętej decyzją z dnia 17 stycznia 2014 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia "K" S.A. w K. na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń infrastruktury ciepłowniczej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1611/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na kwestię prejudycjalną występującą w toczącym się w tym sądzie postępowaniu pod sygn. akt II SA/Kr 1716/14. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1716/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 października 2014 r. nr [...] dotyczącą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Pismem z dnia 2 lutego 2015 r. J. D. cofnęła w całości skargę z dnia 14 października 2014 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 września 2014 r. nr [...] i jednocześnie domagała się umorzenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało podjąć i następnie umorzyć. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o cofnięcie skargi, co uzasadnia podjęcie zawieszonego postępowania na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (pkt 1 postanowienia). Co więcej wskazać należy, że w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1716/14 sąd postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r. umorzył postępowanie sądowe. Postanowienie w tym zakresie nie podlega zaskarżeniu. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie J. D. w piśmie z dnia 2 lutego 2015 r. oświadczyła, że cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie. Wobec jednoznacznej treści pisma o cofnięciu skargi i braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów, postanowiono jak w sentencji