II SA/Kr 1611/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 października 2025 r. znak: WI-I.7840.15.53.2025.JW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Kr 1611/25 UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z 10 października 2025 r., znak: WI-I.7840.15.53.2025.JW – wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. P. i A. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Starosty Tatrzańskiego z 9 czerwca 2025 r., znak: [...], odmawiającej skarżącym zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z budynkiem garażu z poddaszem mieszkalnym oraz infrastrukturą towarzyszącą i urządzeniami budowlanymi na działkach nr: [...], [...], [...], [...], obręb: [...] – utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy, wskazując przy tym, że skarżący nie wykonali obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie (art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., dalej: "Pb"), a działki inwestycyjne nie mają prawnego dostępu do drogi publicznej. W świetle ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących regulacji stanu prawnego niektórych dróg ogólnodostępnych (dalej: "urspdo") i ustawy o drogach publicznych (dalej: "udp") decyzja o nabyciu nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym dotyczy nieruchomości, na których wybudowano drogę (w tym wewnętrzną), a nie takich, na których drogi nie wybudowano, a jedynie są faktycznie wykorzystywane do celów komunikacyjnych. Regulacja ta może dotyczyć jedynie już istniejącej drogi wewnętrznej o stosownych parametrach (czego nie wykazano), a nie pozyskania nowych nieruchomości z przeznaczeniem pod planowaną rozbudowę istniejącej drogi. W myśl art. 7 ust. 2 udp zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (co nie miało miejsca), jednak zgodnie z lex specialis (art. 6 ust. 6 urspdo), ogólnodostępna droga wewnętrzna, której przebieg określono w decyzji o nabyciu nieruchomości, zostaje z mocy prawa zaliczona do kategorii dróg gminnych z dniem, w którym decyzja o nabyciu nieruchomości stała się ostateczna. Wójt Gminy K. w piśmie z 4 kwietnia 2023 r. stwierdził: "droga urządzona wraz z mostem, przebiegająca po działkach ewid. nr [...], [...], [...] oraz po działce [...] (obiekt mostowy) położnych w miejscowości D. stanowi drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 [u.d.p.]", a także: "forma władania – władanie na zasadach samoistnego władania. (...) Wójt Gminy K. jako sprawujący zarząd nad ww. drogą wraz z obiektem mostowym w jej ciągu wyraża zgodę na korzystanie z działek ewid. nr [...], [...], [...] obr. [...] w celu zapewnienia dostępu (przejazdu, przechodu) nieruchomości składającej się z działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] do drogi publicznej gminnej [...] dr. [...] (dz. ewid. nr [...] oraz części działek ewid. nr [...], [...] zlokalizowanych w pasie drogowym ww. drogi." Z GISON wynika, że faktyczny przebieg drogi wewnętrznej (wyasfaltowanej) prowadzącej do drogi publicznej przebiega również przez liczne inne działki, które stanowią własność prywatną osób fizycznych, co do których skarżący nie mają tytułu prawnego (dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Natomiast ostatnie działki wskazane w piśmie wójta jako zlokalizowane w pasie drogowym nie mają urządzonej drogi. Nie wiadomo też, czy zachowano odpowiednie parametry tej drogi, stosownie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, ponieważ skarżący zamiast dokonać uzupełnienia projektu zgodnie z postanowieniem organu pierwszej instancji, weszli w polemikę z powołaniem się na pismo wójta. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu na działce nr [...] wrysowane są na całej szerokości działki skarpy, co dowodzi braku realnej możliwości przejazdu, a faktyczna trasa wrysowana jest linią przerywaną po działkach prywatnych. Coraz większy nacisk kładzie się na weryfikację prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej ze względu na częsty w powiecie tatrzańskim problem niepokrywania się prawnego i faktycznego przebiegu dróg wewnętrznych oraz własności działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne, których status prawny (samoistne posiadanie na rzecz gminy) utrudnia wybudowanie/poszerzenie drogi. Przepisy nie zmieniły się, ale zaszła zmiana w podejściu do tego zagadnienia. Nadto organ odwoławczy dostrzegł inne niejasności: 1) brak wykazania zgodności z jednostką strukturalną R, w której leży część inwestycji; 2) brak wykazania zgodności budynku garażu z poddaszem mieszkalnym z planem miejscowym; 3) wysokości budynków przy zastosowaniu sztucznego podniesienia terenu (nasyp w miejscu podmurówki, gdzie ma być liczona jako średnia arytmetyczna wysokości odstokowej i przystokowej nie powinna przekraczać 1,4 m); 4) obsypanie jednej kondygnacji w kontekście nakazu jednej kondygnacji naziemnej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz – w razie dostrzeżenia innych uchybień niezwiązanych z dostępem do drogi publicznej – decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie do wydania decyzji pozytywnej w zakreślonym terminie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego). Skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z ust. 5 Pb, bo wskazane w postanowieniu organu pierwszej instancji nieprawidłowości nie występują; 2) art. 35 ust. 4 Pb przez wydanie decyzji negatywnej mimo to, że wymagania z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Pb zostały spełnione; 3) § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "wt"), a także § 6 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 14 uchwały nr XVI/111/2000 Rady Gminy Kościelisko z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Dzianisz w Gminie Kościelisko (dalej: "plan miejscowy") przez przyjęcie, że komunikacja działek inwestycyjnych nie zapewnia dojścia i dojazdu umożliwiających dostęp do drogi publicznej odpowiednich do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej; 4) art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "upzp") przez przyjęcie, że działki inwestycyjne nie mają dostępu do drogi publicznej; 5) art. 8 ust. 1 udp przez przyjęcie, że objęta postępowaniem droga nie stanowi drogi wewnętrznej ze wszystkimi tego konsekwencjami; 6) art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: "kc") przez przyjęcie interpretacji instytucji posiadania samoistnego wykluczającej istnienie tytułu prawnego do nieruchomości; 7) art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu dowody ocenione w sposób wybiórczy; 8) art. 8 § 1 i 2 kpa przez wydanie decyzji negatywnej ze względu na rzekomy brak dostępu do drogi publicznej, podczas gdy dziesiątki innych obiektów budowlanych w sąsiedztwie wzniesionych zostało na podstawie pozwoleń na budowę, dla których wykazano dostęp tą samą drogą wewnętrzną stanowiącą jedyny szlak komunikujący tę część wsi z drogą publiczną; 9) art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji RP przez wydanie rozstrzygnięcia nieodnajdującego oparcia w przepisach prawa. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że rozumowanie organów wzrusza pewność obrotu prawnego i kwestionuje legalność komunikacji całych wsi. Organy zawężają prawny dostęp do drogi publicznej do własności oraz służebności przejazdu i przechodu, podczas gdy porządek prawny zna więcej uprawnień gwarantujących legalne korzystanie z cudzej nieruchomości. Droga urządzona po działkach nr [...], [...], [...] i po działce nr [...] objęta jest zarządem gminy. W ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...], [...], [...] widnieje "gmina – władanie na zasadach samoistnego posiadania". Działka ta stanowi drogę wewnętrzną ogólnodostępną i z tego tytułu władanie gminy wynika, a także podlega ochronie (art. 336 kc). Gmina sprawuje zarząd, wykonuje inwestycje i naprawy stanu nawierzchni, prowadzi akcję zimowego utrzymania ("[...] i [...]"). Wójt jako sprawujący zarząd wyraził zgodę na korzystanie z działek nr [...], [...], [...] w celu zapewnienia dostępu (przejazdu, przechodu) działkom inwestycyjnym do drogi publicznej gminnej [...] dr. [...] (dz. ewid. nr [...] oraz części działek ewid. nr [...], [...] zlokalizowanych w pasie drogowym). Wobec deklaratoryjnego charakteru orzeczeń sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności przez zasiedzenie czy w drodze uwłaszczenia w trybie ustawy, a także decyzji o nabyciu własności nieruchomości z mocy prawa, okoliczność ujawnienia władania nie musi oznaczać, że w istocie władający nie nabył już własności tej nieruchomości ex lege, a w obrocie prawnym brakuje tylko rozstrzygnięcia, które to potwierdzi. Trudno oczekiwać od skarżących, aby – pozbawieni ku temu instrumentów prawnych – sami regulowali stan prawny drogi, której istnienie, przebieg i legalność aktów przejazdu i przechodu nigdy nie budziły wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie, chodzi o przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Zgodnie z treścią § 14 ww. rozporządzenia, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Zgodnie z art. 35 ust. 3 i ust. 5 pkt. 1 upb, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Przenosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowieniem z dnia 3 marca 2023 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane, Starosta Tatrzański nałożył na skarżących obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, polegających między innymi na: Pkt. I postanowienia: (zgodność z planem miejscowym) - Należy wykazać w jaki sposób zostanie spełniony zapis § 6 ust. 2 pkt 4, mówiący o tym, że na poszczególnych działkach budynki mogą być realizowane, jeżeli działka ma ustalony, stosownie do odrębnych przepisów prawnych, dojazd wiążący się z układem istniejących dróg. Pkt. II postanowienia: (zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi) "Dotyczy drogi dojazdowej - m.in. po działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] - należy wykazać spełnienie wymogu § 14 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dotyczy to również opisu do projektu zagospodarowania), z którego wynika, iż do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Istotne tutaj jest wykazanie, iż zapewniona jest min. szerokość jezdni i odpowiednie do przeznaczenia dojście oraz, że Inwestor posiada tytuł prawny na przejazd. - Należy wprost wykazać spełnienie § 15 ust. 1 Warunków Technicznych, który stanowi: szerokość, promienie luków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych - dot. zjazdów z terenu objętego wnioskiem. Pkt. III postanowienia: (kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektonoczno - budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu) - Pismo Wójta Gminy K. z dnia 11 stycznia 2023 r., znak: [...], które zostało dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę, przedstawiające sposób dostępu do drogi publicznej, nie uwzględnia wszystkich działek, po których odbywa się dojazd do drogi publicznej. Należy zwrócić uwagę, że droga, która zgodnie z ww. pismem składa się z działek ewid. nr: [...], [...], [...], w rzeczywistości zajeżdżona jest po działkach należących do prywatnych właścicieli, co przedstawione jest na projekcie zagospodarowania terenu, oraz w ewidencji gruntów Starosty Tatrzańskiego. Przedmiotową drogę przecina również działka ewid. nr [...], której właścicielem jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie. Wobec powyższego, należy wykazać w jaki sposób zostanie zapewniony faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej, oraz dołączyć wynikające z tego faktu dokumenty. W odpowiedzi na powyższe postanowienie, 11 kwietnia 2023 r. pełnomocnik inwestorów przedłożył wyjaśnienia do których załączył pismo Wójta Gminy K. z dnia 4 kwietnia 2023 roku, zgodnie z którym: "(...) droga urządzona wraz z mostem, przebiegająca po działkach ewid. nr [...], [...], [...] oraz po działce [...] (obiekt mostowy) położonych w miejscowości D., stanowi drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...) Wójt Gminy K. jako sprawujący zarząd nad ww. drogą wraz z obiektem mostowym w jej ciągu wyraża zgodę na korzystanie z działek ewid. nr [...], [...], [...], obr. [...] w celu zapewnienia dostępu (przejazdu, przechodu) nieruchomości składającej się z działek ewid. nr [...], [...], [...], [...] do drogi publicznej gminnej [...] dr. [...]" Dalej pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że: "Wykonując zobowiązanie tut. Organu w zakresie wykazania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a to co do wymogów z §14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na dowód tytułu prawnego na przejazd, przedkładam zaświadczenie Wójta Gminy K. z dnia 4 kwietnia 2023 roku, zgodnie z którym: (...) droga urządzona wraz z mostem, przebiegająca po działkach ewid. nr [...], [...], [...] oraz po działce [...] (obiekt mostowy) położonych w miejscowości D., stanowi drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...) Wójt Gminy K. jako sprawujący zarząd nad ww. drogą wraz z obiektem mostowym w jej ciągu wyraża zgodę na korzystanie z działek ewid. nr [...], [...], [...], obr. [...] w celu zapewnienia dostępu (przejazdu, przechodu) nieruchomości składającej się z działek ewid. nr [...], [...], [...]. [...] do drogi publicznej gminnej [...] dr. [...] Ponad powyższe, wskazuję, iż dopuszczalność skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną w naprowadzony wyżej sposób nie budzi wątpliwości. I tak: Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika zatem, że dostęp do drogi publicznej może zostać zapewniony nie tylko w sposób bezpośredni, ale również w sposób pośredni - alternatywnie - albo za pośrednictwem drogi wewnętrznej (istotne jest jednak to, że by zarządca drogi wewnętrznej zgadzał się na korzystanie z niej), albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności (M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, Warszawa 2022, § 14). Mając zatem wyraźną - potwierdzoną na piśmie - zgodę zarządcy drogi, a to Wójta Gminy K. , tytuł prawny na przejazd jest bezsporny. Odnosząc się do zobowiązania z pkt 1.1, a to wykazania, iż działka ma ustalony, stosownie do odrębnych przepisów prawnych, dojazd wiążący się z układem istniejących dróg - stosownie do §6 ust. 2 pkt 4 w zw. z §14 uchwały nr XVI/111/2000 Rady Gminy Kościelisko w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Dzianisz w Gminie Kościelisko - dalej zwanej także MPZP - zauważam, że w myśl §6 ust. 2 pkt 4 MPZP: (...) na poszczególnych działkach budynki mogą być realizowane, jeżeli działka ma ustalony, stosownie do odrębnych przepisów prawnych, dojazd wiążący się z układem istniejących dróg, o których mowa w §14. Tym samym, koniecznym jest w tym miejscu wskazać, że droga [...] dr. [...] o której traktuje zaświadczenie Wójta Gminy K. , z którą komunikacja została już wykazana, zgodnie z §14 ust. 1 pkt 1 MPZP jest istniejącą ulicą zbiorczą, jednojezdniową z dwoma pasami ruchu (1/2), pełniącą funkcję głównej ulicy wiejskiej [...] - KZ (KV). Mając to na względzie, warunek z §6 ust. 2 pkt 4 MPZP zostaje w niniejszej sprawie spełniony. Wykonując zobowiązanie tut. Organu w zakresie wykazania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a to co do wymogów z §14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na dowód tytułu prawnego na przejazd, przedkładam zaświadczenie Wójta Gminy K. z dnia 4 kwietnia 2023 roku, zgodnie z którym: (...) droga urządzona wraz z mostem, przebiegająca po działkach ewid. nr [...], [...], [...] oraz po działce [...] (obiekt mostowy) położonych w miejscowości D., stanowi drogę wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...) Wójt Gminy K. jako sprawujący zarząd nad ww. drogą wraz z obiektem mostowym w jej ciągu wyraża zgodę na korzystanie z działek ewid. nr [...], [...], obr. [...] w celu zapewnienia dostępu (przejazdu, przechodu) nieruchomości składającej się z działek ewid. nr [...], [...], [...]. [...] do drogi publicznej gminnej [...] dr. [...] Ponad powyższe, wskazuję, iż dopuszczalność skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną w naprowadzony wyżej sposób nie budzi wątpliwości. I tak: Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika zatem, że dostęp do drogi publicznej może zostać zapewniony nie tylko w sposób bezpośredni, ale również w sposób pośredni - alternatywnie - albo za pośrednictwem drogi wewnętrznej (istotne jest jednak to, że by zarządca drogi wewnętrznej zgadzał się na korzystanie z niej), albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności (M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, Warszawa 2022, § 14). Mając zatem wyraźną - potwierdzoną na piśmie - zgodę zarządcy drogi, a to Wójta Gminy K. , tytuł prawny na przejazd jest bezsporny. Odnosząc się do zobowiązania z pkt 1.1, a to wykazania, iż działka ma ustalony, stosownie do odrębnych przepisów prawnych, dojazd wiążący się z układem istniejących dróg - stosownie do §6 ust. 2 pkt 4 w zw. z §14 uchwały nr XVI/111/2000 Rady Gminy Kościelisko w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Dzianisz w Gminie Kościelisko - dalej zwanej także MPZP - zauważam, że w myśl §6 ust. 2 pkt 4 MPZP: (...) na poszczególnych działkach budynki mogą być realizowane, jeżeli działka ma ustalony, stosownie do odrębnych przepisów prawnych, dojazd wiążący się z układem istniejących dróg, o których mowa w §14. Tym samym, koniecznym jest w tym miejscu wskazać, że droga [...] dr. [...], o której traktuje zaświadczenie Wójta Gminy K. , z którą komunikacja została już wykazana, zgodnie z §14 ust. 1 pkt 1 MPZP jest istniejącą ulicą zbiorczą, jednojezdniową z dwoma pasami ruchu (1/2), pełniącą funkcję głównej ulicy wiejskiej [...] - KZ (KV). Mając to na względzie, warunek z §6 ust. 2 pkt 4 MPZP zostaje w niniejszej sprawie spełniony." Pomimo zatem obszerności złożonych wyjaśnień (zawierających wielokrotne powtórzenia), ostatecznie nie została wyjaśniona dostępność inwestycji do drogi publicznej tj. drogi [...] dr. [...], o której mowa w piśmie wójta, a zatem nie został wykonany nałożony postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych przez organ nieprawidłowości projektu zagospodarowania działki lub terenu. Z akt sprawy, a w szczególności z projektu zagospodarowania terenu nie wynika gdzie konkretnie znajduje się droga publiczna, z którą planowana inwestycja musi być skomunikowana, oraz przede wszystkim, przez jakie działki przebiega do niej dostęp. Konieczne było bowiem wykazanie jak konkretnie, po jakich działkach, biegnie szlak drogowy (przez drogi wewnętrzne i/lub przez służebności drogowe) prowadzący do drogi publicznej: począwszy od terenu inwestycji aż do zjazdu na drogę publiczną. Co więcej, na projekcie zagospodarowania terenu, spośród czterech działek wymienionych przez wójta w przywoływanym wyżej piśmie tj. działek nr [...], [...], [...] oraz nr [...] (obiekt mostowy), stanowiących - jak wskazuje wójt - drogę wewnętrzną pozostająca w zarządzie gminy K. , widoczna jest tylko jedna z nich: działka nr [...]. Na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. pełnomocnik skarżący wyjaśnił, że droga publiczna znajduje się poza mapą i usytuowana jest na południe od inwestycji. Jednak na mapie tej nie jest uwidoczniona żadna inna działka, wymieniona w piśmie wójta. Organ, posługując się zasobami GISON we własnym zakresie ustalił, że faktyczny przebieg drogi wewnętrznej (wyasfaltowanej) prowadzącej do drogi publicznej przebiega przez liczne działki, które stanowią własność prywatną osób fizycznych, co do których skarżący nie mają tytułu prawnego (dz. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Skarżący twierdzeniu temu co do zasady nie przeczą, a w szczególności nawet na etapie skargi do sądu, dostępu inwestycji (faktycznego i prawnego) do drogi publicznej nie wykazali. Dalej wskazać należy, że działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działką skarżących nr [...], ale w większość zajęta jest przez skarpę o spadku około metra, co wynika z naniesionych na mapę sytuacyjno – wysokościową, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, znaczników wysokości terenu. Nie jest zatem możliwe aby w tym miejscu przebiegała urządzona droga. Nadto skarżący nie wykazali nie tylko konkretnego przebiegu drogi łączącej teren inwestycji z drogą publiczną oraz tytułu prawnego do wszystkich działek po których szlak ten przebiega, ale także nie wykazali, że ma ona parametry wymagane Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Zgodnie z § 14 rozporządzenia, szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Organ wzywał nadto do wykazania, że droga ta spełnia warunki opisane w § 15 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych. Skoro skarżący nie przedstawili przebiegu drogi, to siłą rzeczy nie przedstawili również jej parametrów, w głównej mierze dotyczących wymaganej minimalnej szerokości jezdni. Rację ma organ, że skarżący zamiast dokonać uzupełnienia projektu zgodnie z postanowieniem organu pierwszej instancji, z postanowieniem tym wyłącznie polemizowali, powołując się na pismo wójta. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "upzp") przez przyjęcie, że działki inwestycyjne nie mają dostępu do drogi publicznej. Przepis ten definiuje dostęp do drogi publicznej jako dostęp bezpośredni do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Mimo że jest to definicja sformułowana na potrzebny ustawy w której została zawarta, to nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy tą definicja a treścią zaskarżonej decyzji. Nie ma żadnych przeszkód, aby skarżący wykazali dostęp swojej inwestycji do drogi publicznej w jeden z ww. sposobów. Dostęp ten może odbywać się zarówno drogą wewnętrzną powszechnie dostępną lub taką która stanowi ich własność (współwłasność), może to być dostęp poprzez służebność drogową lub kompilacja obu tych form. Rzecz jednak w tym, że cały szlak drogowy prowadzący od inwestycji do drogi publicznej (każda działka wchodząca w jego skąd) musi spełniać parametry wymagane przywoływanymi wyżej przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto skarżący muszą mieć stosowny tytuł prawny do korzystania z każdej z tych działek. Zwyczaj jeżdżenia określonym szlakiem w określonej miejscowości takiego tytułu w świetle prawa nie daje. Końcowo podkreślenia wymaga, że dostęp do drogi publicznej poprzez powszechnie dostępną drogę wewnętrzną jest oczywiście co do zasady dopuszczalny, jednak w niniejszej sprawie dostęp taki nie został przez skarżących wykazany. Jak wyżej wskazano, na mapie widoczna jest tylko jedna działka (nr [...]) wymieniona w piśmie wójta jako droga wewnętrzna, na której w dodatku znajdują się głównie skarpy, nie wykazano wymaganych przepisami parametrów drogi nawet na tej jednaj działce. W tej sytuacji organ prawidłowo zastosował art. 35 ust. 5 pkt. 1 ustawy prawo budowlane, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.