II SA/Kr 1615/13

Kraków, dnia 30 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 października 2013 r. nr [ ] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy I.N. pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 18 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) przesłała do sądu wypełniony formularz PPF. Następnie w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. (k-28 akt sądowych) poinformowała, że dokonała wpłaty tytułem wpisu sądowego i dołączyła potwierdzenie dokonania tej czynności. Jednocześnie podała, że cofa swój wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. Od tego zarządzenia skarżąca skutecznie wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie natomiast z treścią art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 powoływanej ustawy). W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. cofnęła swój wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W sytuacji kiedy skarżąca formalnie cofnęła swój wniosek o przyznanie prawa pomocy, to tym samym bezprzedmiotowym stało się postępowanie w zakresie nim objętym. Zachodzi tym samym brak przedmiotu rozpoznania. Jest to zatem sytuacja, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wskazać należy, że przepisy dotyczące postępowania mającego za przedmiot prawo pomocy nie wyjaśniają w sposób dostateczny kwestii cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, bo tak należy traktować to oświadczenie, a choć odzwierciedleniem przyjmowanej na gruncie postępowania sądowoadministrcyjnego zasady dyspozytywności pozostaje przepis art. 60 P.p.s.a., to jednak nie sposób przechodzić do porządku nad tym, że jego hipoteza odnosi się do skargi. Podkreślenia wymaga, że kontynuacja wszczętego działania prowadząca do merytorycznego rozpatrzenia wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. W przedmiotowej zaś sprawie skarżąca jednoznacznie oświadczyła, że z prawa pomocy rezygnuje. Wobec tego postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe z innych przyczyn, wobec czego należało umorzyć je na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a.