II SA/Kr 1616/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącej o sprostowanie postanowienia z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1616/16 w zakresie określenia przedmiotu zaskarżonego orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 30 września 2016 r. znak: [...] utrzymało w mocy postanowienie tego organu z 14 lipca 2016 r., znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 7 stycznia 2008 r., znak [...]. Postanowieniem z 28 lutego 2017 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od ww. postanowienia skarżąca wniosła również o sprostowanie ww. postanowienia w zakresie opisu przedmiotu sprawy poprzez wskazanie, że dotyczy utrzymania w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 14 lipca 2016 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Może tego dokonać w formie postanowienia na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, przedmiot sprawy w postanowieniu z 28 lutego 2017 r. został określony prawidłowo, jako odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Opisując sprawę w której zostało wydane zaskarżone do sądu orzeczenie, nie wskazuje się bowiem rodzaju rozstrzygnięcia organu rozpoznającego środek zaskarżenia, a jedynie materię w której zapadło. Bez znaczenia jest więc czy została wydana decyzja (postanowienie) kasatoryjna, czy też zaskarżone orzeczenie zostało utrzymane w mocy. W świetle powyższych uwag, wniosek skarżącej o sprostowanie postanowienia z 28 lutego 2017 r. jest niezasadny. Dlatego, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.