II SA/Kr 1617/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala. Sygn. II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...], Burmistrz [...] i Gminy W. działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek [...] S.A. z siedzibą w W. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Stacji Bazowej KKA_[...]/33488 (55488)" zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości B. W., Gmina W.. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał na uzyskane w toku postępowania stanowisko RDOŚ w K. z dnia 4 maja 2017r., znak: [...] stwierdzające, że zamierzona inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla której przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Nadto MPWIS w K. wydał opinię sanitarną z 28 kwietnia 2017r. znak: [...], zgodnie z którą przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie od tej decyzji wniósł S. D., który nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji, zarzucając całkowitą niezgodność decyzji z prawem. Wskazał, że wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej musi poprzedzać uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, zaś zgodnie z obecną wiedzą oddziaływanie pola magnetycznego stacji bazowych ma dużo większy zasięg niż deklarowany przez Inwestora. Opinia środowiskowa musiałaby być poprzedzona gruntownymi badaniami oraz analizą techniczną, których w niniejszym postępowaniu nie przeprowadzono. Decyzją z dnia 16 października 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w celu prawidłowego ustalenia rodzaju przedsięwzięć wymagających wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień art.71 i 72 ustawy środowiskowej. Ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony ( tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Postępowanie uregulowane w przywołanej ustawie przeprowadza się wyłącznie dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność ustalenia, czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu. W ocenie Kolegium dokonana na podstawie powyższych aktów kwalifikacja przedsięwzięcia przeprowadzona przez organ I instancji jest prawidłowa. Organ w tym zakresie powołał się na kwalifikację dokonaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w piśmie z dnia 4 maja 2017 r. Następnie podkreślił, że jeżeli przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedsięwzięcie, które nie kwalifikuje się ani do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nawet do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (dla których ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się fakultatywnie) to nie ma potrzeby określać dla niego środowiskowych uwarunkowań i w takiej sytuacji postępowanie wszczęte na podstawie wniosku należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Takim właśnie przedsięwzięciem jest Budowa Stacji Bazowej KKA_[...]/33488 (55488). Kolegium ustaliło, budowa ww. stacji bazowej jest przewidziana na terenach oznaczonych jako nieruchomości o przeznaczeniu wyłącznie rolnym, a co za tym idzie nie jest możliwe, aby w przyszłości mogła powstać zabudowa mieszkalna. Plan miejscowy nie dopuszcza bowiem w terenach rolniczych budowy budynków mieszkaniowych. Kolejno organ odwoławczy przywołał treść przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia co do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z wymienionym przepisem Kolegium dokonało ponownie weryfikacji, czy miejsca dostępne dla ludności występują w odległościach granicznych wyznaczonych wzdłuż osi głównej osi promieniowania anteny od jej środka elektrycznego. W przedmiotowej sprawie miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znaleźć w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń wynika, że minimalna odległość w pionie do osi głównej wiązki promieniowania (2m dla człowieka) od poziomu terenu w odległości 200 metrów od podstawy zawieszenia anteny to odpowiednio: 11, 72m w przypadku anteny nr [...]; 12,22m w przypadku anteny nr [...],52 m w przypadku anteny nr [...]. Wszystkie pozostałe minimalne odległości w pionie do osi głównej wiązki promieniowania (2m dla człowieka) od poziomu terenu w odległościach od 5 metrów do 150 metrów od podstawy zawieszenia anteny są odpowiednio większe od powyżej wskazanych. Organ odwoławczy wskazał też, że z jednoznacznego brzmienia przepisów rozporządzenia wynika, że radiolinie emitujące pola elektromagnetyczne - niezależnie od ich mocy i odległości od miejsc dostępnych dla ludności - nie są zaliczane do przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3 rozporządzenia. W przypadku radiolinii nastąpiło w przepisach w 2007r. całkowite zwolnienie z procedury oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym należy stwierdzić, że nie było podstaw do procedowania w sprawie i wszczynania postępowania, bowiem objęte zakresem wniosku przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do żadnego z przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy, co z kolei powoduje, że argumenty podniesione w odwołaniu w ogóle nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy, gdyż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Z decyzją tą nie zgodził się S. D. i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego stacja bazowa bardzo mocno uderza w zdrowie mieszkańców, a inwestor nie podaje prawdziwych obliczeń i nie pokazuje prawdziwej skali zagrożenia promieniowaniem elektromagnetycznym. Jeśli przedmiotowa inwestycja nie stanowi zagrożenia, to powinno być to stwierdzone odpowiednimi badaniami środowiskowymi. Końcowo skarżący wskazał, że Burmistrz nie ustosunkował się co do uwag i zastrzeżeń skarżącego zawartych w licznych pismach do niego skierowanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie. Podczas rozprawy w dniu 21 maja 2018 r. skarżący podkreślił, że działka na której znajduje się antena jest znacznie obniżona w stosunku do zlokalizowanej w okolicy zabudowy, zaś działka inwestora znajduje się w miejscowości B. W. a nie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. Zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] i Gminy W. z dnia 21 lipca 2017 roku o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Stacji Bazowej KKA_[...]/33488 (55488)" Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 64 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Rozporządzenie określa: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia służy zatem wyłącznie weryfikacji oddziaływania na środowisko inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które z założenia ustawodawcy zawsze powodują niebezpieczeństwo dla środowiska albo takich, które niebezpieczeństwo powodować mogą tylko powodować potencjalne, a które wymienione zostały w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Nie jest zatem tak, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia prowadzi się obligatoryjni wobec każdej planowanej inwestycji, ale tylko wobec takiej, która wymieniona została w przywołanym rozporządzeniu. Nawet w przypadku przedsięwzięć, które tylko potencjalnie mogą negatywnie oddziaływać na środowisko, pierwszym warunkiem prowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie jest zakwalifikowanie go do jednego z przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu. W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako niepodlegające rozporządzeniu tj. w § 3 ust. 1 pkt. 8 lit. f rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W kontrolowanej sprawie każda z anten będzie miała równoważną izotropową moc promieniowania 7626 W. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia jak i zalegającej w aktach sprawy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W. z 08.11.2011 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wynika, że obszar inwestycji znajduje się na terenach rolnych (R) i w pobliżu drogi dojazdowej. Z porównania kopii fragmentu części graficznej MPZP znajdującej się na k. 25 akt adm. oraz kopii fragmentów map znajdujących się na kartach 1,3,5 akt adm. wynika, że działka [...] na której realizowana będzie planowana inwestycja położna jest w przeważającej części w terenach rolnych, ma kształt długiego wąskiego prostokąta a inwestycja zrealizowana będzie w jej północnej części (przy drodze dojazdowej), a zatem w miejscu najbardziej oddalonym od obszarów oznaczonych w planie miejscowym symbolem B2MN, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zobrazowany na mapach, odrębnie dla poszczególnych azymutów, przebieg środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania jednoznacznie wskazuje, że w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m nie ma żadnych miejsc dostępnych dla ludności. Jednocześnie z karty informacyjnej wynika również, że anteny zamontowane będą na wysokości 60,8 metra – na wieży stalowej o wysokości około 64,8m. Zgodnie z zawartymi w karcie informacyjnej obliczeniami (k.7) minimalna odległość w pionie od osi głównej wiązki promieniowania od poziomu terenu (w odległości 200m od podstawy zawieszenia anteny) to dla poszczególnych anten odpowiednio: 11,72m; 12,22m i 20,52m. Tym samym również w zakresie odległości w pionie od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Nadto zarówno Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w swoich opiniach stwierdzili, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zasadnie więc organy obu instancji uznały, że skoro planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Powyższy przepis ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej - mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe - w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. - tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się zbędne (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. II GSK [...]). Podkreślić jeszcze raz należy, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma swobody w kwalifikowaniu przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania takiej decyzji, ale związany jest wykazem przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu. W konsekwencji uznać należało, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej nią w mocy są trafne. Organy prawidłowo ustaliły zarówno okoliczności faktyczne związane z rodzajem planowanego przedsięwzięcia jak i prawidłowo dokonały wykładni obowiązującego prawa w zakresie stanowiska, że omawiane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do sformułowanego na rozprawie zarzutu dotyczącego niewłaściwego określenia we wniosku lokalizacji inwestycji w miejscowości J. zamiast w miejscowości B. W., gdzie znajduje się działka inwestora, wskazać należy, że jak wynika z wniosku inwestora (k. 24 akt adm.), nazwa miejscowości "[...] znajduje się tylko w nazwie inwestycji ("Budowa Stacji Bazowej KKA_[...]/33488 (55488)"), którą potraktować należy jako nazwę własną nadaną przez inwestora dla tej konkretnej stacji bazowej. Natomiast dalsza część wniosku jak i akta całego postępowania nie pozostawiają wątpliwości, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w miejscowości B. W., Gmina W.. Nie jest też uzasadniony zarzut, że nie uwzględniono tej okoliczności, że stacja bazowa (wieża) znajdować się będzie w "zagłębieniu terenu". Na k. 4 znajduje się rysunek obrazujący przekroje pionowe wzdłuż głównej osi promieniowania dla anten sektorowych, z którego wynika, że uwzględniony został fakt nierówności terenu (obniżania się terenu w stronę, gdzie posadowiona będzie wieża), który występuje w przypadku anteny sektorowej nr [...] Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.