II SA/Kr 1618/23

Dnia 28 marca 2024 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Piotr Fronc Protokolant: straszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na uchwałę nr XXVI/314/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 27 października 2016 r w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "C" oddala skargę. Przedmiotem skargi M. G. (dalej jako "Skarżący") jest uchwała Nr XXVI/314/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia z dnia 27 października 2016 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "C" (opublikowana w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 9 listopada 2016 roku, poz. 6373). M. G. wniósł o cyt. "stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa ww. Uchwały w części, tj. dotyczącej obszaru [...], który obejmuje nieruchomość skarżącego - działkę pod nr [...] (aktualnie po podziale stanowiąca działki nr [...], [...], [...], [...]) w miejscowości C. gminy Wieliczka, a w związku z powyższym także w części dotyczącej usytuowania nieprzekraczalnej linii zabudowy dla działki nr [...] (aktualnie po podziale stanowiąca działki nr [...], [...], [...], [...])", podnosząc przy tym zarzuty: 1) istotnego naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 1 oraz ust. 2 pkt. 4 i 6 i w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nieuzasadnionym ustaleniu w mpzp "Wieliczka - C" w obszarze nieruchomości skarżącego o przeznaczeniu mieszkaniowym o symbolu [...] "rezerwę" pod drogę publiczną dojazdową o symbolu [...], podczas gdy w zapisach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 r. (Uchwała nr XV/181/2008r., ze zm, w 2015 r.) stanowiącego podstawę ustaleń mpzp dominującą funkcją w rozwoju przestrzennym południowej części obszaru "C" jest zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności z przewagą zabudowy zagrodowej, a zatem nie przewiduje się rozbudowę istniejących czy budowę nowych układów dróg publicznych w tym obszarze, 2) istotnego naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 20 ust, 1 zd. 2 u.p.z.p. poprzez wprowadzenia w części graficznej mzpz "Wieliczka -C" dla nieruchomości skarżącego nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponad 10 m w jej głąb, co spowodowało nadmierną ingerencję w prawo własności skarżącego, 3) naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz pkt 9 u.p.z.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuzasadnione interesem publicznym ograniczenie prawa skarżącego do dysponowania nieruchomością, co stanowi przekroczenie władztwa planistycznego, 4) naruszenia art. 2 pkt 4 u.p.z.p. przez przyjęcie, że w sprawie wystąpił interes publiczny, 5) naruszenia art, 1 ust. 3 u.p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie bezpodstawną ingerencję w prawo własności skarżącego pomimo braku interesu publicznego, który by ją uzasadniał, 6) naruszenia art. 140 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowane polegające na ograniczeniu prawa własności skarżącego podczas, gdy nie zostały spełnione jakiekolwiek przesłanki ograniczenia jego prawa, 7) naruszenia art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowane które doprowadziło do naruszenie chronionych konstytucyjnie praw, w szczególności prawa własności, w sytuacji, gdy nie zachodziły ustawowe przesłanki ograniczenia tego prawa, a nadto nie było to konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i praw innych osób. W uzasadnieniu wskazał, że jest właścicielem nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] składającej się m.in. z działek nr [...], [...], [...], [...] położonym w miejscowości C. gmina Wieliczka, które w dacie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszaru "C" miały jednolite oznaczenie ewidencyjne nr [...]. W dacie uchwalania mpzp Wieliczka - "C" był właścicielem nieruchomości. Działka ta była niezabudowana i nieogrodzona i miała przeznaczenie rolne, bez możliwości zabudowy. Nieruchomość otrzymał w drodze darowizny od ojca w 2011 r. Wzdłuż jego nieruchomości urządzona została utwardzona droga dojazdowa na działce nr [...] prowadząca m.in. do jego nieruchomości oraz nieruchomości przylegającej do niej, która była i jest utrzymywana przez zarządcę drogi Gminy Wieliczka. Droga dojazdowa w stanie faktycznym z daty uchwalania planu, jak również aktualnie, ma szerokość ok 4 m. W dacie uchwalenia planu, jak również potem działka ewidencyjna nr [...] miała nieuregulowany stan prawny. W obowiązującym planie "Wieliczka - "C" nieruchomość skarżącego położona jest w przeważającej części w obszarze [...] Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jednakże część nieruchomości obejmująca działkę oznaczona w dacie uchwalania planu nr [...] została przeznaczona pod poszerzenie istniejącej drogi dojazdowej wzdłuż całej jej długości, a na przyszły układ komunikacyjny o przeznaczeniu [...] zostały wyznaczone części mojej nieruchomości na szerokości od 4,70 mb w jej północno - zachodniej części (wjazd od drogi głównej) do ok 3 mb - w części północno - wschodniej. W ustaleniach części ogólnej mpzp "Wieliczka- "C" określono zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury komunikacyjnej w zakresie układu uzupełniającego dla dróg dojazdowych m.in. o symbolu [...], przy zachowaniu istniejących przebiegów z uzupełnieniem nowymi odcinkami (§ 15 ust. 2 lit. a). A zatem część mojej nieruchomości została przeznaczona pod cel publiczny, na której zgodnie z ustaleniami planu Gmina może nie tylko wybudować drogę publiczna, ale także wyznaczyć miejsca postojowe dla samochodów osobowych jako miejsca ogólnodostępne, zabudować obiektami małej architektury (§ 41 ust. 8 i 9 części szczegółowej mpzp). Co w okolicznościach sprawy godzi w prawo własności skarżącego. Wskazał też, że obszar "C" zaskarżonego planu obejmuje tereny w południowej części gminy Wieliczka. Dominującą forma zabudowy w tym obszarze, zgodnie ze Studium z 2008 r., jest zabudowa o niskiej intensywności - zabudowa zagrodowa oraz jednorodzinna, która powinna nawiązywać swym charakterem do form zabudowy wiejskiej. Nieruchomość skarżącego znajduje się w enklawie o niskiej intensywności ruchu. Istniejąca droga dojazdowa na działce [...] oznaczona w mpzp [...] prowadzi do terenów zielonych, z zakazem zabudowy. A zatem tworzenie rezerwy na urządzenie dróg dojazdowych o szerokości ponad 10 m, urządzanie miejsc postojowych ogólnodostępnych, w tym tworzenie rezerwy na zjazd z drogi na szerokości ponad 18 mb, jak dla dróg o kategorii lokalnej, kosztem jego nieruchomości, jest ponad potrzebną miarę i nie służy realizacji celu publicznego. Dodatkowo w związku z utworzeniem w planie rezerwy pod drogę dojazdową, nieprzekraczalna linia zabudowy na jego nieruchomości została przesunięta w głąb nieruchomości, do ok 10 metrów, co w sposób znaczący ograniczyło możliwość jej zabudowy, przy zachowaniu powierzchni biologicznie czynnej dla obszarów o przeznaczeniu MN zgodnie zapisami planu (§ 24 mpzp Wieliczka - "C"). W ocenie Skarżącego, powołane powyżej argumenty bezsprzecznie wskazują, że uchwała nr XXVI/314/20216 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 27 października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka obszar "C" w zakresie wskazanym w skardze jest dotknięta istotnymi naruszeniami prawa, skutkującymi koniecznością stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej obszaru [...], który obejmuje nieruchomość skarżącego- działkę pod nr [...] (aktualnie po podziale stanowiąca działki nr [...], [...], [...], [...]) w miejscowości C. gminy Wieliczka. Gmina Wieliczka w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia celowości podjętych przez organ rozwiązań. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XXVI/314/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia z dnia 27 października 2016 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "C" (opublikowana w Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 9 listopada 2016 roku, poz. 6373). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 559 ze zm. – dalej też jako "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków: NSA z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, NSA z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17). Na marginesie trzeba jeszcze wskazać, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku, zmieniono treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Jednocześnie w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaskarżona uchwała weszła w życie przed 1 czerwca 2017 roku, w związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma norma art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym przed tą datą, co oznacza że warunkiem wniesienia przedmiotowej skargi było uprzednie bezskuteczne wezwanie Gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub prawa. Takie wezwanie zostało przez Skarżącego wniesione, a następnie w terminie Skarżący wniósł skargę. W świetle tych okoliczności należy uznać, że skarżąca wykazała, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą, co umożliwia przeprowadzenie kontroli zaskarżonej uchwały. W kontekście wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez Skarżącą naruszenia ich interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Przewidziany w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 778 ze zm., dalej też jako "uPlan") obowiązek badania przez sąd zasad sporządzenia planu miejscowego nie oznacza, że kontrola i rozstrzyganie dotyczy ustaleń planu w zakresie terenów nie obejmujących nieruchomości, do której tytuł prawny ma podmiot wnoszący skargę. Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 uPlan, władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w uPlan. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 uPlan. Na mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 uPlan wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. istotne naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 maja 2017 roku, sygn. II SA/Kr 251/17 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 18 pkt 6). Jak wskazano przy tym w uzasadnieniu do tego wyroku, wskazany § 18 pkt. 6) mpzp pozostawał w sprzeczności z art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 1996., nr 132. poz.622 z późn. zm.), w zakresie w jakim uchwała ta regulowała kwestie przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Poza tym Sąd w tamtej sprawie nie dopatrzył się innych naruszeń uchwały planistycznej, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Powyższy wyrok jest prawomocny. W ocenie Sądu skarga wniesiona przez M. G. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że procedura sporządzania planu miejscowego przebiegała następująco. Organ sporządzający plan ogłosił w prasie, na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej informację o podjęciu uchwały przez Radę Miejską w Wieliczce Nr XIV/166/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. o przystąpieniu do planu, informując równocześnie o możliwości składania wniosków do planu. Rozpatrzenie wnioskow nastąpiło w drodze zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka opublikowanego na stronie internetowej Gminy i dostępnego w siedzibie Urzędu. Organ uzyskał również wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia do projektu planu. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko był wykładany do publicznego wglądu, a następnie zostały przez Burmistrza rozpatrzone kolejnymi zarządzeniami Nr 106/2014 z dnia 21.05.2014 r. uzupełnionym zarządzeniem Nr 113/2014 z dnia 30.05.2014 r., następnie Nr 218/2015 z dnia 2.09.2015 r. i Nr 7/2016 z dnia 22.01.2016 r., wniesione po poszczególnych wyłożeniach uwagi. Tak przygotowany projekt planu został następnie przekazany pod obrady Rady Miejskiej w Wieliczce, która w dniu 27 października 2016 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "C". Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w ramach procedury sporządzania planu miejscowego. W związku z powyższym Sąd uznał, że procedura ta została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy zaznaczyć, że Skarżący M. G. wskazuje, że w zaskarżonej uchwale w sposób nieuprawniony Gmina przeznaczyła część jego nieruchomości pod drogę publiczną dojazdową o symbolu [...], podczas gdy w zapisach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 r. (Uchwała nr XV/181/2008r., ze zm, w 2015 r.) stanowiącego podstawę ustaleń mpzp dominującą funkcją w rozwoju przestrzennym południowej części obszaru "C" jest zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności z przewagą zabudowy zagrodowej, a zatem nie przewiduje się rozbudowę istniejących czy budowę nowych układów dróg publicznych w tym obszarze. Zaznaczył też, że bezzasadne było również wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponad 10 m w jej głąb, co spowodowało nadmierną ingerencję w jego prawo własności. Tytułem wstępu trzeba wskazać, że władztwo planistyczne jest rozumiane jest jako wyłączna kompetencja gminy do ustalania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów. Kompetencja ta nie jest jednak nieograniczona. Gmina może te uprawnienia wykonywać w granicach wynikających z Konstytucji RP oraz ustaw. Zasadniczym przepisem Konstytucji stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3, zawierający zasadę proporcjonalności. Wynika to stąd, że plan miejscowy przede wszystkim oddziałuje na prawo własności nieruchomości, które jest chronione art. 64 Konstytucji RP. W art. 6 ust. 1 uPlan wskazano, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ocena zatem w tym kontekście kwestii nadużycia władztwa planistycznego sprowadza się do zbadania czy ustalone w planie miejscowym ograniczenia prawa własności nieruchomości są konieczne dla ochrony takich wartości, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny lub ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, a także wolności i praw innych osób (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 31 maja 2016 roku, sygn. II OSK 2337/14). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt. 9) uPlan w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza potrzeby interesu publicznego. W myśl natomiast art. 1 ust. 2 pkt. 7) uPlan w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Przyjęte zatem w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązania prawne oparte są na zasadzie zrównoważenia potrzeb interesu publicznego (por. np. art. 1 ust. 2 pkt. 9 uPlan) i interesu prywatnego (por. np. art. 1 ust. 2 pkt. 6 i 7 uPlan). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 10) uPlan w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 uPlan studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium jest aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m. in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 uPlan), jednakże jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4). Podkreślenia wymaga, że studium jest aktem o charakterze ogólnym i wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Studium pełni przez to też funkcję koordynującą ustalenia przyszłych planów miejscowych. Postanowienia studium dotyczące zagospodarowania terenów gminy powinny wyznaczać konkretne dyrektywy na przyszłość, jednakże nie mogą regulować kwestii szczegółowych zastrzeżonych przez ustawodawcę dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., II OSK 350/10, wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., II OSK 751/07). W powołanym wyroku z dnia 19 marca 2008 r., sygn. II OSK 751/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że intencją ustawodawcy jest różnicowanie treści aktów planistycznych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. O ile ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą, a nawet powinny być - w myśl regulacji art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 uPlan - w miarę szczegółowe, o tyle treść studium, aktu kreującego politykę przestrzenną gminy, powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie może ustalać tego co ustawowo zostało zastrzeżone dla treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to jednoznacznie z brzmienia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 5 uPlan. Katalog elementów, które powinno zawierać studium w części dotyczącej kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zawiera art. 10 ust. 2 uPlan. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 5) uPlan stanowi, iż w studium określa się w szczególności kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 188, poz. 1233) ustalenia dotyczące kierunków rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać w szczególności wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń inwestycyjnych. Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy). Zgodnie natomiast z § 4 pkt. 9) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 164, poz. 1587) "ustala się następujące wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego: 9) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych;" Z zestawienia wskazanych przepisów wyprowadzić należy wniosek, że studium powinno określać jedynie kierunki rozwoju systemu komunikacji w gminie, czyli kierunki przebiegu głównych dróg i ich powiązania z zewnętrznym układem komunikacyjnym, natomiast szczegółowe ustalenie przebiegu poszczególnych dróg, a zwłaszcza lokalnych powinno następować w planie miejscowym. Odnosząc powyższe do treści zaskarżonej części planu miejscowego trzeba wskazać, że nieruchomość Skarżącego, która obejmuje działkę nr [...] (taki numer działki uwidoczniony jest na rysunku planu miejscowego, aktualnie jednak po podziale działka nr [...] została podzielone na działki nr [...], [...], [...], [...]) w zdecydowanej swojej większości jest przeznaczona na tereny oznaczone symbolem [...], to jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (por. § 24 mpzp oraz por. rysunek planu na str. 127 i 128 – Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 9 listopada 2016 roku, poz. 6373). Zgodnie z zapisami § 24 ust. 2 mpzp, podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca i bliźniacza, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) zabudowa zagrodowa, z możliwością wydzielenia lokalu, o którym mowa w pkt1 oraz prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego; 3) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej i funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe i gospodarcze, b) budynki inwentarskie (w ramach zabudowy zagrodowej), c) zieleń przy obiektach, d) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, zgodnie z § 15 ust.1 pkt 6 - 10, e) obiekty małej architektury, f) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. 3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: a) zabudowy usługowej wolnostojącej, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce; b) obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych ni wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. f), c) urządzeń sportowych i rekreacyjnych" Natomiast północny fragment (pas) tej nieruchomości na całej swojej długości został przeznaczony zgodnie z zapisami § 41 mpzp pod tereny tras komunikacyjnych – stanowiące drogę publiczną klasy D (droga dojazdowa) [...] Zgodnie z § 41 ust. 2 – ust. 9 mpzp: “2. Podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja dróg (ulic), z wyposażeniem dostosowanym do klasy i przeznaczenia drogi (ulicy) w obszarze (jezdnie, chodniki, scieżki rowerowe, pasy i zatoki postojowe, pasy zieleni, przejścia piesze, przejazdy rowerowe, zatoki przystankowe, zadaszenia przystankowe), wraz z niezbędną infrastruktura techniczną (odwodnienie - w tym rowy odwadniające - jako kanały zamknięte lub rowy otwarte), oświetlenie, urządzenia zabezpieczenia, oznakowania i sterowania ruchem oraz służące ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej). 3. Jako obowiązujące ustala się rezerwy terenu określone na rysunku planu liniami rozgraniczajacymi; ich szerokości dla poszczególnych klas ulic i dróg publicznych wynosza, z zastrzeżeniem ust. 4: 1) ulica klasy G (główna) 25 m; 2) ulica klasy Z (zbiorcza) 20 m; 3) ulica klasy L (lokalna) 15 m; 4) ulica klasy D (dojazdowa) 10m; 5) drogi wewnetrzne KDW, nie bedace drogami publicznymi, 6m; 6) publiczne ciagi pieszo jezdne KDX szerokosc zgodnie z rysunkiem planu. 4. Rysunek planu przedstawia również odcinkowe zawężenia szerokości ulic w liniach rozgraniczajacych (w stosunku do wielkości, o których mowa w ust. 3), wynikające z istniejącego zainwestowania. 5. Szerokość nie wydzielonych na rysunku planu dróg nie może byc mniejsza niż 5m. 6. Sytuowanie zabudowy względem dróg określa nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona na rysunku planu; dopuszcza sie rozbudowę (z ograniczeniem okreslonym w ust. 7), remont, przebudowę i nadbudowę istniejacych budynków zlokalizowanych w całości lub cześciowo poza tą linią – przy zachowaniu przepisów odrebnych; realizacja nowych budynków lub ich cześci poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest możliwa wyłącznie w przypadku plombowego uzupełniania zabudowy przy zachowaniu zgodności z przepisami odrębnymi oraz pod warunkiem uwzględnienia przepisu okreslonego w ust. 7. 7. Ustala się zakaz rozbudowy istniejących budynków lub ich części oraz realizacji nowych w liniach rozgraniczajacych dróg. 8. Dopuszcza się możliwość lokalizacji miejsc postojowych dla samochodów osobowych: 1) w formie zatok postojowych w obrębie linii rozgraniczajacych drogi KDZ, KDL i KDD; 2) w obrębie linii rozgraniczajacych drogi KDZ, KDL, KDD i KDW. 9. Dopuszcza sie lokalizacje w terenach tras komunikacyjnych, przy spełnieniu ustalen planu i przepisów odrebnych: 1) ciagów pieszych; 2) urzadzeń i sieci infrastruktury technicznej (nie związanej funkcjonalnie z drogami); 3) obiektów małej architektury." Jak wynika natomiast z treści obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego studium (por. uchwała Nr XV/181/2008 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 roku w sprawie uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka oraz uchwała Nr VIII/71/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 25 czerwca 2015 roku w sprawie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka; tekst uchwał dostępny też na stronie: https://www.wieliczka.eu/pl/202564/0/studium-miasta-i-gminy-wieliczka.html https://bip.malopolska.pl/umigwieliczka,a,2247361,uchwala-nr-xv1812008-rady-miejskiej-w-wieliczce-z-dnia-4-marca-2008-roku-w-sprawie-uchwalenia-studiu.html), a ściślej z jego rysunku nieruchomość Skarżącego objęta jest kierunkiem zagospodarowania MRJ – to znaczy obszary zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy zagrodowej. Są to stosownie do zapisów studium obszary zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności z przewagą zabudowy zagrodowej występują w granicach obszaru C. Dopuszcza się w zakresie zabudowy zagrodowej funkcję usługową. Funkcja ta może się pojawić w miejscach z zapewnioną dogodną dostępnością komunikacyjną lub w charakterystycznych ośrodkach usługowych przy głównych ciągach pieszych. W ramach zespołów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie wolno lokalizować usług uciążliwych, emitujących nieprzyjemne zapachy, dymy i opary, wymagające składowania odpadów na otwartej przestrzeni, generujące hałas o dużym natężeniu, powodujące uciążliwości w granicach i poza granicami nieruchomości, a także takich, które należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach działek przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, w której dopuszcza się funkcję usługową należy lokalizować miejsca postojowe (por. studium część II Kierunki rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka pkt. 5.1.4.) Niezależnie należy także wskazać, że – jak wynika z rysunku studium – zarówno od strony zachodniej jak i od strony północnej (wzdłuż całego przebiegu działki nr [...]) nieruchomość Skarżącego sąsiaduje (względnie częściowo zachodzi) na tereny publicznych dróg dojazdowych KDD (por. legenda rysunku studium). Ponadto – jak wynika z treści studium – dopuszcza się w planach miejscowych korekty określonych w Studium granic pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium (por. studium część II Kierunki rozwoju zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka pkt. 5.1.). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że wyznaczony w zaskarżonym planie miejscowym przebieg drogi [...] jest zgodny z elementami układu drogowego wyrysowanego na rysunku Studium. Droga wyznaczona w planie miejscowym przebiega tak samo jak wyznaczony przebieg drogi w studium. Analiza układu drogowego na tym obszarze prowadzi przy tym do wniosku, że przedmiotowa droga stanowi istotny element szerszego rozwiązania układu komunikacyjnego, który ma zapewniać prawidłową obsługę komunikacyjnej (drogowej) dla wszystkich nieruchomości (mających również przeznaczenie MN), a położonych wzdłuż wyznaczonej drogi [...], a ponadto stanowi łącznik komunikacyjny z terenami położonymi dalej w kierunku północno – wschodnim. Nie jest zatem trafny zarzut Skarżącego, że na obszarze w którym znajduje się jego działka, w którym dominującą funkcją w rozwoju przestrzennym południowej części obszaru "C" jest zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności z przewagą zabudowy zagrodowej, nie przewiduje się rozbudowę istniejących czy budowę nowych układów dróg publicznych w tym obszarze. Podobnie bez znaczenia są twierdzenia Skarżącego, z których wynika, że w chwili obecnej tereny położone aktualnie wzdłuż przewidzianej w planie drogi [...] są niezabudowane, a w zasadniczej części faktycznie stanowią po prostu tereny zielone. Trzeba podkreślić, że rolą planu miejscowego nie jest odzwierciedlanie faktycznie istniejącego zagospodarowania określonych nieruchomości, lecz ustanowienie zasad i warunków zagospodarowania tych terenów na przyszłość. Nie budzi w tym kontekście wątpliwości prawidłowość zaprojektowania w obszarze terenów mieszkaniowych niskiej intensywności (MN) publicznej drogi dojazdowej, która będzie w ten sposób zapewniać prawidłowe skomunikowanie tych terenów. Nie są także uzasadnione zarzuty Skarżącego, które odnoszą się do nadmiernego nieuzasadnionego wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, ponad 10 m w jej głąb, co spowodowało nadmierną ingerencję w jego prawo własności. W tym zakresie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 6) uPlan w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Stosownie natomiast § 4 pkt. 6) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Tym samym dla terenów, na których dopuszcza się zabudowę (jak np. [...], w którym znajduje się działka Skarżącego) konieczne jest określenie linii zabudowy. Minimalne odległości linii zabudowy od dróg publicznych wynikają z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1440) i dla dróg gminnych w terenach zabudowy wynoszą min. 6 metrów. Te odległości też zostały zachowane w zaskarżonym planie miejscowym. Nie jest w końcu uzasadniony zarzut Skarżącego, że jego działka w większym zakresie niż działki sąsiednie została przeznaczona na tereny dróg [...] Analiza załącznika graficznego zaskarżonej uchwały prowadzi bowiem do przeciwnej konkluzji. Faktycznie bowiem istniejąca dotychczas działka drogowa została w planie miejscowym poszerzona przy czym poszerzenie nastąpiło zarówno od strony północnej jak i południowej (z perspektywy terenu [...]). Tym samym tereny dróg [...] zostały poszerzone z wykorzystaniem wszystkich nieruchomości przylegających do tej drogi, a ponadto w sposób równomierny. Nie doszło zatem do wykorzystania działki Skarżącego pod tereny dróg [...] w większym zakresie niż innych nieruchomości. W kontekście natomiast formułowanych zarzutów, że zaprojektowanie w tym miejscu terenów dróg, które nadmiernie ingerują w prawo własności Skarżącego trzeba zauważyć, że działka nr [...] ma dużą powierzchnię i graniczy z drogą [...] na długości ok. 130 metrów (co wynika chociażby z treści mapy ewidencyjnej załączonej przez Skarżącego do skargi). Natomiast na drogę wykorzystano pas gruntu o szerokości około 3 metrów (od 2,97 m do 3,40 m), z wyłączeniem fragmentu w jej północno - zachodniej części (wjazd od drogi głównej), gdzie wykorzystano na wąskim odcinku około 2,50 m w szerokości około 4,70 m (powyższe wynika z treści mapy z projektem podziału załączonym przez Skarżącego do skargi). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że zaprojektowana droga zapewnia prawidłową obsługę komunikacyjną, w tym należących do samego Skarżącego działek, które zostały wydzielone z pierwotnej działki nr [...], formułowane natomiast zarzuty nieuzasadnionego ograniczenia jego prawa własności są w tym kontekście pozbawione podstaw. Trzeba też zaznaczyć, że konieczność uwzględnienia interesu publicznego może stanowić podstawę do ingerencji w prawo własności. Wymaga to jednak szczególnej dbałości organów planistycznych o to, aby wprowadzone planem ograniczenia nie naruszały władztwa planistycznego, a ponadto aby czyniły zadość wymogom zasady proporcjonalności, a zatem by były one konieczne dla osiągnięcia założonego, mającego oparcie w ustawie i Konstytucji celu, dla którego następuje to ograniczenie. Jednakże na gruncie niniejszej sprawy organ planistyczny wyważył interes publiczny i prywatny, co potwierdza prawidłowość przyjętego rozwiązania planistycznego. W tym zakresie odnosząc się jeszcze do zakresu i granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Trzeba przypomnieć, że choć prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z nieruchomości, to nie daje jednak właścicielowi pełnej władzy nad rzeczą. Elementem ustawowej definicji prawa własności jest możność korzystania i rozporządzania rzeczą, jednakże w granicach określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego. W myśl tego przepisu oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jednym z elementów ograniczających prawo własności są przepisy ustaw. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą niewątpliwie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta stanowi w art. 3 ust. 1 uPlan, że gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, określane jako "władztwo planistyczne". Wyraża się ono w wyłącznej kompetencji rady gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 6 ust. 1 uPlan stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a ust. 2 tego artykułu, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie. Zestawienie powyższych norm prowadzi do wniosku, iż możliwe jest tylko takie zagospodarowanie terenu, jakie jest dopuszczone przez obowiązujące normy prawne, w tym przepisy planu miejscowego. Należy też zauważyć, że granice władztwa planistycznego gminy są zasadniczo wyznaczane trzema elementami: 1) normą kompetencyjną kreującą władcze kompetencje planistyczne, 2) normami zadaniowymi adresowanymi do gminy i jej organów, określającymi zadania w zakresie planowania przestrzennego, a więc określającymi sposób korzystania z władztwa, 3) publicznymi prawami podmiotowymi jednostek, w tym w szczególności prawem zabudowy stanowiącym emanację prawa własności (por. J. Parchomiuk, "Nadużycie władztwa planistycznego gminy", Samorząd Terytorialny, z. 4/2014, s. 24). Podnoszone przez Skarżącego zarzuty ogniskujące wokół naruszenia władztwa planistycznego przy ustalaniu przeznaczenia w zaskarżonym planie miejscowym, dla należącej do niej nieruchomości nie są zatem uzasadnione. Przeznaczenie jego nieruchomości w planie miejscowym jest zgodne ze studium, a przyjęte rozwiązania planistyczne na tym obszarze są elementem spójnego, przemyślanego szerszego projektu zagospodarowania przestrzeni w tym obszarze, co obejmuje m.in. zapewnienie adekwatnego do potrzeb gminy systemu komunikacji. O przekroczeniu natomiast władztwa planistycznego można mówić wówczas, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i będą pozbawione uzasadnienia merytorycznego co jednak nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy (por. np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2015 r., sygn. II OSK 2233/13). Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.