II SA/Kr 1619/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 26 września 2012 r. znak: [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2010 r. Spółka. A. spółka z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej w skrócie Spółką), działająca przez pełnomocnika J.K. , wystąpiła o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki o oznaczeniu [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości R. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powodem odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji jest zbiorowy protest mieszkańców okolicznych terenów przeciwko przedmiotowemu zamierzeniu. W wyniku odwołania wniesionego przez Spółkę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozstrzygnięciem z dnia 14 października 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l. instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z tego powodu, że lokalizacji tej sprzeciwiają się mieszkańcy miejscowości R . Podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji może być bowiem jedynie sprzeczność inwestycji z przepisami. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. ustalił lokalizację dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jako inwestycji celu publicznego. Od decyzji tej odwołania złożyli M.L. i A.M.. W odwołaniach podniesiono, że organ l. instancji nie zapewnił czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, nie uwzględnił wpływu planowanej inwestycji na teren [...] Parku Krajobrazowego, a także w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z póżn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że odwołujący M.L. i A.M. mają interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu w charakterze stron, wynikający z prawa własności do nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...] w R. , które to działki sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji. W ocenie organu odwoławczego wymienione w decyzji organu l instancji warunki nie spełniają wymogu zawartego w art. 54 pkt 2 lit. b w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze posiłkując się uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Go 400/08 wskazało, że treść art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonii komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo. Decyzja lokalizująca stację bazową telefonii komórkowej powinna zawierać przybliżone chociażby parametry oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi. Zdaniem organu II. instancji, za niewystarczające uznać w związku z tym należało określenie w kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej jedynie masztu antenowego, elementów inwestycji oraz anten - bez konkretnego wskazania z ilu anten i o jakiej mocy ma się składać projektowana stacja bazowa. Zarzucono, że z rozstrzygnięcia organu l. instancji nie wynika bowiem, na czym w istocie polegać ma budowa stacji bazowej (poza wzniesieniem wieży stalowej z kontenerem technologicznym oraz przyłączem energetycznym, a także ogrodzeniem terenu i montażem anten sektorowych i radioliniowych). W zaskarżonej decyzji nie podano nawet ile i jakiego rodzaju anten zamontowanych zostanie na przedmiotowej wieży. Nie podano również azymutu tych anten, mocy oraz pasma. Zatem w ocenie organu odwoławczego, nie można wykluczyć, że inwestycja dla której Burmistrz Z. ustalił warunki lokalizacji, pozostaje inwestycją mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko tj. inwestycją o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) Jako następne uchybienie wskazano, że pełnomocnictwo, które udzielone było W.P. przez Spółkę wygasło z dniem 31 grudnia 2010 r. Zatem po ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest uzupełnienie tego braku formalnego, ponieważ występujący z wnioskiem w imieniu Spółki J.K. był dalszym pełnomocnikiem W.P. , który, jak już wyżej wskazano, nie legitymuje się obecnie ważnym pełnomocnictwem. Jako kolejne uchybienie formalne wskazano, na brak jest dowodu obwieszczenia zaskarżonej decyzji dokonanego w trybie określonym w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi ten przepis o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ II. instancji odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na piśmie doręczana jest jedynie wnioskodawcy oraz właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu terenu, którego ta decyzja dotyczy. Zatem w niniejszej sprawie w formie pisemnej decyzję otrzymali pełnomocnik wnioskodawcy oraz właściciel nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] – R.W. . Pozostałe strony postępowania o wydanych w sprawie postanowieniach oraz decyzjach mogą dowiedzieć się poprzez ich upublicznienie w formie obwieszczeń. Zatem nie jest zasadny zarzut, że organ l. instancji nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu, bowiem każdorazowo o wydanych w sprawie rozstrzygnięciach strony informowane były w formie obwieszczeń. Wyjątkiem jest tutaj jedynie brak obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zarzutu, iż decyzja nie została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Uzgodnienie takie zostało bowiem dokonane a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. uzgodnił lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej pod warunkiem "zastosowania kolorystyki wieży i anten harmonizującej z otoczeniem oraz obsadzenia terenu wokół inwestycji zielenią osłonową gatunków rodzimych, celem złagodzenia dominanty stacji bazowej w krajobrazie". Odnośnie możliwości realizacji inwestycji wskazano, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Spółka. Strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpłaty na wynik sprawy to jest: 1) normy art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zastosowanie, w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do uchylenia decyzji organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego — stacji bazowej [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2) normy art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, zwłaszcza nie wyjaśnienie, w jakim zakresie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, oraz jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 3) norm art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez nie ustalenie i nie wyjaśnienie czy dokument prywatny obejmujący wyniki weryfikacji dla anten wg. rozporządzenia Rady Ministrów jest aktualny, wiarygodny i wystarczający, aby ocenić kwestię wpływu planowanej przez Spółkę inwestycji na środowisko oraz nie wyjaśnienie i nie ustalenie czy zawiadomiono strony o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także nie ustalenie i nie wyjaśnienie czy M.L. i A.M. mają interes prawny w uczestniczeniu w niniejszym postępowaniu w charakterze stron; 4) art. 8 K.p.a. gdyż działania wskazanego organu administracji publicznej nie można uznać za pogłębiające zaufanie obywateli, w tym inwestorów, do organów Państwa oraz wzmacniające ich świadomość i kulturę prawną, albowiem skarżącej pomimo spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach prawa, uchylono żądaną przez nią decyzję w sposób arbitralny bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i wyjaśnienia przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia, z pominięciem analizy dokumentów przesądzających zasadność wniosku skarżącej, z nieuprawnionymi twierdzeniami sprzecznymi z treścią materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 847/11 skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ustalenia stanu faktycznego, dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. są prawidłowe i organ odwoławczy w sposób właściwy przedstawił stan prawny sprawy. Planowane przedsięwzięcie, którego lokalizację ustalił organ I. instancji w kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., stanowi realizację celu publicznego skonkretyzowanego w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy prawidłowo ustaliły i zawiadomiły wszystkie strony o wszczęciu postępowania. Jeżeli przedmiotem sprawy jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd stwierdził, że bezpośrednimi sąsiadami terenu planowanej inwestycji są właściciele działki nr [...] – M.L. oraz działki nr [...] – A.M. . Również z dokumentu "Wyniki weryfikacji dla anten wg. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII 2007 r. Dz.U. z 2007 r. Nr 158, poz.1105" przedstawionego w postępowaniu administracyjnym przez stronę skarżącą wynika, że pola elektromagnetyczne będą oddziaływać nie tylko na teren działki nr [...], , ale również na teren działek sąsiednich, w tym działek nr [...] i [...] których właściciele złożyli odwołania w niniejszej sprawie. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że nie chodzi tu o emisję przekraczającą dopuszczalne normy, ta bowiem zamyka się w granicach działki nr [...], lecz o emisje pół elektromagnetycznych, która co prawda nie przekracza dopuszczalnych norm, ale oddziałuje na teren nieruchomości wnoszących odwołanie. Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przyjęło, że M.L. oraz A.M. mają interes prawny, a tym samym powinni uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako strony. Uchybienia w tym zakresie w pełni uzasadniają decyzję kasacyjną organu odwoławczego, a co więcej organ II. instancji nie mógł tu samodzielnie orzekać, gdyż naraziłby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania z art.15 K.p.a. Sąd wskazał także, że niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że "o wydanych w sprawie rozstrzygnięciach strony informowane były w formie obwieszczeń. Wyjątkiem jest tutaj jedynie brak obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji". Stosowne obwieszczenia o wydaniu decyzji organu I instancji zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędu Miasta w Z. i na tablicy ogłoszeń. W ocenie Sądu poddane jego kontroli postępowanie pierwszoinstancyjne cechuje również szereg uchybień przepisom prawa materialnego, które nie pozostają bez wpływu na jego finalną ocenę. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wniosek złożony przez inwestora nie spełniał wymagań zawartych w ww. przepisie, bowiem nie ujęto w nim charakterystyki planowanej inwestycji, która powinna obejmować wszystkie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane dotyczące wpływu na środowisko. Organ I. instancji zaniechał wezwania inwestora do uzupełnienia ww. wniosku w przedmiocie doprecyzowania charakterystyki planowanej inwestycji. Słusznie jednak strona skarżąca podnosi, że elementy te zawarte zostały w załączonym do wniosku dokumencie: "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 VIII 2007r. Dz.U. z 2007r. Nr 158 poz.1105". Organ I. instancji o ile nie wzywał do uzupełnienia wniosku, to powinien był poddać ów dokument analizie i uwzględnić w wydanej przez siebie decyzji. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że decyzja organu I. instancji wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia rodzaju inwestycji. W przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, że ma być zrealizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie fundamentu żelbetowego pod wieżę kratową, montaż stalowej wieży kratowej, posadowienie konstrukcji wsporczej pod szafy telekomunikacyjne u podnóża wieży, montaż systemu anten sektorowych i radioliniowych, wykonanie ogrodzenia i przyłącza energetycznego. Konieczne jest konkretne wskazanie w decyzji jakiego typu są to anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Brak jest ustaleń dotyczących wyżej opisanych parametrów technicznych anten. Organ I. instancji powinien był w uzasadnieniu swojej decyzji zestawić wyżej wskazane ustalenia z dyspozycją § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) i wskazać dlaczego przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasadnie organ odwoławczy wskazał brak umocowania dla J.K. działającego w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Nie podjęcie przez organ I instancji działań w kierunku wyjaśnienia kwestii prawidłowości reprezentacji i skuteczności załączonych pełnomocnictw spowodowało, że naruszenie przepisów postępowania wskazanych wyżej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał organy, w prowadzonym ponownie postępowaniu, do dokładnego przeanalizowania przedłożonej przez inwestora dokumentacji i w oparciu o nie ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji, linii rozgraniczających jej teren oraz kręgu podmiotów będących jego stronami, a jego rozstrzygnięcie powinno być w należyty sposób umotywowane. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz Miasta i Gminy Z. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] ustalił na wniosek Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na działce nr [...] położonej w miejscowości R. gmina Z. Od powyższej decyzji odwołali się M.L. i A.M. składając dwa jednobrzmiące odwołania. Odwołujący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania z art. 7, 77 § 1 80 i 84 § 1 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji w oparciu o prywatny dokument, tj. "Analizę do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji, pomimo nie zweryfikowania analizy przez biegłego z zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, a także poprzez niezweryfikowanie informacji o odległościach najbliższych zabudowań w osi promieniowania od anten o azymucie 170°, tj. około 130 metrów i o azymucie 252° i 290° tj. około 110 metrów poprzez niesprawdzenie tych odległości w terenie przez biegłego geodetę, a ponadto naruszenie przepisów art. 54 pkt 2 lit b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezamieszenie w decyzji w części dotyczącej warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi i interesu osób trzecich zapisu zawierającego zakaz umieszczania dodatkowych anten. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I. instancji. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że objęte wnioskiem Spółki zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jest inwestycją celu publicznego. Przez inwestycję celu publicznego, zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) należy bowiem rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa wart. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że takie też stanowisko (odnośnie uznania stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego) prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05, opubl. w LEX nr 202045), jak też w doktrynie (T. Grossmann "Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności", Państwo i Prawo z 2005 r., z. 9, s. 81-92). W konsekwencji powyższego w rozpoznawanej sprawie znalazły zastosowanie przepisy rozdziału 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji"), w tym art. 50 ust. 1 zd. 1 ustawy stwierdzający, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - jak to ma miejsce w rozpoznawanym przypadku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Stanowisko takie zaprezentowane zostało m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 441/06. Podano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji, ustalającej warunki zabudowy. W tym jednak przypadku oprócz podobieństw, oczywistych z uwagi na podobną funkcję obu rodzajów rozstrzygnięć w toku procesu inwestycyjnego, istotniejsze są różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach, a wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych. Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem w przypadku, gdy zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi, to brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Przepisami odrębnymi do których odwołuje się cytowany już wyżej przepis są przede wszystkim przepisy, umiejscowione w innych (odrębnych) aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy wskazano, że w niniejszej sprawie prawidłowym jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak jest bowiem przepisów prawa, które sprzeciwiałyby się wydaniu pozytywnej decyzji. Prawidłowo organ l. instancji określając rodzaj inwestycji sporządził zestawienie wszystkich ośmiu anten, które zamontowane mają być na stacji bazowej telefonii komórkowej określając w szczególności ilość anten, azymut, wysokość zawieszenia (środek geometryczny), a także moc promieniowania. W toku postępowania organ l. instancji przeprowadził analizę parametrów poszczególnych anten w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się jako jedno z przedsięwzięć objętych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego powyższego rozporządzenia jest jednak nieprawidłowe. Jak Kolegium Odwoławcze wskazało w swojej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. znak:[...], w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 204 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), a to z uwagi na brzmienie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Przepis ten stanowi, że do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia wżycie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Jako, że niniejsza sprawa została wszczęta wnioskiem z dnia 20 stycznia 2010 r., zastosowanie znajduje ww. przepis nakazujący stosowanie w sprawie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zastosowanie ww. przepisów wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 5 lipca 2011 r. sygn. akt: SA/Kr 847/11. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy. W myśl bowiem przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi odpowiednio dla odległości w stosunku do miejsca dostępnego dla ludności wskazanej w tym przepisie. Treść powyższego przepisu jest jednakowa jak uwzględniona przez organ l. instancji treść § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Takie same normy zawierają także przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Uchybienie organu l instancji poprzez zastosowanie nowego rozporządzenia w miejsce dotychczas obowiązującego rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. nie ma więc znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia. Prawidłowo zatem organ l. instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Weryfikując ustalenia organu l instancji w niniejszym postępowaniu odwoławczym, Kolegium doszło do jednakowych wniosków, co zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i załączonej do decyzji "analizie do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" sporządzonej przez uprawnionego architekta M.G. . Prawidłowo organ l instancji ustalił, że równoważna moc promieniowania izotopowego (EIRP – Effective Isotopical Radiated Power) dla anten A-F zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W, zauważyć jednak należy, że wartość ta nie osiąga 2000 W, albowiem maksymalne EIRP wynosi w niniejszej sprawie 1960 W. Aby więc zaliczyć przedsięwzięcie do "mogących znacząco oddziaływać na środowisko", zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów, dotyczącym instalacji radiokomunikacyjnej, której równoważna moc EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W (a maksymalnie 1999 W), miejsce dostępne dla ludności powinno znajdować się w odległości nie większej niż 70 metrów od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak ustalono tymczasem, miejsca takie dla azymutów 50°, 170° i 290° w odległości 70 metrów i mniejszej od terenu inwestycji nie występują. Organ l. instancji przeprowadził również w niniejszej sprawie analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku tej analizy ustalono, że inwestycja będzie znajdować się obok zagrody rolniczej właściciela terenu. W sąsiedztwie znajduje się rozproszona zabudowa zagrodowa i mieszkaniowa, a najbliższe zabudowania znajdują się w odległości około 30 metrów od masztu, lecz nie leżą wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania z projektowanych anten. Przeprowadzono również analizę w formie graficznej. W części graficznej analizy opisane zostały rodzaje budynków, które znajdują się w wyznaczonym terenie, sąsiadującym z terenem objętym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach wskazano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w treści przywołanego wyżej art. 56 ustawy. Zatem w przypadku, gdy zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi, to brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Kolegium Odwoławcze wyjaśniło również, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w § 3 ust. 1 pkt 8 nie zalicza do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko anten radioliniowych, wyłącza ono bowiem wprost z tych przedsięwzięć "radiolinie". W związku z powyższym bezcelowe jest analizowanie odległości anteny radioliniowej od zabudowań. Za nieuzasadniony Kolegium Odwoławcze uznało zarzut naruszenia przepisów postępowania z art. 7, 77 § 1, 80 i 84 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego. Zauważono, że w toku postępowania administracyjnego przeprowadzona została analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obejmująca również parametry techniczne projektowanych anten. Wypełniając wskazanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organ l. instancji, przeprowadził własną analizę w zakresie parametrów technicznych anten w zestawieniu z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Weryfikacja tych ustaleń przez Kolegium Odwoławcze, potwierdziła ich prawidłowość. Wyjaśniono ponadto, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego przeprowadzenia analizy oddziaływania planowanej inwestycji przez biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu oddziaływania na środowisko. Wymóg co do wyspecjalizowanego podmiotu sporządzającego projekt decyzji zawiera wyłącznie przepis art. 50 ust. 4 cyt. ustawy, zgodne z którym "sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów". Kolegium Odwoławcze uznało, że brak jest również podstaw prawnych do sprawdzenia przez geodetę odległości zabudowań od planowanej anteny. Zauważono bowiem, że odległości te potwierdzone zostały w "Analizie do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" (załącznik do decyzji) sporządzonej przez uprawnionego architekta i znajdują potwierdzenie w załączonej również do decyzji mapie zatytułowanej "Analiza graficzna do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego". W zakresie zapisu jaki powinien, zdaniem odwołujących się znaleźć się w decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, a polegającego na zakazie umieszczania na lokalizowanej stacji bazowej dodatkowych anten, Kolegium Odwoławcze poinformowało, że niniejsza decyzja obejmuje dziewięć anten, z precyzyjnie wskazanymi parametrami. Zarówno organ wydający w dalszej procedurze inwestycyjnej pozwolenie na budowę, jak i sam inwestor, są związani zakresem decyzji. Nie można jednocześnie w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zawierać zakazów, które nie mają poparcia w przepisach prawa. Jednakże zamieszenie dodatkowych anten wymagało będzie przeprowadzenia nowych procedur administracyjnych, co niewątpliwie uniemożliwia dowolność rozbudowy stacji bazowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.L. zarzuciła zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2012 r. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji w oparciu o dokument prywatny "Analizę do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" pomimo, że analiza ta nie została zweryfikowana przez biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z zakresu oddziaływania na środowisko i ludzi inwestycji polegających na budowie stacji bazowych telefonii komórkowych; - art. 7 § 1, art. 80 i art. 85 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji w oparciu o dokument prywatny, zawierający niezweryfikowane przez organ informacje o odległościach od najbliższych zabudowań lezących w osi promieniowania anten o azymucie 170°, tj. około 130 metrów oraz o azymucie 252° i 290°, tj. około 110 metrów poprzez niedokonanie sprawdzenia ww. odległości w terenie przez biegłego geodetę, a także naruszenie przepisów prawa materialnego z art. 54 pkt 2 lit b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie w decyzji zakazu umieszczania na stacji bazowej dodatkowych anten. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, bowiem zarzuty zawarte w skardze są powtórzeniem zarzutów jakie odwołujący podnieśli w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Ta sprawa była już raz przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 847/11 oddalił skargę na poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że w tej sprawie Sąd po raz drugi orzekając, jest już związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w poprzednio wydanym wyroku z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 847/11. Dla przypomnienia należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 847/11 skargę oddalił na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I. instancji wskazał, że ustalenia stanu faktycznego, dokonane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. są prawidłowe i organ odwoławczy w sposób właściwy przedstawił stan prawny sprawy a planowane przedsięwzięcie stanowi realizację celu publicznego skonkretyzowanego w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dalej Sąd stwierdził, że organy w tej sprawie prawidłowo ustaliły i zawiadomiły wszystkie strony o wszczęciu postępowania. Sąd w uzasadnieniu wyroku z 5 lipca 2011 r. podzielił pogląd organu odwoławczego, że M.L. oraz A.M. mają interes prawny, a tym samym powinni uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako strony i uchybienia w tym zakresie w pełni uzasadniały wydanie decyzji kasacyjnej organu odwoławczego. Sąd wskazał także na szereg uchybień trafnie podniesionych przez organ odwoławczy. Taką wadą był niekompletny wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, który powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wówczas wskazano, że decyzja organu I. instancji wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia rodzaju inwestycji. W przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez brak konkretnego wskazania w decyzji jakiego typu są planowane anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna. Przy tym precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, bo zgodnie z art. 55 u.p.z.p, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Trafnie wskazano, że organ I. instancji powinien był w uzasadnieniu swojej decyzji zestawić wyżej wskazane ustalenia z dyspozycją § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) i wskazać dlaczego przedmiotowa inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd podniósł, że zasadnie organ odwoławczy wskazał brak umocowania dla J.K. działającego w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Nie podjęcie przez organ I. instancji działań w kierunku wyjaśnienia kwestii prawidłowości reprezentacji i skuteczności załączonych pełnomocnictw spowodowało, że naruszenie przepisów postępowania wskazanych wyżej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 847/12 zobowiązał organy, w prowadzonym ponownie postępowaniu, do dokładnego przeanalizowania przedłożonej przez inwestora dokumentacji i w oparciu o nie ustalenia zakresu oddziaływania planowanej inwestycji, linii rozgraniczających jej teren oraz kręgu podmiotów będących jego stronami, a jego rozstrzygnięcie powinno być w należyty sposób umotywowane. Sąd ponownie rozpoznając sprawę przytoczył ww. wskazówki dlatego, że są one wiążące i co do nich ani Sąd, ani tym bardziej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie mogło przyjmować załatwiając tą sprawę odmiennego stanowiska. Oceniając zgodność z prawem oraz z wytycznymi zawartymi w poprzednio wydanym wyroku przez sąd administracyjny z dnia 5 lipca 2011 r. należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2012 r. znak [...] jest prawidłowa. Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podniosło, że organ I. instancji prowadząc po raz kolejny postępowanie zachował warunki procedury administracyjnej, dokonał uzgodnienia projektu decyzji z innymi organami, dochował wymogu uzupełnienia wniosku w sprawie przez inwestora i ustalił prawidłowo krąg stron oraz zasady reprezentacji Spółki. Organ I. instancji dokonał także oceny przedłożonych przez inwestora materiałów w zakresie umożliwiającym ocenę stopnia i obszaru oddziaływania zamierzonej inwestycji. Okoliczność zaś, że te materiały były przedkładane przez samego inwestora nie powoduje uznania ich – tylko z tego powodu - za niewiarygodne lub nie pozwalające na dokonywanie na ich podstawie ustaleń na potrzeby prowadzonego postępowania. Niewątpliwie znaczenie w sprawie ma treść załącznika nr 1 tabeli 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), zgodnie z którym dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności – przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz – wynosi 0,1 W/m2 gęstości mocy. Obszar więc, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Wyznaczony wskaźnik gęstości mocy pola elektromagnetycznego ma takie znaczenie, że jego przekroczenie może skutkować negatywnym oddziaływanie ma organizmy żywe. Sąd nie ocenia, bo nie ma ku temu żadnych kompetencji, czy wskaźnik gęstości mocy wynoszący dla częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz - 0,1 W/m2 jest prawidłowy bądź nie i jak realnie ten wskaźnik wpływa na organizmy żywe (w tym na człowieka). To bowiem ustalił prawodawca przyjmując taki poziom wskaźnika w ww. rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Sąd bada tylko, czy trafnie organ odwoławczy ustalił obszar oddziaływania planowanej inwestycji i czy ten obszar jest dostępny dla ludzi. W ocenie Sądu oba te elementy zostały prawidłowo ustalone przez organy w sprawie. Trafnie organ odwoławczy wskazał na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 Mhz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c ) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W tej sprawie żadna z projektowanych anten sektorowych nie posiada mocy większej niż 2000 W (zawiera się w przedziale 1000 W-2000 W), a tym samym istotnym było jedynie rozważenie, czy w świetle powołanego § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zachodziłby przypadek możliwości nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy dana instalacja radiokomunikacyjna emitująca pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 Mhz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W i nie więcej niż 1999 W (w tej sprawie największa moc anteny Kathrein 800 10306 wynosi 1914,52 W), a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Tak jak to trafnie uznały oba organy, wyżej opisany warunek nie został spełniony, a więc nie było podstaw do uzależniania wydania decyzji w tej sprawie od zobowiązywania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Istotne jest bowiem to, że jak wynika z powołanego przepisu, warunkiem zobowiązania do sporządzenia raportu jest ocena, czy w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności w określonej odległości od środka elektrycznego. Poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) posługiwało się terminem "wzdłuż osi" co mogło skutkować tym, że obowiązek sporządzenia raportu był wymagany nie tylko przy ocenie równoważnej mocy promieniowania izotropowo w osi głównej wiązki promieniowania, ale wzdłuż tej osi. Pojęcie "wzdłuż osi" i pojęcie "w osi" nie są tożsame. Nie ulega przy tym wątpliwości, że nakazując badanie mocy promieniowania "w osi głównej wiązki promieniowania" zawężono obowiązek sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Skoro więc w osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 70 metrów nie ma miejsc dostępnych dla ludności, to tym samym organy nie naruszyły w tej sprawie prawa. Okoliczność, ze to inwestor dostarczył rysunki obrazujące moc promieniowania anten, ich azymut i odległość wiązki głównej promieniowania w osi, nie oznacza, że są one błędne. Dokument pod nazwą "kwalifikacja przedsięwzięcia" przedkładana przez inwestora nie zawiera wad. Zarzuty zawarte w skardze nie są uzasadnione. Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 84 K.p.a. skarżąca opiera na braku zweryfikowania przez biegłego dokumentu przedłożonego przez inwestora pod nazwą "Analiza do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego" stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji organu I. instancji. Przede wszystkim tą analizę sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia – architekt M.G. , a zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Sama analiza ustalająca zasady i funkcje zagospodarowania terenu, niezbędna do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie może być sporządzana przez inną osobę niż architekt lub urbanista. Taki wymóg wynika z przepisów prawa. Wydaje się, że skarżąca kwestionuje uwzględnienie w tej analizie dokumentów przedłożonych przez inwestora, tj. "analizy weryfikacji dla anten" i "kwalifikacji przedsięwzięcia" bez dodatkowej oceny tych właśnie dokumentów przez niezależnego biegłego. Sąd tego argumentu nie podziela. Powoływanie biegłego tylko wtedy jest uzasadnione lub nawet konieczne, jeżeli w toku postępowania wymagana jest wiedza specjalistyczna, innymi słowy wtedy, gdy ujawnią się istotne nie wyjaśnione zagadnienia, których rozwiązanie lub wyjaśnienie wymaga zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej. Podstawowym więc warunkiem jest ustalenie, że są istotne wątpliwości w sprawie których sam organ nie jest w stanie wyjaśnić, i dlatego niezbędnym jest powolnie biegłego do ich wyjaśnienia. Taka sytuacja w tej sprawie nie występuje. W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że dokumenty przedłożone przez inwestora wyjaśniają istotne kwestie takie jak rodzaj anten, ich moc, azymut, kąt nachylenia wiązki promieniowania, itd. Dokonane przez inwestora obliczenia i rysunki pozwoliły na ustalenie zasięgu oddziaływania głównej wiązki promieniowania anteny. Sama okoliczność przedłożenia przez stronę dokumentu prywatnego nie oznacza, że zawsze musi on być poddany ocenie przez biegłego. Również zarzut podania w przybliżeniu odległości w osi promieniowania anten ok. 110 metrów i ok. 130 metrów (w zależności od mocy promieniowania) jako najbliższych zabudowań nie ma w tej sprawie większego znaczenia. Jak wynika z rysunków dołączonych przez inwestora do kwalifikacji przedsięwzięcia, wyznaczono na nich osie główne wiązki promieniowania anten. Przy mocy anten objętych wnioskiem inwestora znaczenie ma odległość 70 metrów miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego i to tylko w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Skoro nie ulega wątpliwości, że w odległości 70 metrów od środka elektrycznego anteny nie ma – w osi głównej wiązki promieniowania anteny - żadnych zabudowań, to podanie w przybliżeniu najbliższych zabudowań w odległości ok. 110 metrów i 130 metrów nie ma w tej sprawie znaczenia. Ta informacja, o przybliżonej odległości zabudowań, jest w istocie w tej sprawie zbędna. Zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b i d u.p.z.p. także nie jest zasadny. Przepis ten nakłada obowiązek określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Takie postanowienia znajdują się w decyzji organu I. instancji. Skarżącej chodzi przy tym o brak zapisu zakazującego inwestorowi umieszczania dodatkowych anten na stacji bazowej. Taki zapis nie mógł znaleźć się w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dlatego, że nie można w takiej decyzji zamieszczać dowolnych zapisów (zakazów lub nakazów). Musiałaby istnieć podstawa prawna do wprowadzania zakazów przyszłych modyfikacji lub zmiany inwestycji przez inwestora. Takiej podstawy nie ma. Tym samym należy stwierdzić, że na podstawie wydanych w tej sprawie decyzji inwestor będzie mógł (po spełnieniu dalszych warunków wynikających z odrębnych procedur Prawa budowlanego) zrealizować tylko tyle anten i tylko o takiej mocy, jakie zawarte są w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowa montaż jakiejkolwiek anteny nie będąca poprzedzona odrębnymi procedurami administracyjnymi i nie spełniająca wymogów prawa, jest niedopuszczalna. Okoliczność zaś, ze w praktyce tak się dzieje, a sami inwestorzy po wybudowaniu stacji bazowej umieszczają dodatkowe anteny bez stosowania jakichkolwiek procedur, nie może stanowić podstawy do uznania, że i w tej sprawie w przyszłości inwestor naruszy prawo. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. Tym samym, stosując art. 151 P.p.s.a, Sąd skargę oddalił.