II SA/Kr 1624/11

sygn. akt II SA/Kr 1624/11 Kraków, dnia 9 grudnia 2011 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. i F. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2011r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. J. i F. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 lipca 2011r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Oprócz żądania uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, skarżący domagali się wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skrytykowali sposób prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji publicznej, nadto za bezpodstawne uznali stwierdzenie, że planowana inwestycja będzie kontynuacją istniejącej już zabudowy. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. skarżący uzasadnili tym, że wprowadzenie jej do obrotu prawnego spowoduje legalizację samowoli budowlanej jeszcze przed rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. To zaś – zdaniem skarżących – spowodowałoby dla nich nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wniosek skarżących, pomimo wyraźnego zaznaczenia, iż dotyczy on wstrzymania decyzji organu pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący wyraźnie bowiem wskazują, że nieodwracalne (ich zdaniem) skutki prawne polegać mogą na wykorzystaniu aktu administracyjnego do legalizacji samowoli budowlanej. Takiemu wykonaniu może zaś podlegać wyłącznie decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., ponieważ to ona jest decyzją ostateczną i wykonalną. Zgodnie bowiem z art. 130 § i § 2 k.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Skoro wniesiono w terminie odwołanie, decyzja organu pierwszej instancji nie może zostać wykonana, a zatem również wykorzystana do legalizacji samowoli budowlanej, bez utrzymania jej w mocy przez organ odwoławczy. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. , sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć sytuację, w której przywrócenie do stanu poprzedniego byłoby możliwe przy znacznym nakładzie środków bądź byłoby niemożliwe w ogóle. Skarżący wskazują na sytuację, w której decyzja o ustaleniu warunków zabudowy posłuży do legalizacji samowoli budowlanej. Wbrew temu, co twierdzą skarżący, stan prawny polegający na zalegalizowaniu samowoli budowlanej nie będzie stanem nieodwracalnym. Ostateczna decyzja w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej (zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych) może zostać w przyszłości wzruszona w jednym z trybów nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznych. Jedną z podstaw wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji może być sytuacja, w której została ona wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Stwarza to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji do uchylenia decyzji dotychczasowej i załatwienia sprawy jeszcze raz co do istoty (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). W sytuacji, na którą wskazują skarżący, decyzja organów nadzoru budowlanego będzie rozstrzygnięciem opartym na decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji w sprawie warunków zabudowy stworzy podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. Oznacza to, że skutki prawne, mogące powstać w wyniku wykonania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są ani nieodwracalne, ani trudne do odwrócenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.