II SA/Kr 1624/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2019 r. sprawy ze skarg M.S. na uchwałę Gminy Miasta Chrzanowa z dnia 3 lipca 2012 r. nr XXII/257/2012 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej w Chrzanowie postanawia: zawiesić postępowanie postanowienia z dnia 15 lutego 2019 r. W dniu 3 lipca 2012 r. Rada Miejska w Chrzanowie podjęła uchwałę Nr XXII/257/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej w Chrzanowie. W dniu 26 marca 2013 r. Rada Miejska w Chrzanowie podjęła uchwałę Nr XXXI/387/2013 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej w Chrzanowie. Druga uchwała różni się od pierwszej ustaleniami w zakresie strefy sanitarnej cmentarza; w pozostałym zakresie są on zbieżne. Druga uchwała, podobnie jak pierwsza, zawiera cały plan – zarówno część tekstową, jak i graficzną. Obie uchwały zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez M. S.. Skarga na późniejszą uchwałę z dnia 26 marca 2013 r. (uchwałę w sprawie "zmiany" planu) została wniesiona w dniu 4 czerwca 2018 r. i zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 839/18. Z kolei skarga na wcześniejszą uchwałę z dnia 3 lipca 2012 r. (uchwałę w sprawie "uchwalenia" planu) została wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. i zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 1624/18. Skargi M. S. zawierają w większości podobne zarzuty, które dotyczą ustaleń planu relewantnych – w ocenie skarżącego – dla kształtu i wykonywania prawa własności działki nr [...] położonej przy ulicy [...] w Chrzanowie. Z tego też prawa w obu przypadkach skarżący wywodzi swoją legitymację skargową (naruszenie interesu prawnego). Postanowieniem z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 839/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. S. na uchwałę Nr XXXI/387/2013 Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego przy ul. Balińskiej w Chrzanowie. U podstaw tego rozstrzygnięcia leży przyjęte przez Sąd założenie, że odnośna uchwała nie wprowadziła nowego (całego) planu miejscowego, a jedynie dokonała zmiany planu już istniejącego. W ocenie Sądu, wcześniejsza uchwała z dnia 3 lipca 2012 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym. Z powyższym postanowieniem Sądu nie zgodził się skarżący M. S. i wniósł od niego skargę kasacyjną. W skardze tej zakwestionował "uznanie, że zamieszczenie w treści uchwały zmieniającej pierwotną uchwałę w sprawie planu miejscowego, treści całej zmienianej uchwały uzupełnionej o nowe zapisy, nie prowadzi do zastąpienia przez uchwałę zmieniającą pierwotnej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że – w ocenie skarżącego – źródłem ustaleń planu jest obecnie uchwała z dnia 26 marca 2013 r. (a nie, jak przyjął Sąd, uchwała z dnia 3 lipca 2012 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na tle przedstawionych wyżej okoliczności rysuje bardzo specyficzna kwestia natury walidacyjnej, sprowadzająca się do pytania, która uchwała Rady Miejskiej w Chrzanowie – uchwała z dnia 3 lipca 2012 r., czy też uchwała z dnia 26 marca 2013 r. – obecnie obowiązuje i stanowi źródło norm prawa lokalnego (ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Kwestia ta jest sporna miedzy stronami (organem i skarżącym); jest też przedmiotem nieprawomocnego rozstrzygnięcia Sądu. W rachubę wchodzą zasadniczo dwa rozwiązania: pierwsze polega na uznaniu, że uchwała późniejsza wprowadziła nowy (zmieniony) plan i tym samym derogowała uchwałę wcześniejszą w tym przedmiocie; drugie zaś – na uznaniu, że celem tej późniejszej uchwały była tylko zmiana częściowa, wobec czego uchwała wcześniejsza nadal obowiązuje. Kwestia, o której mowa, jest tak naprawdę "wspólna" dla obu spraw zainicjowanych skargami M. S. – w obu sprawach, choć w sposób niejako odwrotny, determinuje ona ocenę legitymacji skargowej skarżącego, a także – ewentualnie – sposób kontroli zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wcześniejsza ("pierwotna") uchwała z dnia 3 lipca 2012 r. – obowiązywanie tej uchwały nie jest wprawdzie warunkiem sine qua non jej kontroli, ale gdyby, hipotetycznie rzecz ujmując, przyjąć, że została ona derogowana, to ewentualne naruszenie interesu prawnego skarżącego musiałoby być weryfikowane wedle zupełnie innych kryteriów niż te, które są stosowane w przypadku uchwały obowiązującej; inny byłoby też sposób i zakres kontroli tego aktu (gdyby do niej doszło). Ponieważ przedmiotowa kwestia została przedłożona do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skutek skargi kasacyjnej M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 839/18 – zasadne jest oczekiwanie na wynik postępowania kasacyjnego. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie miarodajne także dla sprawy niniejszej. Taki stan rzeczy – w ocenie Sądu – odpowiada hipotezie reguły z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") i uzasadnia zawieszenie postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mając na uwadze powyższe, a także względy celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej, Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone – o czym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono w sentencji postanowienia.