II SA/Kr 1624/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 3 listopada 2025 r. znak SKO.ZP/415/330/2025 w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 3 listopada 2025 r. znak SKO.ZP/415/330/2025 po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2025 roku wniosku [...] Stowarzyszenia na [...] z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy sprostowania oczywistych omyłek w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 4.09.2025 r., SKO.ZP/415/175/2025 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 15.04.2025 roku numer 17/C/2025, znak: WAP.6733.8.1.2025 ustalającej na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej - na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR7157E, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wydało w dniu 14 października 2025 r. postanowienie nr SKO.ZP/415/296/2025 postanowiono uchylić zaskarżone postanowienie oraz orzec merytorycznie w ten sposób, że orzeczono o sprostowaniu na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., ul. [...] reprezentowanej przez A. B. oczywiste omyłki w swojej decyzji z dnia 4.09.2025 r., SKO.ZP/415/175/2025 w następujący sposób: 1) na stronie 1 w wierszach 19 i 39 od góry zwrot: "HW A03112PA00" zastępuje prawidłowym imieniem: "HW A03120PA00". 2) na stronie 1 w wierszach 22, 23 oraz 42, 43 od góry zwrot: "na azymucie 338° na wys. 32,5m n.p.t." zastępuje się zwrotem "na azymucie 238° na wys. 32,0 m n.p.t." Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 4.09.2025 r., SKO.ZP/415/175/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 15.04.2025 roku numer 17/C/2025, znak: WAP.6733.8.1.2025 ustalającej na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z 0.0. wraz z WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu TAR7157E. W dniu 15.09.2025 r. do Kolegium wpłynął wniosek A. B. - pełnomocnika P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o sprostowanie oczywistych omyłek w ww. decyzji ze wskazaniem, że Kolegium na stronie 1 decyzji zamiast "HW A03120PA00" błędnie wpisało "HW A03112PA00" oraz zamiast "na azymucie 238° na wys. 32,0 m n.p.t." błędnie wpisało zwrot: "na azymucie 338° na wys. 32,5 m n.p.t." Postanowieniem z dnia 14.10.2025 r. (SKO.ZP-415/296/2025) Kolegium pozytywnie rozpatrzyło wniosek i sprostowało wydaną decyzję w następujący sposób: 1) na stronie 1 w wierszach 19 i 39 od góry zwrot: "HW A03112PA00" zastępuje prawidłowym imieniem: "HW A03120PA00". 2) na stronie 1 w wierszach 22, 23 oraz 42, 43 od góry zwrot: "na azymucie 338° na wys. 32,5m n.p.t." zastępuje się zwrotem "na azymucie 238° na wys. 32,0 m n.p.t." Kolegium w postanowieniu wskazało, że sprostowanie następuje na wniosek [...] Stowarzyszenia [...] W dniu 17.10.2025 r. do Kolegium wpłynął wniosek [...] Stowarzyszenia [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ przyznał rację skarżącemu Stowarzyszeniu, że to nie ono zwróciło się z wnioskiem o sprostowanie oczywistych omyłek. Po weryfikacji akt sprawy sprostowania decyzji Kolegium ustaliło, że z wnioskiem zwrócił się A. B. - pełnomocnik P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Z tego względu należało uchylić zaskarżone postanowienie w całości. Jednocześnie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kolegium postanowiło orzec merytorycznie o sprostowaniu oczywistych omyłek w taki sam sposób jak w uchylonym postanowieniu. Kolegium dokonało ponownej analizy zgromadzonych materiałów i ustaliło, że na stronie pierwszej decyzji w wierszach 19 i 39 od góry zwrot; "HW A03112PA00" został błędnie wpisany albowiem powinno być: "HW A03120PA00". Ponadto na tej samej stronie 1 w wierszach 22, 23 oraz 42, 43 od góry zwrot zawierał błędy literowe bowiem zamiast "na azymucie 338° na wys. 32,5m n.p.t." powinno być: "na azymucie 238° na wys. 32,0 m n.p.t". Kolegium wyjaśnia, że ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu, natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 8.04.2025 r., III OSK 3271/21, LEX nr 3860566.). Omyłki stanowiące przedmiot niniejszego postanowienia stanowią oczywiste pomyłki pisarskie, które nastąpiły w procesie redagowania decyzji. Do wniosku takiego Kolegium doszło po zweryfikowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie, w tym treści decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa, wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, a także postanowienia Prezydenta Miasta Tarnowa o sprostowaniu oczywistej omyłki w takim samym zakresie. Omyłki te są oczywiste i powstały podczas redagowania decyzji organu odwoławczego, postępowanie w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dotyczyło bowiem m.in. anten sektorowych oznaczonych właśnie HW A03120PA00, a azymut anten radioliniowych to m.in. 238° na wysokości 32,0 m n.p.t., a nie 338° na wysokości 32,5m n.p.t. Powyższe wynika z prostego zestawienia materiałów sprawy z wydaną przez Kolegium decyzją. Podsumowując organ wskazał, że sprostowane omyłki mają charakter nieistotny i powstały w procesie redagowania decyzji, mają więc charakter techniczny. Sprostowanie ich nie spowodowało modyfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia ani stanu faktycznego sprawy, a owe oczywiste nieprawidłowości wynikają z porównania ich z innymi okolicznościami sprawy w tym z treścią rozstrzygnięcia organu I instancji, przedmiotem postępowania i złożonym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższym postanowieniem nie zgodziło się [...] Stowarzyszenie [...] w K. . W skardze do tut. Sądu zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 113 k.p.a. przez przyjęcie, że przedmiotem sprostowania były oczywiste omyłki pisarskie. Tymczasem strona skarżąca wywodzi, że nie istniały podstawy do sprostowania decyzji, bo zauważone przez SKO błędy nie są omyłkami oczywistymi, ale są to rzeczowe, merytoryczne błędy, mające kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem sprawa dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej o konkretnych parametrach, a nie dowolnych, które parametry muszą być wyszczególnione w treści decyzji lokalizacyjnej i dopiero to świadczy o prawidłowym rozpatrzeniu sprawy, co jest ugruntowane w orzecznictwie. Dlatego, jeśli w decyzji SKO podano inne parametry niż powinno się podać i te błędy nie są oczywiste, to jest to błąd merytoryczny, przesądzający wyeliminowanie decyzji z obiegu prawnego. Tylko jeśli popełniono by oczywisty błąd jak np. podanie złej jednostki, jeśli prawidłowa jednostka byłaby oczywista do domyślenia się, to można by było taki błąd sprostować. Natomiast podanie zupełnie innych typów anten, azymutu anteny radioliniowej i jej wysokości zawieszenia niż w rzeczywistości nie są błędami podlegającymi sprostowaniu jako oczywiste omyłki. Orzecznictwo jednoznacznie przemawia za zasadnością stanowiska Stowarzyszenia, na dowód czego powołuje ono fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych. Od typów anten, ich azymutów (kierunków skierowania), mocy EIRP, częstotliwości i innych parametrów zależy to, jak bardzo inwestycja będzie oddziaływać na zdrowie ludzi oraz stan środowiska poprzez emisję promieniowania. One decydują o meritum sprawy i wyznaczają wymiar inwestycji -jej stopień tym, jaka sprawa jest rozstrzygana oddziaływania na zdrowie ludzi. Są one ujęte w sentencji decyzji, a nie tylko w uzasadnieniu. Dlatego też tym bardziej nie można ich prostować w trybie sprostowania oczywistej omyłki, gdyż one mają wpływ na wynik sprawy i decydują o jej przedmiocie. Przedmiot sprawy zależy od parametrów anten. One świadczą o tym. ze inwestycja może być zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Zatem ich błędne ustalenie ma istotny wpływ na wynik sprawy i nie może podlegać sprostowaniu w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Rodzaje anten oraz ich kierunki umiejscowienia mają wpływ na ład przestrzenny (jedna antena może być dłuższa, a inna krótsza albo bardziej szeroka i tym samym bardziej zauważalna i zaburzająca ład przestrzenny), zdrowie ludzi, stan środowiska i interesy osób trzecich - poprzez emisję promieniowania, która zależy od rodzajów anten i kierunków ich skierowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (art. 119 pkt 3 p.p.s.a). Taka przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd stwierdza, że skarga Stowarzyszenia zasługuje na uwzględnienie. W skardze skarżące Stowarzyszenie trafnie zarzuca, że postanowienie o sprostowaniu z dnia 3 listopada 2025 r. zostało wydane z istotnym naruszeniem art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 t.j. z dnia 2025.12.03), mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na sprostowaniu decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 4 września 2025 r. w zakresie odnoszącym się do typów anten, ich azymutów i wysokości. Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jednak sama oczywistość omyłki nie wystarczy dla zastosowania trybu z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezbędne jest bowiem, by omyłka nie dotyczyła merytorycznych elementów orzeczenia, gdyż niedopuszczalne jest doprowadzenie do zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. Istotnym elementem decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest właśnie określenie parametrów anten, w tym wysokości ich umiejscowienia, zważywszy, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają na organ wymóg określenia warunków inwestycji w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz ochrony środowiska. W konsekwencji organ prostując decyzję w kwestii typów anten, ich azymutów i wysokości naruszył normę art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Sprostowanie decyzji prowadziło bowiem do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Nie zmienia tego fakt, że w prostowanej decyzji w innym miejscu sentencji wskazano informacje prawidłowe, pozwalające zdaniem organu na wyciagnięcie wniosków, że mamy do czynienia z oczywistym błędem. Zważywszy bowiem na komplementarność całej sentencji, nie można korygować jednego jej elementu z powołaniem się na to, że tak naprawdę organowi chodziło o to, co było zawarte w innym jej elemencie. W takiej sytuacji nie wiadomo jaki był rzeczywisty zamysł organu i rozstrzygnięcie. Nie wiadomo gdzie nastąpiła rzeczywista omyłka. Taka sytuacja narusza prawa adresata decyzji i uczestników postępowania, wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 6 i 8 § 1 k.p.a. Wady istotne decyzji mogą być weryfikowane przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych (wyrok WSA w Warszawie z 6.11.2008 r., I SA/Wa 936/08 Legalis, teza II A.1, str. 494 w Komentarzu do kpa pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2014), z których w takim przypadku należało skorzystać, nie zaś z trybu przewidzianego w art. 113 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w punkcie sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku zasądzając na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] w K. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.