II SA/Kr 1627/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 października 2024 r. znak: WI-I.7840.5.180.2021.ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 2 marca 2017 r. Nr 304/6740.1/2017 Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, energii elektrycznej, teletechnicznej, na działkach nr [...] obr. [...] P. , budowę instalacji kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...] obr. [...] P. oraz budowę wjazdu z działki drogowej nr [...], budowie chodnika oraz przebudowie i budowie sieci gazowej na działce nr [...] obr. [...] P. , przebudowę oświetlenia drogi oraz sieci teletechnicznej na działce nr [...] obr. [...] P. przebudowę i budowę sieci ciepłowniczej na działkach nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz rozbiórkę 5 szt. garaży blaszaków zlokalizowanych na dz. nr [...] obr. [...] P. przy ul. O. w K.. Organ określił obszar oddziaływania obiektu jako teren obejmujący działki o numerach [...], [...], [...] obr. [...] P. Decyzją z dnia 6 czerwca 2017 r. znak: WI.I.7840.5.74.2017.EM Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 27 września 2017 r. znak: AU-01-2.6740.1.1607.2016.DLE na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, dalej jako: P.b.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora D. Sp. z o. o. w K. Prezydent Miasta Krakowa odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanego wyżej obiektu. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor. Decyzją z dnia 14 lutego 2018 r. znak: WI-I.7840.5.198.2017.EM, na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a. Wojewoda Małopolski uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 402/18, na skutek wniesionego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego. Decyzją z dnia 22 października 2018 r. znak: WI-I.7840.5.101.2018.EM, sprostowaną postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r., Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 §2 pkt 2 k.p.a., art. 82 ust. 3 i art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w zw. z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 P.b. uchylił decyzję organu I instancji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. Sp. z o. o. w K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, energii elektrycznej, teletechnicznej, na działkach nr [...] obr. [...] P. budowę instalacji kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...] obr. [...] P. oraz budowę wjazdu z działki drogowej nr [...], budowie chodnika oraz przebudowie i budowie sieci gazowej na działce nr [...] obr. [...] P. , przebudowę oświetlenia drogi oraz sieci teletechnicznej na działce nr [...] obr. [...] P. , przebudowę i budowę sieci ciepłowniczej na działkach nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz rozbiórkę 5 szt. garaży blaszaków zlokalizowanych na dz. nr [...] obr. [...] P. przy ul. O. j w K.. Wyrokiem z dnia 14 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 160/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję organu odwoławczego. Decyzją z dnia 8 października 2024 r. znak: WI-I/7840.5.180.2021.ES, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a., art. 82 ust. 3 P.b. oraz art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 P.b. Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 września 2017 r. w całości oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. dla zamierzenia budowlanego pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, energii elektrycznej, teletechnicznej, na działkach nr [...] obr. [...] P. , budowa instalacji kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. O. w K.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że wezwał Inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego i złożenia wyjaśnień. Wskazane nieprawidłowości zostały usunięte. Już 11 marca 2022 r. uzupełniono projekt i zmniejszono ilość miejsc postojowych o 2 miejsca [miejsca pod rampą (rys. nr A01, str. 635 Tom II projektu budowlanego)]. W ślad za wprowadzoną zmianą zmniejszono liczbę mieszkań w budynku o 2 mieszkania [połączono mieszkania na pierwszym piętrze M04 i M05 (rys. nr A03, str. 641 Tom II projektu budowlanego oraz mieszkania na trzecim piętrze M25 i M26 (rys. nr A05, str. 643 Tom II projektu budowlanego) – zmiana z 5 października 2022 r.]. W dniu 5 października 2022 r. Inwestor wypożyczył projekt celem dołączenia rysunków (przekrój przez wnękę) oraz wprowadzenia zmian w zakresie ściany oddzielenia pożarowego (na całej długości i wysokości budynku od strony zachodniej) oraz korektę dat (w zakresie wprowadzanych zmian w poszczególnych latach). W związku z wprowadzoną zmianą dnia 28 maja 2024 r. Inwestor przedłożył ostateczne pozwolenie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Nr ZN-I.5142.194.2023 z 27 marca 2024 r., wraz z opieczętowanym projektem budowlanym. W związku z podziałem działki inwestycyjnej nr [...] oraz zmianami w zagospodarowaniu terenu, dnia 1 lipca 2024 r. inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu opracowany na aktualnej mapie do celów projektowych, który 11 lipca 2024 r. dołączono do projektu budowlanego. Dnia 16 lipca 2024 r. (str. 251 Tom I projektu budowlanego) inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w związku z podziałem działki nr [...] na [...] (działka drogowa) i [...] (działka inwestycyjna) oraz skorygował nazwę inwestycji z uwagi na zmniejszenie zakresu inwestycji, który Inwestor zrealizował lub zamierza zrealizować wg odrębnego postępowania oraz z uwagi na podział jednej z działek inwestycyjnych. Organ odwoławczy ustalił, że działki nr [...], [...] oraz działki sąsiednie położone są w granicach strefy śródmiejskiej. Informację tę zawiera Załącznik nr 4 do Uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. - Ujednolicony rysunek zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Na rysunku tym, pomarańczowa przerywana linia określa granicę obszaru śródmiejskiego. Obowiązujący na terenie planowanego zamierzenia budowlanego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego - Orawska" (uchwała Nr LIV/729/12 Rady Miasta Krakowa z 12 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego - Orawska") z racji daty uchwalenia nie zawiera definicji zabudowy śródmiejskiej, o której mowa w studium z 2014 r., jednak w § 7 ust. 1 pkt 1) lit. a) i pkt 3 lit. a) zawiera zapis: "Zachowanie zabudowy w istniejących kwartałach, z uzupełnieniami elementów dopełniających zabudowę pierzei ulic, a także cyt. w granicach całego obszaru objętego planem dopuszcza się: lokalizację zabudowy w granicach działek (...)." Przy ulicy O. , naprzeciwko projektowanej inwestycji od północy, tj. na działkach nr [...], znajduje się zwarta zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokiej intensywności tj. o dużej powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej – co widoczne jest na projekcie zagospodarowania terenu (rys. nr A00, str. 251 i 251 projekt zagospodarowania terenu na aktualnej mapie do celów projektowych) która kontynuowana jest wzdłuż ulicy S. . Po tej samej stronie ulicy O. co projektowana inwestycja, od zachodu, tj. na działkach nr [...], [...], [...], [...], także znajduje się zwarta zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (budynki od 3 do 6 kondygnacji – ilość kondygnacji oznaczona na poszczególnych budynkach widoczna na mapie projektu zagospodarowania terenu). Sąsiadujące od zachodu z terenem inwestycji działki nr [...] i [...] nie są jeszcze zabudowane. Z kolei na działce nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycji od wschodu, znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, który także zgodnie z zapisami mpzp dopełnia kwartał zabudowy pierzei zarówno ulicy O. jak i K. . Odległości pomiędzy budynkami, które nie stanowią zwartej zabudowy są wyraźnie zawyżone (budynki sześciokondygnacyjne na działce nr [...]), bardziej niż przyjmuje się to w strefach podmiejskich i miejskich poza śródmieściem. W okolicy planowanej inwestycji znajdują się charakterystyczne dla funkcjonalnego śródmieścia punkty usługowe i użyteczności publicznej, takie jak Szkoła Podstawowa nr [...] im. A.. S. przy ul. K. (z Multimedialnym Centrum Bibliotecznym); KIKA Kino-Kawiarnia przy ul. K. , apartamenty pod wynajem (m.in. G. przy ul. O. T. K. przy O. ), usługi księgowe przy O. Terapia Małżeńska przy ul. O. punkty handlowe (L. gabinety lekarskie, itp. ulokowane w parterach budynków (m.in. w budynku przy ul. K. – dz. nr [...]). Oznacza to, że na tym terenie istnieje zabudowa mieszkaniowa z wbudowanymi usługami o dużym stopniu skoncentrowania, charakterystyczna dla zabudowy śródmiejskiej. Na charakter zabudowy śródmiejskiej wskazuje także ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskaźnik powierzchni zabudowy (60%), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (20%), wysokość zabudowy (19 m), wskazanie możliwości zabudowy w granicy z sąsiednią działką budowlaną, a co najistotniejsze obszar ten (w tym działki nr [...] [...]) jest określony w studium uwarunkowań jako strefa śródmiejska. Projektowana zabudowa dostosowana jest gabarytem i intensywnością do charakteru zabudowy śródmiejskiej i zgodnie z zapisami mpzp dopełnia kwartał zabudowy pierzei ulicy O. . Organ dodał, że od 1 stycznia 2018 r. obowiązuje znowelizowane Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2017 poz. 2285), w którym wprowadzono nową definicję pojęcia "zabudowa śródmiejska" (§ 3 pkt 1). Poprzednie brzmienie § 3 pkt 1, według którego przez zabudowę śródmiejską należało rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidziane w planie miejscowym centrum miasta lub dzielnicy miasta zastąpiono, cyt.: zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Po zmianie przepisu dyskusyjne kryterium zastąpiono odniesieniem się do studium, które w niniejszej sprawie przewiduje zarówno na terenie planowanej Inwestycji, jak i na działkach sąsiednich strefę śródmiejską. Analizując możliwości zabudowy działki nr [...], organ II instancji wyjaśnił, że działka nr [...] bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji (dz. nr [...]) od strony zachodniej i położona jest w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, o przeznaczeniu pod lokalizację zabudowy: mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami (§ 14 ust. 1 mpzp) oznaczonych symbolem (MW/U3), tj. o tożsamym przeznaczeniu jak dla działek inwestycyjnych nr [...] [...]. Z kolei mpzp dla terenu MW/U3 dopuszcza budowę w granicy (§ 7 ust. 1 pkt 3 lit. a). Organ podał, że na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego uzupełniono projekt – zaprojektowano przy zachodniej granicy działki budowlanej, na całej długości i wysokości budynku ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (REI120) (od strony południowej ścianę wysunięto 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, od strony północnej na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej REI 120 (rys. nr A03÷A07, str. 641÷645 Tom II projektu budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu rys. nr A00, str. 251 Tom I projektu budowlanego), zastosowano wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości 1 m i klasie odporności ogniowej REI 120, bezpośrednio pod pokryciem nierozprzestrzeniającym ognia (str. 646b Tom II projektu budowlanego) - § 235 WT. Wprowadzono ściany oddzielenia przeciwpożarowego na całej długości i wysokości budynku oraz zaprojektowano okna we wnęce tylko na IV i V piętrze budynku (rzuty – rys. A.03÷ A.07, str. 641÷644 Tom II projektu budowlanego oraz rys. przesłanianie wnęka, str. 646b Tom II projektu budowlanego). Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania poprawności wykonania ww. projektu i uznał go za dowód wystarczający do wykazania możliwości zbliżonej zabudowy działki nr [...]. W ocenie organu nie doszło do ich naruszenia interesów strony odwołującej się. Po wprowadzeniu zmian rozwiązań projektowych (zaprojektowaniu ściany oddzielenia pożarowego (REI 120) oraz okien we wnęce tylko na IV i V piętrze budynku) inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, także w odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...]. Odnosząc się do miejsc postojowych, zlokalizowanych pod rampą zjazdową organ powtórzył, że na etapie postępowania odwoławczego uzupełniono projekt, zmniejszono ilość miejsc postojowych o 2 miejsca i zmniejszono liczbę mieszkań w budynku o 2 mieszkania. Zdaniem organu odwoławczego, w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 13 WT, gdyż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej, niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Organ wskazał, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2 WT). Natomiast zgodnie z § 13 ust. 4 WT odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Zaprojektowany budynek ma 19,00 m wysokości, na długości 33,58 m od granicy działki. Dalej budynek zmienia schodkowo wysokość (elewacja północna i południowa – rys. nr A.13 i A.14, str. 265 i 266 Tom I projektu budowlanego) w kierunku wschodnim do 16,77 m (na długości około 3 m, następnie do 13,82 m na długości około 3 m oraz do 10,87 m na długości około 3,4 m oraz 7,92 m na długości około 0,75 m (rys. nr A.13, Tom I, str. 265 projektu budowlanego – rys. uzupełniany na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego). Wysokość przesłaniania w odniesieniu do poszczególnych istniejących budynków pokazano na rysunku analiza przesłaniania budynków istniejących (rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego). Na rysunku tym wskazano rzędne górnych krawędzi projektowanego budynku oznaczone kolorami: niebieski – rzędna górnej krawędzi projektowanego budynku 222,47 m n.p.m.; czerwony - rzędna górnej krawędzi projektowanego budynku 220,24 m n.p.m.; zielony - rzędna górnej krawędzi projektowanego budynku 217,29 m n.p.m.; pomarańczowy – rzędna górnej krawędzi projektowanego budynku 214,34 m n.p.m.; fioletowy – rzędna górnej krawędzi projektowanego budynku 211,39 m n.p.m. – oraz rzędne najniżej położonych okien w budynkach istniejących. Rysunek pokazuje zasięg przesłaniania także z rozróżnieniem kolorystycznym (pokazany dla każdej wysokości budynku) w odniesieniu do najniżej położonych okien budynków istniejących. W odniesieniu do poszczególnych budynków organ wskazał, że: - Dla budynku przy ulicy O. 1 (budynek C elewacja III (południowa) - rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego) rzędna najniżej położonego okna wynosi 205,13 m n.p.m. Wysokość przesłaniania wynosi: 8,67 m (tj. połowa z 17,34 m liczona od najwyższej rzędnej budynku 222,47 m n.p.m. do parapetu najniżej usytuowanego okna (222,47 – 205,13 = 17,34), najmniejsza odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku przy ul. O. wynosi 16,36 m (zgodnie z § 13 ust. 4 WT). Z rysunku analizy przesłaniania budynków istniejących i projektowanych (rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego) wynika, że najwyższa przesłaniająca część budynku projektowanego (tj. 17,34 m – oznaczona kolorem niebieskim) została odsunięta w taki sposób, aby spełnić wymagania WT bez konieczności zmniejszania odległości, o których mowa w § 13 ust. 4 WT. Z przedłożonej do projektu analizy wynika, że pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego [rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego]. - Dla budynku przy ulicy O. [budynek D elewacja IV (południowa) – rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego], rzędna najniżej położonego okna wynosi 205,31 m n.p.m. Wysokość przesłaniania wynosi: 8,58 m (tj. połowa z 17,16 m liczona od najwyższej rzędnej budynku 222,47 m n.p.m. do parapetu najniżej usytuowanego okna (222,47 – 205,31= 17,16), odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku przy ul O. wynosi 18,23 m [zgodnie z § 13 ust. 4 WT]. Z rysunku analizy przesłaniania budynków istniejących i projektowanych (rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego) wynika, że najwyższa przesłaniająca część budynku projektowanego (tj. 17,16 m – oznaczone kolorem niebieskim) znajduje się w odległości większej, niż wysokość przesłaniania, tj. spełnia wymagania WT bez konieczności zmniejszania odległości o których mowa w § 13 ust. 4 WT. Z przedłożonej do projektu analizy wynika, że pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego [rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego]. - Dla budynku przy ulicy K. [budynek A elewacja I (zachodnia) - rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego], rzędna najniżej położonego okna wynosi 207,75 m n.p.m. Wysokość przesłaniania: 7,36 m (tj. połowa z 14,72 m liczona od najwyższej rzędnej budynku 222,47 m n.p.m. do parapetu najniżej usytuowanego okna (222,47 – 207,75= 14,72), odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku przy ul K. (odległości podana do ściany zachodniej budynku – elewacja I) wynosi 12,44 m [zgodnie z § 13 ust. 4 WT]. Z rysunku analiza przesłaniania budynków istniejących i projektowanych (rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego) wynika, że najwyższe przesłaniające część budynku projektowanego (tj. 14,72 m – oznaczone kolorem niebieskim, oraz 12,49 m – oznaczone kolorem czerwonym) zostały odsunięta w taki sposób, aby spełnić wymagania WT bez konieczności zmniejszania odległości, o których mowa w § 13 ust. 4 WT. Pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego [rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego]. - Dla budynku przy ulicy K. [budynek B elewacja II (zachodnia) - rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego), rzędna najniżej położonego okna wynosi 205,86 m n.p.m. Wysokość przesłaniania: 8,31 m (tj. połowa z 16,61 m liczona od najwyższej rzędnej budynku 222,47 m n.p.m. do parapetu najniżej usytuowanego okna (222,47 – 205,86 = 16,61), odległość projektowanego budynku od istniejącego budynku przy ul. K. (odległości podana do ściany zachodniej budynku – elewacja II) wynosi: 9,4 m [zgodnie z § 13 ust. 4 WT]. Z rysunku analiza przesłaniania budynków istniejących i projektowanych (rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego) wynika, że najwyższe przesłaniające część budynku projektowanego (tj. 16,61 m – oznaczone kolorem niebieskim, 14,38 m – oznaczone kolorem czerwonym oraz 11,43 m – oznaczone kolorem zielonym) zostały odsunięta w taki sposób, aby spełnić wymagania WT bez konieczności zmniejszania odległości o których mowa w § 13 ust. 4 WT. Pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego [rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego]. Dodatkowo przedstawiono analizę przesłaniania dla budynku przy ul. O. z rzędną najniżej położonego okna 205,21 m n.p.m. Z analizy jednoznacznie wynika, że projektowany budynek o wysokości 19 m usytuowany w odległości 21 m, tj. w odległości większej niż wysokość przesłaniania, nie narusza § 13 ust. 1 WT. Pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynków projektowanych [rys. A.17, str. 269 Tom I projektu budowlanego]. Projektowany budynek nie rzuca cienia na okna elewacji południowej budynku przy ul. O. od godziny 9.00 do 17.00, tj. przez 8 godzin, (linijka słońca str. 608 Tom II projektu budowlanego). W odniesieniu do budynku projektowanego (dla okien w projektowanej wnęce na IV i V piętrze), wysokość przesłaniania wynosi 2,78 m [tj. połowa z 5,57 m – rys. przesłanianie wnęki, str. 646b Tom II projektu budowlanego]. Odległość ściany budynku projektowanego od okien wynosi 3,52 m i 4,43 m. Z przedłożonej do projektu rysunku [rys. przesłanianie wnęki, str. 646b Tom II projektu budowlanego] wynika, że pomiędzy ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajdują się przesłaniające części budynku projektowanego [rys. przesłanianie wnęki, str. 646 b Tom II projektu budowlanego, a także rys. A.06 i A.07, str. 644 i 645 Tom II projektu budowlanego]. Na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego projekt był uzupełniany (zaprojektowano okna we wnęce tylko na IV i V piętrze – rzuty – rys. A.03÷ A.07, str. 641÷644 Tom II projektu budowlanego oraz rys. przesłanianie wnęka, str. 646 b Tom II projektu budowlanego). Organ podał, że z § 60 ust. 1 WT jednoznacznie wynika, iż budynki mieszkalne winny mieć zapewnione nasłonecznienie wynoszące co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. W przypadku mieszkań wielopokojowych, powyższe wymaganie należy spełnić dla co najmniej jednego pokoju [§ 60 ust. 2 WT]. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1 do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia [§ 60 ust. 3 WT]. W niniejszej sprawie teren, na którym znajduje się projektowana inwestycja oraz budynki sąsiednie, dla których opracowano analizy nasłonecznienia to teren zabudowy śródmiejskiej. Z analizy nasłonecznienia wykonanej na potrzeby nin. sprawy jednoznacznie wynika, że pomieszczenia w budynkach mieszkalnych mają zapewniony wymagany przepisami czas nasłonecznienia wynoszący: - W odniesieniu do okien budynku mieszkalnego przy ul. O. , czas nasłonecznienia wynosi od minimum 5 godzin 45 minut (okna na parterze budynku) do ponad 7 godzin (w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien str. 584’ oraz 733÷734, w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień, Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 585 i 732 Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 586 do 595 oraz 735÷749 Tom II projektu budowlanego]. W analizie nasłonecznienia uwzględniono rzucany cień przez budynek przy ulicy K. (opis pod tabelą z wykazem czasu nasłonecznienia str. 584’ oraz 733÷734 tom II projektu budowlanego). Wskazać należy, że od godziny 13.00 do 17.00 (tj. 4 godziny) projektowany budynek nie rzuca cienia na okna budynku przy ulicy O. (wędrówka cienia na elewacji budynku przy ul. O. pokazana na str. 588 ÷595 i 735÷749 oraz linijka słońca str. 608 Tom II projektu budowlanego). - W odniesieniu do okien budynku mieszkalnego przy ul. O. czas nasłonecznienia wynosi od minimum 2 godziny 45 minut (okna na parterze budynku) do ponad 8 godzin [w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien str. 596’ oraz 751÷752, w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień, Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 597 i 750, Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 598÷607 i 753÷768 Tom II projektu budowlanego]. Wskazać należy, że od godziny 12.00 do 17.00 (tj. 5 godzin) projektowany budynek nie rzuca cienia na okna budynku przy ulicy O. (wędrówka cienia na elewacji budynku przy ul. O. pokazana na str. 600 ÷607 i 753÷768 oraz linijka słońca str. 608 Tom II projektu budowlanego). - W odniesieniu do okien budynku mieszkalnego przy ul. K. (budynek A elewacja I zachodnia usytuowana w odległości 12,44 m od budynku projektowanego), czas nasłonecznienia wynosi od minimum 2 godziny 15 minut (okna na I do III piętra budynku – okna zaczynają się od I piętra), przy czym dla pokoju z dwoma oknami wynosi 3 godziny 15 minut (okna na najniższej kondygnacji, tj. I piętrze) [w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien str. 553’ oraz 692÷693 (w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marca oraz 23 i 24 września) Tom II projektu budowlanego oraz schemat z numerami okien – str. 554 Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 555÷560 oraz 694÷700 Tom II projektu budowlanego]. Ze względu na usytuowane elewacji I zachodniej budynku A przy ul. K. względem stron świata, okna w tej elewacji nasłoneczniane są od godz. 13.45 w marcu i 14.15 we wrześniu. Wskazać należy, że od godziny 7.00 do 16.00 (tj. 8 godzin), projektowany budynek nie rzuca cienia na okna elewacji I zachodniej budynku A przy ulicy K. (wędrówka cienia na elewacji I budynku A przy ul. K. pokazana na str. 555÷560 i 694÷700 oraz linijka słońca str. 608, Tom II projektu budowlanego). - W odniesieniu do okien budynku mieszkalnego przy ul. K. (budynek B elewacja II zachodnia usytuowana w odległości 9,40 m od budynku projektowanego), czas nasłonecznienia wynosi od minimum 2 godziny (okna na parterze) do ponad 4 godzin (w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marca i 21 września dla poszczególnych okien str. 561’ i 721÷722, w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień, Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 562 i 720, Tom II projektu budowlanego) w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 563÷568 oraz 723÷731, Tom II projektu budowlanego]. Ze względu na usytuowane elewacji II budynku B przy ul. K. względem stron świata, okna w tej elewacji nasłoneczniane są od godz. 12.00 w marcu i 12.45 we wrześniu (opis pod tabelą Analizy nasłonecznienie str. 561’). Od godziny 7.00 do 14.00 (tj. 7 godzin) projektowany budynek nie rzuca cienia na okna elewacji zachodniej II budynku B przy ulicy K. (wędrówka cienia na elewacji II budynku B przy ul. K. pokazana na str. 563÷568 i 723÷731 oraz linijka słońca str. 608, Tom II projektu budowlanego). - W odniesieniu do okien wewnętrznej elewacji budynku mieszkalnego B przy ul. K. [okna wewnętrznej elewacji południowej budynku B i zachodniej budynku połączonego łącznikiem z budynkiem B str. 570 i 701 Tom II, wewnętrzna elewacja oznaczona kolorem czerwonym na str. 571 (w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień), Tom II projektu budowlanego] czas nasłonecznienia wynosi od minimum 1 godziny 30 minut (okna na I piętrze) do ponad 9 godzin (w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien str. 569’ oraz 702÷703, Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 570 i 701, Tom II projektu budowlanego) w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 572÷583 oraz 704÷719, Tom II projektu budowlanego]. Od godziny 7.00 do 14.00 (tj. 7 godzin) projektowany budynek nie rzuca cienia na okna elewacji południowej budynku B przy ulicy K. , a na elewację zachodnią budynku połączonego łącznikiem z budynkiem B od godziny 7.00 do 16.00 (tj. 9 godzin) (wędrówka cienia na wewnętrznej elewacji budynku B przy ul. K. pokazana na str. 563÷568 i 704÷719 oraz linijka słońca str. 608, Tom II projektu budowlanego); - W odniesieniu do okien elewacji południowej projektowanego budynku – czas nasłonecznienia wynosi od minimum 6 godzin 30 minut do 8 godzin [w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien elewacji południowej str. 629’ oraz 658÷659 (w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień), Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 628 i 657, Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 610÷615 oraz 660÷668, Tom II projektu budowlanego]. - W odniesieniu do okien elewacji wschodniej projektowanego budynku – czas nasłonecznienia wynosi od minimum 1 godziny 30 minut do ponad 3 godzin [w zależności od usytuowania okna – analiza czasu nasłonecznienia w dniach 21 marzec, 21 wrzesień dla poszczególnych okien elewacji południowej str. 631’ oraz 670÷671 (w tej analizie uwzględniono dodatkowo dni: 20 marzec oraz 23 i 24 wrzesień) Tom II projektu budowlanego oraz schemat z numerami okien – str. 630 i 669 Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00 [rys. wędrówka cienia str. 616÷623 oraz 672÷682 Tom II projektu budowlanego]. - W odniesieniu do okien w projektowanej wnęce (na V piętrze), czas nasłonecznienia wynosi: od minimum 5 godzin 15 minut [analiza czasu nasłonecznienia str. 633’, Tom II projektu budowlanego, oraz schemat z numerami okien – str. 632, Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. Na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego projekt był uzupełniany (zaprojektowano pokoje mieszkalne i okna w tych pokojach we wnęce, tylko na IV i V piętrze – rzuty – rys. A.03÷ A.07, str. 641÷644, Tom II projektu budowlanego). Okna we wnęce na IV piętrze są oknami: korytarza, mieszkania jednopokojowego M29 (gdzie zgodnie z § 60 ust. 3 WT nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia), oraz pokoju w mieszkaniu wielopokojowym, gdzie inne pokoje w tym mieszkaniu mają spełniony wymóg nasłonecznienia (mieszkanie M33 – str. 644 Tom II projektu budowlanego). Organ dodał, że mieszkania zlokalizowane od strony północnej są mieszkaniami jednopokojowymi bądź mieszkaniami posiadającymi okna na elewacjach południowej, wschodniej lub zachodniej (str. 641÷645 Tom II projektu budowlanego), które spełniają wymagania WT w zakresie nasłonecznienia [analiza czasu nasłonecznienia okien elewacji zachodniej – 633’, analiza czasu nasłonecznienia okien elewacji wschodniej - str. 631’ i 670÷671, analiza czasu nasłonecznienia okien elewacji południowej str. 629’ i 658÷659 Tom II projektu budowlanego] w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. Na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego projekt był uzupełniany, mieszkania M21, M29 zmieniono na jednopokojowe (str. 643÷644 Tom II projektu budowlanego). W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do uwag stron postępowania zawartych w pismach z dnia 19 października 2018 r. oraz z dnia 7 stycznia 2022 r., w tym do przedłożonej analizy alternatywnej dotyczącej obliczenia początkowego momentu nasłonecznienia zachodnich okien budynku wielorodzinnego przy ul. K. w K.. Organ powołał się przy tym na wyjaśnienia projektanta z dnia 19 maja 2022 r. i jego twierdzenia o wadliwości dokumentu przedłożonego przez strony. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że jeśli zdaniem uczestników postępowania – w nin. sprawie - Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. w K. analiza nasłonecznienia sporządzona przez inwestora jest wadliwa, to mogła ona w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji sporządzić na własne zlecenie analizę nasłonecznienia (wykonanej dla każdego lokalu odrębnie – z uwzględnieniem uwag projektanta) i przedłożyć do akt sprawy. Wówczas organ orzekający w sprawie byłby zobligowany dokonać jej oceny pod kątem art. 77 par. 1 i art. 80 k.p.a. Z takiej możliwości Wspólnota nie skorzystała. Zdaniem organu w nin. sprawie inwestor przedłożył dokumenty wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 P.b., w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. dz. nr [...], [...] jedn. ewid. P. . Organ ustalił, że na terenie objętym pozwoleniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru K. – O., a teren na którym zlokalizowana jest inwestycja (działki nr [...], [...] o powierzchni 1642 m2) posiada przeznaczenie w mpzp: – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, o przeznaczeniu pod lokalizację zabudowy: mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami [§ 14 ust. 1 MPZP] oznaczonych symbolem [MW/U.3] – teren o powierzchni 1553,22 m2; teren częściowo zlokalizowany w terenach dróg publicznych klasy lokalnej oznaczonych symbolem KDL.2 (§ 20 ust. 1 pkt 2 mpzp]. Budynek zaprojektowany został zgodnie z ustalonym przebiegiem linii zabudowy wyznaczonej od ul. O. naniesionej na mapie do celów projektowych i uwzględnionej w projekcie budowlanym planowanej inwestycji [tj. zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1) lit. a) mpzp]. Spełniony został wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (dla obszaru MW/U.3) - zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1) mpzp, powierzchnia zabudowy wynosi 923 m2 co stanowi 59,43%, udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w obszarze MW/U.3 ustalono na poziomie 24,49 %. Przyjęte parametry spełniają ustalenia ww. mpzp. W związku z podziałem działki nr [...] na [...] i [...], na etapie ponownie prowadzonego postępowania, projekt był korygowany w zakresie powierzchni terenu inwestycji. Wszystkie wymienione wyżej parametry inwestycji podane były dla obszaru oznaczonego symbolem MW/U.3 (tj 1553,22 m2), który nie uległ zmianie (działka nr [...] o powierzchni 12 m2 – została przeznaczona pod drogę – ulicę O. ). Projektowany budynek do poziomu attyki ma wysokość 19,0 m. Zgodnie z ustaleniami mpzp dla terenu objętego inwestycją dopuszczalna wysokość obiektów wynosi 19 m (§ 14 ust. 3 pkt 1) lit. d) mpzp, a wskaźnik powierzchni zabudowy nie może przekroczyć 60 % terenu inwestycji. Powierzchnia zabudowy wynosi 923,1 m2, tj. 59,43%. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla terenu oznaczonego MW/U.3 nie może być mniejszy niż 20% (§ 14 ust. 3 pkt 1 lit. c) mpzp). Wskaźnik ten jest spełniony – powierzchnia biologicznie czynna w terenach MW/U.3 wynosi 400,3 m2, tj. 25,77% (309,58 m2 - powierzchnia zaliczana w 100% do powierzchni biologicznie czynnej oraz 90,72 m2 rozliczone jako 50% powierzchni biologicznie czynnej z 181,4 m2 powierzchni dachu i garażu). Projektowany budynek przekryty jest dachami płaskimi z attykami, podobnie jak budynki mieszkalne wielorodzinne zlokalizowane w najbliższym sąsiedztwie projektowanej zabudowy. Planowany budynek będzie miał od strony północnej i wschodniej zróżnicowaną wysokość górnej krawędzi elewacji na poziomie 10,87 m, 13,82 m, 16,77 m i do 19,0 m (str. 265 i 266 Tom I PB). Projektowana inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. O. W ramach Inwestycji zaprojektowano łącznie 40 miejsc postojowych – 1 miejsce przeznaczone dla osób niepełnosprawnych na poziomie terenu oraz 39 miejsc w garażu podziemnym [z czego 32 miejsca przeznaczone dla 32 mieszkań (zgodnie z § 12 ust. 5 pkt 1 lit. a mpzp), a także 7 miejsc postojowych dla usług, tj. 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni użytkowej (§ 12 ust. 5 pkt 1) lit. b) mpzp). Powierzchnia usług w projektowanym budynku wynosi 348,84 m2/50=6,97 – zaprojektowano 7 miejsc postojowych (opis str. 38 Tom I PB). W zakresie zgodności inwestycji z wymogami uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw – inwestycja jest zgodna z wymienionymi w niej wymogami – ogrzewanie budynku oraz przygotowanie ciepłej wody użytkowej oparte jest o miejską sieć ciepłowniczą. Organ stwierdził też, że przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 271 ust. 1 WT. Projektowany budynek (ZL I – parter i ZL IV - piętra) z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe usytuowany jest w najmniejszej odległości między ścianami zewnętrznymi: ? 12,44 m od istniejącego budynku mieszkalnego (Budynek A) i w odległości 9,40 m od istniejącego budynku mieszkalnego (Budynek B) znajdujących się na działce nr [...] przy ul. K. ; ? 16,36 m od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. O. ? 18,23 m i 17, 23 od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. O. ? około 4,62 m od istniejącego budynku niemieszkalnego (ze ścianami oddzielenia przeciwpożarowego REI 120). Również w zakresie § 272 ust. 3 przedmiotowe zamierzenie nie narusza WT. Na etapie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego uzupełniono projekt zaprojektowano przy zachodniej granicy działki budowlanej (od strony działki nr [...]), na całej długości i wysokości budynku ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (REI120) [od strony południowej ścianę wysunięto 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, od strony północnej na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości 2 m i klasie odporności ogniowej REI 120 (rys. nr A03÷A07, str. 641÷645 Tom II projektu budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu rys. nr A00, str. 251’ Tom I projektu budowlanego), zastosowano wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości 1 m i klasie odporności ogniowej REI 120, bezpośrednio pod pokryciem nierozprzestrzeniającym ognia (str. 646b Tom II projektu budowlanego) - § 235 WT. Projekt budowlany został uzgodniony bez uwag pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą zawsze lub potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć wymienionych w art. z art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Inwestor uzyskał decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. (także w zakresie wprowadzonych zmian na etapie ponownie prowadzonego postępowania), na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Podczas prowadzonego postępowania stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedstawioną przez inwestora. Na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" przy ul. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa Inwestycja jest realizowana w zabudowie śródmiejskiej, podczas gdy z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby przedmiotowa Inwestycja miała zostać zrealizowana w obrębie tego typu zabudowy,; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 60 ww. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki do dopuszczenia ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, podczas gdy z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja miała zostać zrealizowana w obrębie zabudowy śródmiejskiej, zaś w przypadku realizacji inwestycji w przedmiotowej sprawie wymogi te nie zostaną zrealizowane w odniesieniu do budynku przy ul. K. w K.; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że strona skarżąca mogła w toku przedmiotowego postępowania sporządzić dowód w postaci analizy nasłonecznienia dla każdego lokalu odrębnie w kontekście projektowanego budynku przedmiotowej Inwestycji, jeżeli uważała ze analiza nasłonecznienia sporządzona przez inwestora jest wadliwa, podczas gdy to na organie ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 września 2017 r., podczas gdy organ powinien w przedmiotowej sprawie utrzymać w mocy ww. decyzję; - art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 12 ust. 5 lit. a i b uchwały nr LIV/729/12 Rady Miasta K. z dnia 12 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu 3 zagospodarowania przestrzennego obszar K. - O. poprzez ich niezastosowanie i zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego, pomimo że inwestor podjął działania pozorowane w postaci łączenia lokali mieszkalnych celem dostosowania w sposób sztuczny do zapisów ww. planu miejscowego w kontekście zapewnienia minimalnej ilości miejsc postojowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 14 marca 2025 r. odpowiedź na skargę złożył uczestnik postępowania D. sp. z o.o. z siedzibą w K. wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podstawę normatywną orzekania w rozpatrywanej sprawie kształtuje również art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W wyroku z dnia 15 marca 2024 r. I GSK 245/23, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie; musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych." W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, stwierdzono natomiast, że "Związanie organu administracji oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 P.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, to jest ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Oceny te są zawsze rezultatem tworzenia tzw. zwrotów stosunkowych o zgodności/niezgodności z normą prawną zaskarżanych aktów lub czynności organów administracji publicznej (teoretyczne podstawy tej koncepcji wytyczył J. Wróblewski: Zwroty stosunkowe - wypowiedzi o zgodności z normą, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego", Nauki Humanistyczno-Społeczne, seria I, Prawo, z. 62, Łódź 1969, s. 3 i nast.)." W przedmiotowej sprawie zapadły dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: wyrok z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 402/18 i wyrok z dnia 14 maja 2019 r., II SA/Kr 1640/18. W wyroku z dnia 14 maja 2019 r. WSA w Krakowie potwierdził, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015 r. poz. 1422, dalej: r.w.t.), w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. (Dz.U. 2017 r. poz. 2285), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Zgodnie bowiem z § ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oceniając legalność uprzednio wydanej decyzji Wojewody Małopolskiego uznał, że podlegała ona uchyleniu, po pierwsze, ze względu na brak należytego wyjaśnienia charakteru zabudowy w obszarze projektowanej inwestycji. Sąd przywołał brzmienie § 3 pkt 1 r.w.t., zgodnie z którym zabudowa śródmiejska to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Sąd wskazał, że: "Zacytowana definicja ma charakter otwarty poza tylko tymi sytuacjami, w których stosowne zapisy zawiera miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Taki, ocenny jej charakter, wymusić powinien konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy wszystkich przesłanek w kontekście szczegółowo ustalonego stanu faktycznego. Zważywszy na konsekwencje dokonanej w tej mierze oceny w postaci daleko idących ograniczeń praw właścicieli nieruchomości sąsiednich (§§ 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), za absolutnie niewystarczające uznać trzeba jednozdaniowe, i to zamknięte w nawiasie, stwierdzenie, że o śródmiejskim charakterze zabudowy świadczy zabudowa sąsiednia." Po drugie, Sąd zwrócił uwagę na zakres dopuszczalnego badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, o którym stanowi art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Z przywołanego przepisu wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak stwierdził WSA w Krakowie, "Zakres kontroli projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany ma ograniczony charakter. Nie zwalnia to jednak organu od obowiązku czuwania nad zachowaniem praw osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których właściciele nieruchomości sąsiedniej zgłaszają konkretne zastrzeżenia dotyczące odległości pomiędzy obiektem przewidzianym przez inwestora do realizacji a granicami tejże nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę nie jest do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym sytuacja, w której zgoda na realizację określonej inwestycji w praktyce wyklucza realizację takiej (czy choćby podobnej) inwestycji na nieruchomości sąsiedniej. Wobec konstytucyjnej równości wobec prawa o prawie do zabudowy nie może decydować zasada, "kto pierwszy, ten lepszy". Ochrona interesów osób trzecich w zasadzie konkretyzuje się w konieczności przestrzegania warunków technicznych i innych przepisów prawa. Regułę tę w przekonaniu Sądu należy rozumieć w ten sposób, że ocena zgodności przedstawionego projektu budowalnego z przepisami dokonywana winna być także w odniesieniu do możliwości zabudowy nieruchomości sąsiedniej. Innymi słowy organ architektoniczno-budowlany winien sprawdzić czy i na ile kryteria prawne, którym formalnie odpowiada przedłożony projekt, będą w porównywalnym stopniu spełnione dla inwestycji na działce sąsiedniej." W tym kontekście WSA w Krakowie za zasadny uznał zarzut M. G., podnosząc że: "Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru K.- O. dopuszcza lokalizację zabudowy w granicach działek (§ 7 ust. 1 pkt 3a) oraz nakazuje ukształtowanie pierzei ulicy O. według przebiegu oznaczonej na rysunku planu linii zabudowy (§ 14 ust.3 pkt 1a). Tym warunkom odpowiada zamierzona inwestycja. Przez fakt jednak, że w ścianie w granicy zaprojektowano "wnękę" wyposażoną w okna, nie będzie możliwa – bez naruszenia §§ 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 20002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - budowa w granicy obiektu na działce należącej do M. G., który to obiekt jednocześnie przecież musiałby spełnić wymaganie planu dotyczące linii zabudowy. W tym znaczeniu przedstawiony projekt uznać należy za naruszający przepis art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z §§ 13 i 60 w/w rozporządzenia oraz w związku ze wskazanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Po trzecie, WSA w Krakowie zarzucił, że nie została należycie rozstrzygnięta i wyjaśniona kwestia liczby miejsc postojowych. Sąd zauważył, że "kwestia ta objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 12) i jako taka podlega weryfikacji organu na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozliczeniu miejsc postojowych organ uwzględnił dwa miejsca usytuowane pod rampą w miejscu, w którym wysokość garażu w świetle konstrukcji jest mniejsza od przewidzianej w § 102 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że co prawda "powierzchnia pod pochylnią nie może być wliczona w całości do powierzchni użytkowej garażu, jednakże nie dyskredytuje to możliwości zaparkowania samochodu na tej powierzchni". To stwierdzenie nie oznacza, że warunek planu został spełniony. Przyjąć bowiem należy, że w rozliczeniu mogą być uwzględnione tylko te miejsca postojowe, które odpowiadają warunkom technicznym. Skoro zaś omawiane miejsca znajdują się w garażu, to w całości (a więc o wymiarach regulowanych w § 104 warunków technicznych) winny w tym garażu - o określonej prawem wysokości-, się mieścić. Faktyczna możliwość parkowania na tych miejscach może mieć ewentualne znaczenie dla uzyskania zgody na odstępstwo od warunków technicznych (art. 9 Prawa budowlanego), a takiej inwestor nie uzyskał. Wobec powyższego uznać należy, że organ, błędnie interpretując §§ 102 pkt 1 i 104 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuścił się naruszenia § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." W kontekście powyższego Sąd uznał za wyjaśnione okoliczności związane z szerokością miejsc postojowych, drogą manewrową w garażu oraz z miejscami postojowymi MP 16 i MP 31. Sąd nie zgodził się z ówcześnie skarżącymi, że dla pomieszczenia fitness konieczne jest zabezpieczenie odpowiedniej liczby miejsc postojowych, skoro inwestor przewiduje użytkowania lokalu fitness tylko przez mieszkańców domu. Jako nieuzasadnione Sąd ocenił również wątpliwości, co do sposobu wyliczenia liczby miejsc postojowych dla lokali usługowych, uznając, że przyjęta przez inwestora metoda jest zgodna z § 12 ust. 5 pkt 1 lit. b mpzp. Po czwarte, Sąd zarzucił brak należytego wyjaśnienia kwestii nasłonecznienia budynków znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich: "organ ogólnikowo odwołał się do opracowania przygotowanego przez inwestora (tom II projektu), ale nie odniósł się w ogóle do podnoszonych przez stronę zastrzeżeń. Realizacja tego obowiązku zaś miała szczególnie istotne znaczenie, skoro uwagi zgłoszono na etapie postępowania odwoławczego a problem dotyczył praw osób trzecich. Szczegółowe zastrzeżenia dotyczące omawianego problemu były prezentowane przez P. G. w piśmie z dnia 19 października 2018 r. (tom.II akt postępowania odwoławczego) i do tych zastrzeżeń organ winien równie szczegółowo się ustosunkować." Sąd zauważył też, że organ, za inwestorem przyjął błędną interpretację § 13 warunków technicznych. Definicja wysokości przesłaniania zawarta w § 13 ust. 2 warunków technicznych jest jednoznaczna: mierzy się ją od dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego. Chodzi więc o jedną miarę, a nie o tyle miar, ile jest kondygnacji w obiekcie przesłanianym. Przesłanianie polega na tym, że w określonym kącie widzenia, w określonej odległości znajduje się obiekt przesłaniający, a nie obiekt zacieniający. Pojęcie przesłaniania jest bowiem pojęciem odrębnym od nasłonecznienia (zacieniania). Dla każdej kondygnacji obiektu przesłanianego przyjąć należy tę samą wysokość przesłaniania. W przeciwnym wypadku okazać się może, że dla jednych kondygnacji wymóg warunków technicznych jest spełniony, a dla innych nie, chociaż w stosunku do wszystkich obiekt przesłaniający znajduje się w tej samej odległości. Do takiego zaś, sprzecznego z § 13 ust. 1, rezultatu doprowadzić może przedstawiony przez organ i przez inwestora sposób weryfikacji projektu pod tym kątem. Po piąte, WSA w Krakowie dostrzegł, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez M. G. dotyczących usytuowanej w granicy z jej nieruchomością ściany oddzielenia pożarowego (pismo z dnia 11 października 2018 r.). Nie jest wystarczające stwierdzenie, że projekt posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, skoro kwestia zgodności projektu z przepisami w tym zakresie bezpośrednio dotyka interesu osoby trzeciej. Organ zatem winien wyjaśnić, czy i dlaczego uznał, że prezentowane przez stronę wątpliwości są nieuzasadnione. WSA w Krakowie zauważył też, że "nie jest uzasadniony zarzut skarg dotyczący określenia w projekcie budowlanym mieszkań składających się z sypialni i kuchni z jadalnią jako mieszkań jednopokojowych. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie definiuje takich mieszkań, zatem ocena przyjętego przez organ założenia wynikać musi ze stosownej wykładni. Zgodnie z definicjami zawartymi w § 3 pkt 9 i pkt 10 w/w rozporządzenia mieszkanie - to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, a pomieszczenie mieszkalne - to pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego zapewnia m.in. kuchnia będąca pomieszczeniem pomocniczym. "Przynależna" do pomieszczenia inna funkcja nie jest odrębnym pokojem ani pomieszczeniem. Dlatego, w razie połączenia (w jednym pomieszczeniu) kuchni z inną funkcją mieszkania, decydujące znaczenie przypisać należy przeznaczeniu pomocniczemu." WSA w Krakowie odnotował też niedbałość w dokumentacji projektowej dotycząca zmian projektu budowlanego, które nie zostały opatrzone właściwą datą wskazującą na rzeczywisty czas ich sporządzenia. Rozpatrując ponowie sprawę Wojewoda Małopolski zobowiązany był uwzględnić powyższe stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z 14 maja 2019 r. , a obowiązkiem Sądu obecnie orzekającego było zweryfikowanie, czy organ odwoławczy należycie to stanowisko uwzględnił. Po przeprowadzeniu takiej weryfikacji Sąd stwierdza, że obecnie zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności dostrzec należało, że organ odwoławczy wykazał w decyzji z 8 października 2024 r., iż planowana zabudowa ma charakter zabudowy śródmiejskiej, biorąc pod uwagę definicję tej zabudowy zawartą w § 3 pkt 1 r.w.t. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2017 r. Według przywołanego przepisu zabudowa śródmiejska to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Sąd podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego, że o śródmiejskim charakterze zabudowy na obszarze obejmującym teren inwestycji (działki nr [...], [...]) świadczy treść załącznika nr 4 do uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Wynika z niego, że wyznaczona w Studium granica obszaru śródmiejskiego obejmuje przedmiotowy teren. Sąd zauważa, że dopiero po nowelizacji z 2017 r. § 3 pkt 1 r.w.t. definicja zabudowy śródmiejskiej nawiązuje do ustaleń Studium. Niemniej jednak trzeba mieć na względzie, że dokonana zmiana definicji zabudowy śródmiejskiej zmierzała do zobiektywizowania rozumienia zabudowy śródmiejskiej, czemu bez wątpienia służy nawiązanie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie stoi to jednak na przeszkodzie, by dokonując wykładni pojęcia zabudowy śródmiejskiej w świetle definicji wcześniejszej, uwzględniać stanowisko organów planistycznych co do tego, jaka część miasta traktowana jest jako śródmieście. Ponadto, na śródmiejski charakter zabudowy wskazuje treść uchwały nr LIV/729/12 Rady Miasta Krakowa z 12 września 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Krasickiego - Orawska" (Dz. Urz. Woj. Małop. 2012 r., poz. 4669, dalej: plan miejscowy) obowiązującej dla terenu przedmiotowej inwestycji. W planie tym nie stwierdzono wprost i bezpośrednio, że teren objęty planem jest obszarem zabudowy śródmiejskiej, ale nie oznacza to automatycznie, że nie jest to teren zabudowy śródmiejskiej. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że plan ten poprzedza Studium uchwalone w 2014 r., wobec czego nie uwzględniał strefy śródmiejskiej tam wyznaczonej, natomiast sposób określenia zasad zabudowy na tym terenie wskazuje na zabudowę śródmiejską. Świadczą o tym m.in. przepisy § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 3 lit. a planu miejscowego, dotyczące zachowania zabudowy w istniejących kwartałach, z uzupełnieniami elementów dopełniających zabudowę pierzei ulic, czy też lokalizacji zabudowy w granicach działek. Można zgodzić się również z organem odwoławczym, że o śródmiejskim charakterze zabudowy świadczy istniejąca w sąsiedztwie (ul. O. i ulice sąsiednie) zwarta zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokiej intensywności. Zdaniem Sądu, nie podważa tej argumentacji stanowisko wyrażone w skardze, w której akcentowano, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dla obszarów sąsiednich (S. P. – M., S. P. – K., S. P. – L.) tereny nimi objęte zostały określone jako tereny zabudowy śródmiejskiej, czego nie zrobiono w planie dla obszaru K. – O. (podobnie S. P. – C. Sąd zauważa, że obowiązujące w dacie uchwalenia planu miejscowego dla obszaru K. – O. ustawowe regulacje planistyczne nie dawały jednoznacznej podstawy do wyznaczania w planach miejscowych obszarów zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt 1 r.w.t. (szerzej zob. B. Nieroda, W. Gwizdak, "Zabudowa śródmiejska. Reaktywacja?", "Zawód: Architekt" 2019, nr 68, s. 094). I tylko dla przykładu wskazać można, że w uchwale nr XII/131/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto" nie wyznaczono jednoznacznie i wprost obszaru zabudowy śródmiejskiej, chociaż co do takiego charakteru zabudowy w ścisłym centrum K. nie ma wątpliwości. Nie podważa ustaleń organu odwoławczego również ilościowe zestawienie w skardze obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych na obszarze planu miejscowego obszaru Krasickiego-Orawska oraz planu miejscowego obszaru Stare Podgórze-Mateczny. Wykazanie, że na innym terenie jest więcej obiektów o charakterze "śródmiejskim" nie oznacza, że przedmiotowy teren pozbawiony jest takich atrybutów, tzn. nie znajduje się w zgrupowaniu intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia. Konsekwencją zaaprobowania stanowiska organu odwoławczego co do występowania zabudowy śródmiejskiej, było zaaprobowanie ustaleń opartych na tym założeniu, w szczególności dotyczących przesłaniania (vide: § 13 r.w.t.) oraz nasłonecznienia (vide: § 60 r.w.t.). Jak wynika z przedstawionego powyżej obszernie stanowiska organu odwoławczego przeanalizował on szczegółowo obie kwestie, uwzględniając wytyczne WSA w Krakowie, a także zmiany dokonane w projekcie w toku ponownie prowadzonego postępowania. Zgodnie z § 13 ust. 1 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (ust. 2). Zgodnie z § 14 ust. 4 r.w.t. odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Sąd stwierdza, że Wojewoda Małopolski przedstawił analizę spełnienia przywołanych wymogów. W ramach tej analizy, szczegółowo przywołanej powyżej, organ odwoławczy przedstawił parametry planowanego obiektu (s. 15 decyzji) oraz przedstawił ustalenia odnoszące się do wysokości przesłaniania w odniesieniu do poszczególnych istniejących budynków, w tym budynku przy ul. K. (s. 16-18 decyzji). Analiza ta doprowadziła organ do przekonania, że wymogi przepisów § 13 r.w.t. zostały spełnione. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organu. Przedstawiona analiza opiera się na przywołanych w treści uzasadnienia decyzji rysunkach odnoszących się do kwestii przesłaniania. Analogiczną analizę przeprowadził organ odwoławczy co do wymogów nasłonecznienia, o których stanowią przepisy § 60 r.w.t. Z § 60 ust. 1 r.w.t. wynika, że budynki mieszkalne winny mieć zapewnione nasłonecznienie wynoszące co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00. W przypadku mieszkań wielopokojowych to wymaganie należy spełnić dla co najmniej jednego pokoju (§ 60 ust. 2 r.w.t.). Jak wskazano wyżej, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 3 r.w.t.). Wojewoda Małopolski ocenił analizę nasłonecznienia wykonaną przez projektanta i przyjął, że pomieszczenia w budynkach mieszkalnych mają zapewniony wymagany przepisami minimalny czas nasłonecznienia. Szczegółowe ustalenia odnoszące się do budynków sąsiednich i ich elewacji zamieszczono na stronach 18-21 decyzji. Ustalenia te dotyczą również budynku mieszkalnego skarżącej Wspólnoty przy ul. K. . Wyjaśniono w szczególności, które mieszkania są mieszkaniami jednopokojowymi, także po zmianach dokonanych w toku postępowania odwoławczego. W swojej analizie organ odwoławczy odniósł się do pism M. G. z 19 października 2018 r. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. K. z 7 stycznia 2022 r. i dołączonej do niej ekspertyzy dotyczącej obliczenia początkowego momentu nasłonecznienia zachodnich okien budynku przy ul. K. Organ dał wiarę wyjaśnieniom projektanta, wyjaśniając rozbieżności w zakresie współrzędnych w analizie sporządzonej przez projektanta z współrzędnymi wskazanymi w opinii przedłożonej przez Wspólnotę. Sąd nie znajduje podstaw, by te ustalenia organu zakwestionować, jak również by nie zgodzić się z z jego stanowisko co do tego, że r.w.t. nie precyzuje sposobu (metodologii) badania wymogu nasłonecznienia pomieszczeń. Dobór adekwatnych metod i narzędzi należy tu do projektanta. Sąd nie dostrzega również podstaw do zakwestionowania stanowiska projektanta (a przez to również i stanowiska organu), który zmienił analizę nasłonecznienia w toku postępowania odwoławczego (vide: karta 553’, która zastąpiła kartę nr 553). W ten sposób niewłaściwe wcześniejsze opracowanie zastąpione zostało opracowaniem prawidłowym. W ocenie Sądu organ odwoławczy wykazał, że w sprawie nie było konieczności przeprowadzania dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Przywołany przepis kodeksu nie formułuje obowiązku przeprowadzenia opinii biegłego na wniosek strony. Takiego obowiązku nie sposób wyprowadzić też z przepisów Prawa budowlanego odnoszących się do pozwolenia na budowę. Na ogólnych zasadach w tego rodzaju sprawach dowód z opinii biegłego może być przeprowadzony. Dostrzec jednak należy, że potrzeba taka występuje w praktyce w nielicznych przypadkach. Jest to związane przede wszystkim ze specyfiką sprawy pozwolenia na budowę, w której ocenie organu podlega (w granicach określonych przepisami P.b.) dokumentacja projektowa sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, ponoszącą odpowiedzialność zawodową w związku z wykonywanymi czynnościami w procesie budowlanym. W takich realiach zasadniczo tylko brak możliwości wyjaśnienia wątpliwości zaistniałych w sprawie może stanowić podstawę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy był w stanie wyjaśnić wątpliwości odnoszące się do przyjętych rozwiązań projektowych, w zakresie objętym jego kompetencją, w związku z tym nie było potrzeby przeprowadzania wskazanego wyżej dowodu. W tym kontekście Sąd wskazuje, że nie znalazł również podstaw do zakwestionowania wydzielenia w projektowanym budynku mieszkalnym lokali mieszkalnych określanych jako "jednopokojowe", podczas gdy – zdaniem skarżącej – składają się one z większej ilości pokoi. Już poprzednio orzekając, WSA w Krakowie, przywołał definicje zawarte w § 3 pkt 9 i pkt 10 r.w.t., zgodnie z którymi mieszkanie - to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego, a pomieszczenie mieszkalne - to pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. Sposób wydzielania pomieszczeń oraz określenie ich przeznaczenia jest co do zasady rzeczą inwestora i projektanta. Zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że nie było w tym zakresie podstaw prawnych do zakwestionowania przedłożonego projektu. Konsekwentnie trzeba stwierdzić, że nie było również podstaw prawnych do zakwestionowania ustaleń odnoszących się do spełnienia wymogów § 12 ust. 5 pkt 1 lit. a i b planu miejscowego, odnoszących się do zasad obsługi parkingowej. Wymogi te określono następująco w ust. 5 pkt 1: "określa się wymagane minimalne ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych: a) dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej: 1 miejsce na jedno mieszkanie, b) dla obiektów handlowo – usługowych: 1 miejsce na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni użytkowej, c) dla obiektów biurowych: 1 miejsce na 7 zatrudnionych". Przypomnieć trzeba w tym miejscu, że WSA w Krakowie poprzednio orzekając zakwestionował rozliczenie miejsc postojowych z uwzględnieniem dwóch miejsc usytuowanych pod rampą w miejscu, w którym wysokość garażu w świetle konstrukcji jest mniejsza od przewidzianej w § 102 pkt 1 r.w.t. Jak wyjaśnił organ odwoławczy w decyzji (s. 29) w ponownie prowadzonym postępowaniu miejsca te nie były już brane pod uwagę, a to ze względu na zmniejszenie liczby mieszkań w budynku o dwa mieszkania; połączone zostały bowiem mieszkania na pierwszym piętrze (M04 i M05) oraz na trzecim piętrze (M25 i M26). Tym samym liczba miejsc postojowych wynosi 40, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych na poziomie teren, pozostałe w garażu podziemnym. Wyznaczono również 7 miejsc postojowych dla usług, w nawiązaniu do powierzchni użytkowej usług (348,84 m2). Również w kontekście miejsc postojowych Sąd wskazuje, że wyodrębnianie lokali i określanie przeznaczenia pomieszczeń w lokalach pozostawione zostało w gestii inwestora i projektanta i w opisanych realiach nie ma podstawy do zakwestionowania opisanego rozwiązania projektowego. Co do ostatniej kwestii wytkniętej przez poprzednio orzekający WSA w Krakowie, organ odwoławczy wyjaśnił, że działka nr [...] w planie miejscowym ma tożsame przeznaczenie jak działki stanowiące teren inwestycji. Wszystkie te działki znajdują się w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, o przeznaczeniu pod lokalizację zabudowy: mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, MW/U3, o którym stanowi § 14 ust. 1 planu miejscowego. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu miejscowego dopuszczalna jest na tym terenie zabudowa w granicy. W toku postępowania odwoławczego projekt budowlany został zmieniony w części istotnej dla możliwości zabudowy działki nr [...] (pismo z 5 października 2022 r.). Przy zachodniej granicy działki zaprojektowano na całej długości i wysokości budynku ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 (rys. nr A03÷A07, Tom II projektu budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu rys. nr A00, Tom I projektu budowlanego); zastosowano wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości 1 m i klasie odporności ogniowej REI 120, bezpośrednio pod pokryciem nierozprzestrzeniającym ognia (str. 646b Tom II projektu budowlanego), co czyni zadość wymogom § 235 r.w.t. Zmieniono również projekt w taki sposób, że zaprojektowano okna we wnęce tylko na IV i V piętrze budynku (rzuty – rys. A.03÷ A.07, Tom II projektu budowlanego oraz rys. przesłanianie wnęka, str. 646b Tom II projektu budowlanego). Organ odwoławczy ocenił, że przedłożony po zmianach projekt jest wystarczający do wykazania możliwości zbliżonej zabudowy działki nr [...], w wymaganych przepisami r.w.t. i planem miejscowym odległościach, również z możliwością budowy w granicy działki. Tym samym uznano, że spełniony został wymóg art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd to stanowisko podziela, uznając tym samym, że sprawa również w tym zakresie została wyjaśniona, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z 14 maja 2019 r. Sąd zauważa ponadto, że niezależnie od wskazań zawartych w przywołanym wyroku, Wojewoda Małopolski dokonał w decyzji z 8 października 2024 r. kompleksowej oceny przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustalenia organu w pozostałym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu i nie są też kwestionowane przez stronę skarżącą. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, stosownie do wymogów art. 7 i art. 77 § 1, 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ustalenia organu odwoławczego znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której wyczerpująco przedstawiono okoliczności faktyczne i prawne, którymi organ kierował się wydając decyzję. Organ prawidłowo zinterpretował i zastosował normy prawa materialnego. Uwzględniono przy tym wiążące w sprawie orzeczenia sądu administracyjnego, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.