II SA/Kr 1629/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda NSA Andrzej Niecikowski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E.S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 15 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] Wójt Gminy P. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw płynnych i na gaz propan - butan oraz wolnostojącego budynku usługowego na działkach o numerach ewidencyjnych gruntów 1, 2, 3, 4, 5, 6 w miejscowości R. gmina P". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 46 a ust. 1 i 7 pkt 4, w związku z art. 48 ust. 1 i 2 pkt 1 i 1a, art. 56 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Opisując przebieg dotychczasowego postępowania organ wyjaśnił, iż Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. uchyliło decyzję organu l instancji z dnia [...] października 2008r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji była konieczność ponownego uzgodnienia planowanej inwestycji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w T. z uwagi na fakt, iż już po wydaniu wcześniejszego postanowienia uzgadniającego, sporządzony został aneks do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Drugim z powodów uchylenia decyzji była konieczność jednoznacznego ustalenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zinterpretowania definicji zawartych w tym planie dotyczących pojęcia "usług komercyjnych" i "usług nieuciążliwych dla mieszkalnictwa". Ponownie rozpoznając sprawę organ l instancji, po uprzednim wystąpieniu do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. , uzyskał postanowienie od tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. pozytywnie uzgadniające pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych planowane przedsięwzięcie. Następnie niniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. organ l instancji ponownie ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało w fazie realizacji i eksploatacji z gatunkami i siedliskami dla ochrony których został wyznaczony planowany obszar Natura 2000 o nr [...] "[...]". Wyjaśniono również pojęcie usług komercyjnych w rozumieniu zapisów planu, wskazując, iż takie usługi realizuje m. in. budowa stacji paliw, która przy realizacji warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach traktowana będzie również jako nieuciążliwa dla mieszkalnictwa, co z kolei powoduje, że budowa tej stacji zgodna będzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji organu l instancji odwołanie złożyli E. i M.S. wskazując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające ponieważ nie określa "wpływu inwestycji na środowisko w szczególności w zakresie zgodności inwestycji z europejską siecią ekologiczną Natura 2000 obejmującą obszar [...] "[...]". Wskazano również, iż organ l instancji nie zawarł w załączniku do decyzji obowiązku zainstalowania seperatora do oczyszczania ścieków deszczowych pochodzących ze stacji, a wymóg taki został przewidziany w decyzji. Rozpatrując to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją dnia [...] września 2009 r. znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 1 i ust. 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 3 lit. a, art. 56 ust. 1, ust. 2, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) w związku z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, póz. 1227) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z póżn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych ( Dz. U. z 2003r. Nr 198, póz. 1925 ) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ opisując przebieg dotychczasowego postępowania wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia. Planowana inwestycja uzyskała również pozytywne uzgodnienie w zakresie spełnienia wymogów ochrony środowiska Starosty Powiatu w T. , który postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. uzgodnił przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunki realizacji planowanej inwestycji. Treść decyzji organu l instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. odpowiada treści art. 56 ust.2 w/w ustawy. W uzasadnieniu organ l instancji określił sposób wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. Wykorzystanie uwag i wniosków doprowadziło do uzupełnienia złożonego w sprawie raportu o aneks do tegoż raportu, w którym uwzględniono uwagi zgłaszane przez strony. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z treści decyzji, obszar planowanej inwestycji znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej sieci Natura 2000. Organ l instancji, przeprowadzając postępowanie ustalił, iż budowa stacji paliw nie będzie negatywnie oddziaływać na gatunki oraz siedliska objęte ochroną w ramach projektowanego obszaru Natura 2000 oznaczonego symbolem [...] o nazwie "[...]". Z uwagi na fakt, że obszar Natura 2000 o nazwie "[...]" nie został jeszcze utworzony, brak jest podstaw do stosowania ograniczeń wynikających z ochrony środowiska naturalnego na takim obszarze. Zastosowania nie znajduje w takim przypadku art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy - Prawo ochrony środowiska, a co za tym idzie nakładanie dodatkowych ograniczeń byłoby pozbawione podstaw prawnych. Mając na uwadze kwestę oczyszczalni ścieków deszczowych powierzchni utwardzonych, to w decyzji organu l instancji zawarto warunek, że ścieki te powinny być uprzednio oczyszczone w separatorze. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli E.S. i M.S. zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 153 ust. 1 tejże ustawy poprzez jego niezastosowanie w postępowaniu, a także rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 k.p.a., poprzez przyjęcie że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji bez wezwania strony do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, oraz naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez podanie w decyzji administracyjnej złej podstawy prawnej bez uwzględnienia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżący podnieśli, iż organ l instancji przeprowadzając ponownie postępowanie administracyjne po uchyleniu decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2008 r. nie uwzględnił faktu, iż w trakcie ponownego prowadzenia postępowania przez Wójta Gminy P. , obowiązywała już ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ l instancji pominął tę ustawę przy wydawaniu orzeczenia, co stanowi rażące naruszenie prawa materialnego. Skarżący stwierdzili, że skoro w dniu [...] grudnia 2008 r. zapadła decyzja ostateczna organu II instancji, to postępowanie prowadzone na nowo przez Wójta Gminy P. winno podlegać winno przepisom w/w ustawy. Zdaniem skarżących wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. wymagało zastosowania w nowym postępowaniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: budowa stacji paliw płynnych na gaz propan-butan oraz wolnostojącego budynku usługowego w miejscowości P. i utrzymującą ją mocy decyzję organu II instancji. Zarzuty skargi sprowadzały się do naruszenie prawa materialnego tj. art. 72 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 153 tej ustawy oraz naruszenie art. 10 kpa i 107 kpa. Decyzja organu l instancji była wydana po uchyleniu wcześniejszej decyzji w tej samej sprawie przez SKO. Zdaniem skarżących, organ l instancji prowadząc postępowanie uzupełniające nie wziął pod uwagę, iż w trakcie tego postępowania obowiązywała już nowa ustawa z dnia 3 października 2008 r. Skoro [...] grudnia 2008 r. zapadła ostateczna decyzja organu II instancji, uchylająca wcześniejszą decyzję pierwszoinstancyjną, to ponowne postępowanie przed organem l instancji powinno podlegać przepisom nowej ustawy. Organy l oraz II instancji naruszyły także art. 10 kpa, gdyż przed wydaniem decyzji nie wystąpiły do skarżących o zajęcie stanowiska w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Z zarzutami i stanowiskiem zawartym w skardze nie sposób się zgodzić. Istotnie postępowanie w sprawie zainicjowane zostało wnioskiem K.C. z dnia 8 sierpnia 2007 r. o wydanie decyzji środowiskowej dla zamierzenia inwestycyjnego o nazwie: budowa stacji paliw płynnych na gaz propan-butan oraz wolnostojącego budynku usługowego na wskazanych we wniosku działkach w miejscowości P. W okresie tym kwestie wydawania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, regulowała w przepisach art. 46 - 57 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Decyzja Wójta Gminy P. [...] lutego 2008 r. która określała uwarunkowania środowiskowe dla określonego we wniosku przedsięwzięcia została uchylona a sprawa przekazana organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Ponownie decyzję środowiskową dla zamierzenia inwestycyjnego Wójt Gminy P. wydał w dniu [...] października 2008 r. Także ta decyzją została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylona a sprawa przekazana organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Uwzględniając stanowisko organu II instancji, Wójt Gminy P. w dniu [...] czerwca 2009 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, która to decyzja po rozpoznaniu odwołania E. i M.S. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] września 2009 r. W czasie pomiędzy datą złożenia wniosku przez K.C. (w dniu dnia 8 sierpnia 2007 r.) a datą wydania decyzji z [...] września 2009 r. istotnie zmieniły się przepisy regulujące postępowanie w sprawie ustalania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego negatywnie oddziaływać na środowisko. Mianowicie z dniem 15 listopada 2008 r. uchylone zostały przepisy art. 46 - 57 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Nowelizacja ta dokonała się mocą 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r.). Ustawa ta w art. 153 ust 1 stanowi, iż do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: 1) ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; 2) wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska. Wbrew stanowisku skarżących, decyzja organu II instancji, uchylającą decyzję organu l instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. tzw. decyzją kasacyjna, chociaż jest decyzją ostateczną, nie kończy postępowania w danej sprawie. Wręcz przeciwnie organ l instancji ponownie rozpoznaje ten sam wniosek (w przypadku postępowań wszczynanych na wniosek strony) i załatwia sprawę merytorycznie wydając kolejną decyzję. W sprawach w których przed dniem 15 listopada 2008 r. organ l instancji wydał decyzję środowiskową, która następnie po dniu 15 listopada 2008 r. została uchylona przez organ lI instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. znajduje zastosowanie art. 153 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. postępowanie toczy się w oparciu o przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy Prawo ochrony przyrody. Nie znajduje potwierdzenia także zarzut naruszenia przez organy administracji przepisu art. 10 k.p.a. W aktach administracyjnych pod kartą [...] znajduje się bowiem zawiadomienie Wójta Gminy P. z 22 kwietnia 2009 r. wraz z dowodem doręczenia dla skarżących z informacją o możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, z podaniem miejsca i czasu w którym czynności tej można dokonać. Także organ II instancji (który postępowania dowodowego uzupełniającego nie przeprowadzał, a zatem nie zgromadził żadnych nowych dokumentów) postanowieniem z dnia 12 sierpnia (k. [...]) doręczonym także skarżącym, określił termin załatwienia sprawy do dnia 15 września 2009 r. Na uwzględnieni nie zasługuje także zgłoszony w piśmie dnia 28 stycznia 2010 r. zarzut objęcia z końcem października 2009 r. obszaru na którym realizowane ma być zamierzenie inwestycyjne siecią Natura 2000. Sąd rozpoznając skargę na decyzje administracyjną ocenia stan faktyczny i prawny jaki był aktualny w dacie wydania decyzji przez organ II instancji. Wszelkie nowe okoliczności jakie zaistniały po tej dacie tj. po wydaniu decyzji ostatecznej, są bez znaczenia. Na dzień wydania tej decyzji okoliczności tych organ nie mógł uwzględnić, gdyż jeszcze nie zaistniały. Sąd administracyjny decyzje organów administracji ocenia przez pryzmat art. 145 § 1 p.p.s.a. tj. uznaje decyzję za wadliwą i uchyla ją, gdy stwierdza naruszenie przepisów prawa materialnego bądź postępowania w dacie wydania tej decyzji, jeżeli naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżący powołują się na okoliczności które ich zdaniem zaistniały już po wydaniu decyzji przez organ II instancji. Gdyby nawet okoliczności o których mowa w tym piśmie były prawdziwe, organ II instancji ale także organ l instancji, nie mogły brać ich pod uwagę, gdyż nie funkcjonowały w obrocie prawnym w dacie wydawania tych decyzji. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż skarżący w piśmie z 25 stycznia 2010 r. podają, iż Rada Ministrów w dokumencie przekazanym Komisji Europejskiej wyrażanie oznaczyła samodzielny region ochrony [...]. Przede wszystkim, ustanawianie obszarów Natura 2000 następuje w trybie regulowanym przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody Przepisy art. 26, 27 i 27a tejże ustawy nie przewidują kompetencji Rady Ministrów do ustanawiania tych obszarów oraz zwracania się do Komisji Europejskiej w tym przedmiocie. Informacje jakie podaje skarżący są zatem co najmniej nieścisłe. Wskazać także należy, iż objęcie danego obszaru siecią Natura 2000, w sytuacji wydania wcześniej decyzji środowiskowej dla zamierzenia inwestycyjnego które ma być realizowane na obszarze objętym następnie tą siecią, nie skutkuje przyjęciem wadliwości wcześniejszej decyzji środowiskowej. Sytuacje tę reguluje przepis art. 72 ust 7 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stanowi on, iż jeżeli przedsięwzięcie, dla którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, lub decyzje, o których mowa w ust. 1, może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 wyznaczony po dniu wydania tych decyzji, uprawniony podmiot powinien złożyć, w terminie roku od dnia wyznaczenia tego obszaru, wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. Przepisy ustawy o wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem obowiązku opiniowania przez organ, o którym mowa w art. 78. Błędny jest zatem zarzut podniesiony przez skarżących w piśmie z dnia 25 stycznia 2010 r. że skarżona decyzja narusza ten przepis. W sytuacji kiedy obszar na którym realizowana ma być przedmiotowa inwestycja włączony by został do sieci obszarów Natura 2000 po wydaniu decyzji środowiskowej, nakładałoby to na inwestorów jedynie obowiązek złożenia wniosku o wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na ten obszar. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.