II SA/Kr 1633/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. i P.D. na decyzję nr [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 września 2014 r., znak [....] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania i odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. E.D. i P.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 8 września 2014 r., znak [....] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z 4 czerwca 2014 r. znak [....] , którą orzeczono: 1. o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z 9 czerwca 2009 r. znak [....] udzielającej E.D. i P.D. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [....] przy ul. [....] w B. , 2. o odmowie udzielenia E.D. i P.D. pozwolenia na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego. Wraz ze skargą skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że zostaną w przeciwnym razie pozbawieni legalnego zamieszkania we własnym domu. Zwrócili uwagę, że w ramach postępowania naprawczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z 17 kwietnia 2014 r. znak [....] nałożył na nich obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego budynku jednorodzinnego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w terminie do 30 września 2014 r. Z.B. złożyła odwołanie, które dotychczas nie zostało rozpatrzone przez organ II instancji. Skarżący podnieśli, że niezgodności nie dotyczą całości obiektu, lecz jego części tj. zadaszenia-wiaty i jej funkcji jaka została wskazana w dotychczasowym projekcie zamiennym. Skarżący wskazali, że treść art. 130 § 2 K.p.a., a przede wszystkim przewlekłe prowadzenie przez organ II instancji ww. postępowania nie pozwalają im zrealizować obowiązku wynikającego z decyzji z 17 kwietnia 2014 r. znak [....] . Podnieśli, że zaskarżoną decyzją organ pozbawia rodzinę skarżących dachu nad głową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W niniejszej sprawie skarżący przedstawili okoliczności, które uznać należy za wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby bowiem do tego, że skarżący i ich rodzina musieliby opuścić budynek mieszkalny, do którego wprowadzili się dysponując ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. W tym stanie rzeczy przyznanie skarżącym ochrony tymczasowej do momentu rozpoznania przez Sąd skargi należy uznać za uzasadnione. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.