II SA/Kr 1639/02

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującyma Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : AWSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. G., K. G., M. W., A. W., E. B., A. J. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących W. G., K. G., M. W., A. W., E. B., A. J. i S. G. kwotę po [...] ([...] ) złotych każdemu z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] października 2001 r. J. O. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "[...] " na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budowa stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan na działce nr [...] ". W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że planowana inwestycja nie narusza treści planu miejscowego, ponieważ jest zlokalizowana częściowo na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] (zawierającym określenie zalecanej zabudowy w odległości 15 metrów od krawędzi jezdni, a na terenach zainwestowanych wprowadzającym możliwość zmniejszenia odległości w nawiązaniu do istniejącej zabudowy) oraz na obszarze oznaczonym jako [...] - tereny przeznaczone dla realizacji różnego rodzaju działalności gospodarczej o charakterze produkcyjnym i usługowym. Odmowa ustalenia warunków zabudowy wynika stąd, że realizacja planowanej inwestycji naruszyłoby postanowienia przepisów szczegółowych, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1067). Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, iż po przeanalizowaniu zaproponowanych przez wnioskodawcę warunków technicznych projektowanej stacji ustalono, że magazynowana ilość gazu mieści się granicach określonych § 131 wyżej wymienionego rozporządzenia. Nie mogą być jednak spełnione inne warunki techniczne, w tym nie będzie możliwości zachowania odległości przyszłej stacji paliw od pasa drogowego ulicy [...] oraz istniejących budynków mieszkalnych i usługowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano nadto, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzję doręczono stronom, w tym również A. J., M. i A. W., S. G. oraz E. B., którzy nie byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi sąsiednich nieruchomości w stosunku do działki nr [...] (terenu realizacji zamierzenia inwestycyjnego). Decyzję tę w dniu [...] stycznia 2002 r. odebrał osobiście J. O. i w dniu [...] stycznia 2002 r. wniósł od niej odwołanie. W odwołaniu podniósł, że istnieje możliwość wyrażenia zgody przez Miejski Zarząd Dróg w [...] na podziemne zbiorniki gazu z wjazdem od strony ul. [...] , a tym samym byłoby możliwe spełnienie warunków technicznych na realizację projektowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 lutego 2002 r.' uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ l-instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Organ odwoławczy analizując przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1067) nie uwzględnił możliwości podziemnego usytuowania zbiorników gazu pod ziemią, co powoduje skrócenie wymaganych odległości od budynków o połowę (§ 132 i 133 tego rozporządzenia). Potwierdzono, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a wniosek J. O. o ustalenie warunków zabudowy dotyczy zamierzenia inwestycyjnego zgodnego z planem miejscowym. Decyzja ta została doręczona W. i K. G., M. i A. W., J. S., A. J. i S. G. w dniu [...] maja 2002 r., a E. B. w dniu [...] maja 2002 r. Osoby te w dniu [...] czerwca 2002 r wniosły od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jedną skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że nie rozumieją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Uznali budowę stacji paliw za swoistą bombę pod ich oknami, co budzi ich sprzeciw. Budowa stacji pogorszy warunki mieszkalne i warunki pracy, a także warunki bezpieczeństwa nie tylko dla mieszkańców okolicznych domów, ale również dla korzystających ze stacji. Skarżący podnieśli, że na ulicy Zielonej jest duże nasilenie ruchu, zaś ul [...] jest drogą przeciwpożarową i jedynym dojazdem do ich nieruchomości. Sąsiedztwo stacji wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości skarżących. Skarżący zarzucili ponadto, że wniosek J. O. zawierał projektowaną inwestycję z naziemnymi zbiornikami na gaz, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło mając na uwadze zbiorniki podziemne przyszłej stacji paliw. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie podnosząc, że zamierzenie inwestycyjne dotyczyło stacji paliwa gazowego, bez określania czy stacja ta ma być wyposażona w zbiorniki naziemne, czy też podziemne. Ponieważ była możliwość budowy stacji ze zbiornikami podziemnymi, tym samym nakazano organowi l-instancji przeprowadzenie w tym zakresie postępowania. Zarzut zagrożenia, jaki powstanie w związku z wybudowaniem stacji paliw ma charakter subiektywny i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) nie zaliczają stacji paliw gazu "propan-butan" do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżący W. i K. G., M. i A. W., E. B., A. J. i S. G. wnieśli w dniu [...] czerwca 2002 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W tej sprawie organy administracji prowadząc postępowanie dopuściły się istotnych błędów, uzasadniających uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale i decyzji organu pierwszej instancji. Popełnione błędy wynikają z wadliwej interpretacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.z.p. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.z.p. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego, ma tytuł prawny. Norma prawna zawarta w tym artykule determinuje sposób ograniczenia zagospodarowania terenu do dwóch wyznaczników: regulacji u.z.p. oraz zasad współżycia społecznego. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy, określenie zasad zagospodarowania terenu wynika z treści u.z.p. Koresponduje w tym przepisem treść art. 33 u.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że o sposobie zagospodarowania (wykorzystania) nieruchomości decyduje treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mającego status aktu prawa miejscowego, który kształtuje zasady zagospodarowania terenu dlatego, że taką rolę wyznaczyła mu u.z.p. Zgodnie z przyjętym przez u.z.p. modelem kształtowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki te dla konkretnej osoby i na konkretne zamierzenie inwestycyjne podlegały ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta indywidualizowała na potrzeby konkretnego postępowania administracyjnego treść warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jakie wynikały z obowiązującego planu miejscowego. Tym samym treścią decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogła być jedynie ocena zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. NSA w wyroku z dnia 5.03.1998 r., sygn. akt IV SA 805/96, opub. w LEX nr 45755 wyraźnie stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna rozstrzygać ściśle określone w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym kwestie, aby pozostałe zagadnienia dotyczące planowanej inwestycji zostały szczegółowo rozstrzygnięte w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z art. 43 u.z.p. wprost wynika, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan obowiązywał. Tak poczynione ustalenia wskazują, iż przedmiotem postępowania w tej sprawie, prowadzonym zarówno przez organ l-instancyjny jak i organ odwoławczy było zbadanie zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego (stacja paliwa gazowego) z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowiło to podstawowy przedmiot postępowania. W tym zakresie organy te znacznie przekroczyły dopuszczalny ustawowo przedmiot sprawy administracyjnej'. Oba bowiem organy przede wszystkim uwzględniły wymagania techniczne, dotyczące realizacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci stacji paliw propan-butan (stacja paliwa gazowego). W tym postępowaniu w ogóle niedopuszczalna była analiza rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1067). Rozporządzenie to dlatego nie mogło znaleźć zastosowania, ponieważ określało ono warunki techniczne niezbędne do uwzględnienia na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i tym samym stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a nie do u.z.p. Ponadto rozporządzenie to nie stanowi również aktu szczególnego (przepisów szczególnych) wobec u.z.p. już choćby z tego powodu, że jako akt normatywny hierarchicznie niższego rzędu niż u.z.p. nie mógł ani zmieniać, ani modyfikować treści ustawy. Rozporządzenie to zawiera warunki techniczne, dotyczące realizacji (budowy) stacji paliw, a nie warunki dotyczące ustalania zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw. Innymi słowy w tej sprawie organy administracji w znacznym zakresie ustalały warunki realizacji stacji paliw w taki sposób, jakby było to postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę to dwa odrębne postępowania, które nie mogą być traktowane ani zamiennie ani wymiennie. Niedopuszczalność łączenia obu postępowań (dot. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę) potwierdza orzecznictwo sądowe. NSA w wyroku z dnia 29.12.1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1330/97, opub. w LEX nr 44223, zawarł stanowisko, zgodnie z którym "orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę (...)". Tym samym organy administracji nie mogły badać spełnienia warunków technicznych (np. odległości od budynków, rodzaju zbiorników na gaz, itd.) na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] . Jednym zakresem badania, jaki organy administracji zobowiązane były do przeprowadzenia było ustalenie, czy zamierzenie inwestycyjne było zgodne, bądź nie było zgodne z planem miejscowym. Nic ponadto. Niedopuszczalnym było nadto badanie, czy będą spełnione warunki techniczne tak planowanej inwestycji. Prezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stanowisko w tej sprawie jest konsekwentnie przestrzegane w orzecznictwie sądowym. Przykładowo NSA w wyroku z dnia 12.01.2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1644/97, opub. W LEX nr 44196 wprost wskazał, że "spełnienie wymogów odległościowych ze względu na ochronę przeciwpożarową budynków podlega badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a spełnienie tych warunków technicznych warunkuje udzielenie takiego pozwolenia". Analogiczną tezę zawiera wyrok NSA z dnia 3.03.1998 r., sygn. akt IV SA 801/96, opub. w LEX nr 45754 oraz wyrok NSA z dnia 30.11.1999 r., sygn. akt II SA/Gd 2256/97, opub. w LEX nr 44250. Jeszcze raz należy podkreślić, iż oprócz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor musi przed rozpoczęciem budowy uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę i spełnienie szczegółowych warunków technicznych dotyczących planowanej inwestycji (np. stacji paliw) będzie określone właśnie w pozwoleniu na budowę (tak wyrok NSA z dnia 5.03.1998 r., sygn. akt IV SA 805/96, opub. w LEX nr 45755). Art. 41 ust. 3 u.z.p. wprost przewiduje, że nie można było uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków. W tym postępowaniu takim nieprzewidzianym warunkiem było uzależnienie wydania pozytywnej decyzji od tego, że wnioskodawca zmieni bądź określi rodzaj zbiorników do przechowywania gazu. O tym jaki będzie rodzaj zbiorników na przechowywanie paliwa, jaka będzie odległość infrastruktury stacji paliw od budynków mieszkalnych i drogi i pozostałe zagadnienia techniczne będą przedmiotem sporządzonego projektu budowlanego i postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia tak sporządzonego projektu budowlanego. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza jeszcze o tym, że dana osoba otrzyma pozwolenie na budowę. Może bowiem zaistnieć i taka sytuacja, w której dana osoba otrzyma warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (ponieważ obowiązujący plan miejscowy dopuszcza dany rodzaj zabudowy), ale z powodu braku możliwości spełnienia warunków technicznych projektowanego budynku lub budowli, wydanie pozwolenia na budowę nie będzie możliwe. Nie każde bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi prowadzić do wydania pozwolenia na budowę i w efekcie końcowym do budowy (wyrok NSA z dnia 5.03.1998 r, sygn. akt IV SA 805/96, opub. w LEX nr 45755). Analiza treści zarówno decyzji organu l-instancji, jak i decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że organy te uznały zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "budowa stacji tankowania pojazdów gazem propan-butan na działce nr [...] " przy ul. [...] w [...] za zgodną z treścią planu miejscowego. Tym samym decyzja odmowna Prezydenta Miasta [...] w ogóle nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prowadząc postępowanie jako organ odwoławczy uchyliło decyzję organu l-instancji, jednakże również Kolegium to skupiło swoje rozważania nie na zgodności z planem miejscowym (wprost wskazując na tą zgodność), ale na rozważaniu możliwości ustalenia warunków technicznych budowy stacji paliw ze zbiornikami podziemnymi. W ten sposób organy administracji częściowo same narzuciły stronie obowiązek modyfikacji złożonego wniosku pod kątem spełnienia warunków technicznych przyszłej stacji paliw. Konsekwentnie do tego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogłoby we tej sprawie nastąpić częściowo na wniosek, a częściowo z urzędu poprzez przyjęcie, iż wbrew treści wniosku strony organ l instancji ustali warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji paliw ze zbiornikami podziemnymi mimo, że wniosek w ogóle nie określał rodzaju zbiorników. NSA w wyroku z dnia 5.03.2001 r., sygn. akt IV SA 24/99, opub. w LEX nr 53359 wprost wskazał, że "organ orzekający w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice". W postępowaniu prowadzonym zarówno w l instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym organy nieprawidłowo ustaliły krąg stron. Stroną w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko ten, czyjego interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy przedmiot postępowania. Na potrzeby tego postępowania interpretacja pojęcia strony musi odwoływać się do treści art. 28 k.p.a. W tej sprawie poza osobami będącymi właścicielami sąsiednich nieruchomości organy administracji kierowały decyzje do M. i A. W., A. J. oraz E. B. (akta sprawy administracyjnej, karty nr 15f, 15g i 15 h, 29b, 29e, 29f, 43, 40 i 38). Osoby te mogły mieć status stron w tym postępowaniu, jednakże wówczas obowiązkiem organów prowadzących postępowanie było wskazanie jaki to interes prawny stanowi podstawę do przyznania im tego statusu. Nie można bowiem uznać osoby zgłaszającej się do postępowania za stronę tylko dlatego, że osoba ta chce mieć taki status. Polskie prawo postępowania administracyjnego nie jest oparte o subiektywne znaczenie pojęcia strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie kwestionuje samej możliwości dopuszczenia do udziału w danym postępowaniu ww. osób. Jednakże w związku z tym, że nie są oni ani właścicielami nieruchomości objętej decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (działki nr [...] ) ani właścicielami sąsiednich nieruchomości, stąd należało uzasadnić w treści rozstrzygnięć administracyjnych przyznanie tym osobom statusu stron. NSA w wyroku z dnia 7.03.2000 r., sygn. akt IV SA 364/99, opub. w LEX nr 54743, stwierdził bowiem, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są właściciele i użytkownicy wieczyści działki, której dotyczy to postępowanie oraz działek sąsiednich. Organy prowadzące postępowanie administracyjne nie wyjaśniły statusu S. G. w tym postępowaniu. Wprawdzie z kopii mapy dla celów projektowych ((akta sprawy administracyjnej, karta nr 1) wynika, że S. G. jest współwłaścicielką działki nr [...] ; jednakże ona sama w piśmie z dnia [...] .10.2001 r. wyjaśniła, że przestała być współwłaścicielką (akta sprawy administracyjnej, karta nr 12). Potwierdza to dodatkowo wypis z ewidencji gruntów, który w odniesieniu do działki nr [...] nie wymienia S. G. jako współwłaścicielki lub osoby posiadającej inne prawo do tej działki (akta sprawy administracyjnej, karta nr 8). Mimo to osoba ta brała udział przez cały tok postępowania zarówno przed organem l-instancji jak i organem odwoławczym (akta sprawy administracyjnej, karta nr 15d, 29c 146). Nieprawidłowe ustalenie stron w postępowaniu administracyjnym jest istotnym naruszeniem prawa. Dodatkowo należy wskazać, iż w tej sprawie decyzje były kierowane do, między innymi, osoby występującej pod nazwiskiem [...] (akta sprawy administracyjnej, karta nr 75g), [...] (akta sprawy administracyjnej, karta nr 10) lub [...] (akta sprawy administracyjnej, karta nr 29b i 43). Prawdopodobnie jest to jedna i ta sama osoba, jednakże i tą okoliczność należy wyjaśnić. Nie jest bowiem dopuszczalne, aby w toku postępowania uczestniczyły osoby posiadające różne nazwiska, jeżeli różnice te wynikają jedynie z błędnego ustalenia nazwiska przez organ administracyjny. Rekapitulując należy stwierdzić, iż w tej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego - art. 41 ust. 3, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpatrując sprawę należy przede wszystkim przeprowadzić postępowanie administracyjne w zakresie zbadania zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu miejscowego, pomijając zagadnienia techniczne związane z usadowieniem projektowanej stacji paliw. Należy również prawidłowo ustalić krąg stron w tym postępowaniu. Akta sprawy powinny zawierać przy tym wszystkie niezbędne dowody, na podstawi których ustalono istotne dla sprawy okoliczności. Mając na .uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącym od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwoty uiszczonych przez skarżących wpisów.