II SA/Kr 1650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi Ł. N. na pismo Burmistrza Miasta B. z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie czynności w z zakresu administracji publicznej postanawia odrzucić skargę. 1. Ł. N. pismem z dnia 16.10.2017 r. wystąpił do Urzędu Miasta B. o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanu odwołania wniesionego od decyzji Starosty [...] z dnia 17.09.2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu wielopoziomowego z instalacjami (...) na działkach nr [...], [...] przy [...] w B.. 2. Pismem z dnia 23 października 2017 r. (znak: [...]) Burmistrz Miasta B. poinformował wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie właściwym dla tego typu informacji. 3. Ł. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "czynność z zakresu administracji publiczne/'. Wskazał, że zaskarża "pismo Burmistrza B. z dnia 23 października 2017 r. stanowi o zinterpretowaniu przez organ żądania udostępnienia informacji publicznej, jako niebędącej informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej." W podstawie prawnej skargi wskazał art. 54 par. 1 w zw. z art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. Powołując ostatnio wskazany przepis zarzucił naruszenie: - art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej; - art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 w.w. ustawy poprzez brak udostępnienia żądanej informacji. Żądał zobowiązana organu do udziela oczekiwanej informacji publicznej oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając skargę podał, że żądana informacja to dokument dotyczący inwestycji publicznej finansowanej ze środków UE. Inwestycja ta to zadanie realizowane w systemie "zaprojektuj i wybuduj". Gdy okazało się, że nie jest możliwe zaprojektowanie inwestycji wg wskazań zamawiającego (Gminy B.) z uwagi na przeszkody prawne, po wpłynięciu odwołania (którego wnioskodawca żąda), zamawiający odstąpił od umowy, wycofał udzielone wykonawcy pełnomocnictwa oraz wniosek o pozwolenie na budowę. Z uwagi na nieprawidłowości popełnione przez zamawiającego (na co zapewne wskazuje żądane odwołanie) inwestycja nie została zrealizowana. Zamierzenie budowlane miało być finansowane ze środków publicznych i miało mieć publiczne przeznaczenie. Podkreślił, że Starosta [...] nie dysponuje dokumentem odwołania, gdyż było brak go w aktach sprawy zwróconych od Wojewody [...] W ocenie skarżącego jest możliwe, iż akta sprawy uległy częściowemu zaginięciu, a stanowisko Burmistrza B. z dnia 23 października 2017 r. jest tuszowaniem zaniedbań. 4. Odpowiedź na skargę zawierała wniosek o oddalenie skargi akcentując to, że odwołanie od decyzji nie jest informacją publiczną. Nadto Burmistrz B. podał, że dokumenty stanowiące akta administracyjne są udostępniane przez organ, który prowadzi postępowanie, a nie przez podmiot składający wniosek, który inicjuje to postępowanie. Organem właściwym jest więc Starosta [...], a nie Burmistrz B.. Dysponowanie przez wnioskodawcę kopią odwołania nie uprawnia go do jej dalszego udostępniania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zasadniczy problem prawny w ocenianej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wskazana w skardze "czynność z zakresu administracji publiczne/' objęta jest zakresem przedmiotowym art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., póz. 1369; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Jest to bowiem zagadnienie kluczowe dla oceny, czy sporna czynność w ogóle podlega kognicji sądów administracyjnych. Należy zauważyć, iż treść skargi nie pozostawia żadnych wątpliwości co do przedmiotu skargi oraz jego podstawy prawnej. Skarżący wskazał bowiem precyzyjnie, iż zakresem zaskarżenia obejmuje stanowisko zajęte przez Burmistrza B. w piśmie z dnia 23.10.2017 r., a odnoszące się do tego, iż żądana informacja wnioskiem Ł. N. - nie stanowi informacji publicznej. Skarżący, określając w skardze swoje żądanie wskazał zarazem jednoznacznie, iż opiera je m.in. na przepisie art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. Treść tego przepisu stanowi natomiast, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., pewnej kategorii postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy tych ustaw. Należy podkreślić, że uwzględniając stanowisko sądów administracyjnych, uprawnienie o którym mowa we wskazanym przepisie należy traktować jako element szerszej kategorii pojęciowej, jaką jest prawo podmiotowe. Oznacza ono prawo do żądania od kogoś oznaczonego zachowania. Obowiązek należy zaś postrzegać jako powinność obciążającą podmiot prawa. Analizowane czynności i akty, muszą mieć charakter prawnie wiążący, wpływając na sytuację tego podmiotu w taki sposób, że same tę sytuację wyznaczają bądź wywołują określony skutek prawny, jakie obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (por. postanowienie NSA z dnia 24.06.2006 r.; sygn. akt l OSK 928/05 i podane tam orzecznictwo oraz literatura). Niewątpliwie takiego charakteru nie posiada pismo informacyjne organu administracji publicznej, iż żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wskazane wyżej postanowienie NSA oraz np. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28.07.2017 r.; sygn. akt II SAAA/r 321/17, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 3.07.2017 r.; sygn. akt IV SA/G1199/17). Taki sposób załatwienia wniosku stanowi jedną z prawem dopuszczalnych form działania podmiotu zobowiązanego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wyodrębnia bowiem następujące prawne formy działania podmiotów zobowiązanych do udzielenia tej informacji: 1) udostępnienie informacji publicznej; 2) zawiadomienie (powiadomienie), przybierające postać pism skierowanych do wnioskodawcy; 3) decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji; 4) decyzja o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Mając zatem na uwadze przedmiot żądania skargi i wskazaną jej podstawę prawną, a także odnosząc powyższe do charakteru i treści pisma Burmistrza Miasta B. z dnia 23.10.2017 r. stwierdzić należy, iż skarga podlega odrzuceniu. W ocenie sądu, pismo informacyjne organu administracji o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie mieści się w zakresie art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wskazać trzeba, że jeżeli jednak wnioskujący uważa, iż żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, może wnieść skargę na bezczynność organu. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Z przedstawionych względów, uznając, że pismo o charakterze informacyjnym nie podlega właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się w zakresie art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. należało odrzucić skargę wniesioną na takie pismo. Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. f