II SA/Kr 166/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Mariusz Kotulski(spr) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2007 r. sprawy ze skarg C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. i J. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 25 stycznia 2006 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1, i art. 48 w związku z art. 103 ustawy z dnia 7.07.1994 r. ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. po ponownym rozpatrzeniu sprawy istniejącego obiektu budowlanego reklamy na działce nr [...] w N. gmina A. nakazał J. F. P.U.P.H "C." oraz Spółce z o.o. C. dokonać przymusowej rozbiórki budowli urządzenia reklamowego o treści "[...]" zamontowanego na stalowej konstrukcji na działce nr [...] w miejscowości N. gmina A. W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu wszczętym na wniosek S. S.A. - koncesjonariusza autostrady A-4, ustalono, że lokalizacja przedmiotowej reklamy jest niezgodna z art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71 poz. 838), ponieważ wchodzi w pole widzenia kierowców i stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu samochodów po autostradzie i nie ma możliwości jej legalizacji. Organ I instancji podkreślił, że reklama będąca przedmiotem niniejszego postępowania została wbudowana w okresie obowiązywania ustawy Prawa budowlanego z 7.07.1994 r. W świetle tej ustawy wbudowanie reklamy wymaga co najmniej zgłoszenia do organu lokalnej administracji architektonicznej, bowiem na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Natomiast art. 30 ust. 1 pkt 1 mówi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 1-7 i 10, a więc obejmujących też wybudowanie reklamy. Organ I instancji wyjaśnił, że w świetle przepisów Prawa budowlanego ustawy z 1994 r. w/w reklamę należy uznać za obiekt budowlany, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 3 "za obiekt budowlany - budowlę uważa się między innymi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Przedmiotowa tablica reklamowa, zamontowana na stalowej konstrukcji i w sposób trwały powiązana z gruntem, jest więc obiektem budowlanym przy drodze o której mowa jest w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zatem wybudowanie reklamy wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, zaś niedopełnienie tego obowiązku, skutkuje sankcją przymusowej rozbiórki. Odwołanie od powyższej decyzji do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. F. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą P.U.P.H. "C." z siedzibą w K. Odwołujący się zarzucił, że zaskarżona decyzja jest dotknięta nieważnością, ponieważ została skierowana do podmiotu, który nie jest inwestorem, właścicielem ani też zarządcą, obiektu budowlanego, a tylko do takich podmiotów może być skierowana decyzja o nakazie rozbiórki. Ponadto podniósł, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie, czym naruszył art. 77 § 1 kpa. Odwołujący się wskazał też, że kierowane do niego przez organ prowadzący postępowanie wezwania były dokonywane z naruszeniem art. 51 i 52 kpa. W odwołaniu zarzucono również, że organ I instancji zastosował w niniejszym postępowaniu przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., natomiast przedmiotowa budowla powstała przed 1 stycznia 1995 r., a zatem powinny mieć do niej zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Dodatkowo odwołujący się wskazał, że zaskarżona decyzja błędnie oznacza strony oraz nie wskazuje dokładnie zakresu, w jakim przedmiotowy obiekt ma być rozebrany. Decyzją z dnia 14 grudnia 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Zdaniem organu odwoławczego uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, w kwestii ustalenia zobowiązanego - adresata skarżonej decyzji oraz przedmiotu postępowania. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziły również ustalenia poczynione w toku postępowania wyjaśniającego. Odwołujący podnieśli szereg okoliczności, które zdaniem organu odwoławczego nie zostały jednoznacznie ustalone, co skutkuje koniecznością przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy nie wyjaśnia, na jakiej podstawie organ I instancji ustalił krąg stron postępowania w niniejszej sprawie. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, dlaczego PINB w C. skarżoną decyzją nałożył obowiązek zarówno na "C." sp. z o.o. jak i na J. F. "P.U.P.H. C." , a więc dwa różne podmioty. W znajdującym się w aktach sprawy postanowieniu o umorzeniu dochodzenia Prokuratury Rejonowej, sygn. akt. [...] z dnia [...].01.2005 r. (k-12 akt I instancji), na podstawie zeznań J. F. napisano: ... "Przed 1995 r. przy autostradzie A-4 w N. została usytuowana tablica." ... "Tablica ta została zamontowana na już istniejącej konstrukcji stalowo-betonowej. J. F. wskazał, że obecnie ta tablica stanowi jego prywatną własność." W świetle powyższego, wobec braku innych dowodów świadczących o własności, można domniemywać, że właścicielem przedmiotowej reklamy, a więc adresatem obowiązku nałożonego niniejszą decyzją jest J. F., zam. [...]. Zatem jest to podmiot różny od podmiotów określonych w decyzji z dnia [...].01.2005 r. Ponadto można domniemywać, że J. F. jest inwestorem i właścicielem tablicy reklamowej, natomiast sama konstrukcja wsporcza została wybudowana przez innego inwestora. Zatem należy wyjaśnić, czy przedmiotem postępowania jest budowla - konstrukcja wsporcza z tablicą reklamową, czy tylko tablica reklamowa jako urządzenie zamontowane na istniejącej wcześniej konstrukcji wsporczej. Zdaniem organu odwoławczego PINB w C. nie ustalił, kto jest właścicielem działki, na której jest ona zrealizowana, co stanowi naruszenie treści przepisu art. 7 i 77 kpa. Nadto organ odwoławczy zauważa, że w znajdującym się w aktach sprawy protokole oględzin nie określono gabarytów, sposobu zamocowania w gruncie konstrukcji budowli ani dokładnej odległości od krawędzi. Z akt sprawy I instancji nie wynika również jednoznacznie, kiedy i w jakiej formie została zrealizowana przedmiotowa konstrukcja nośna reklamy. Brak ustalenia powyższego uniemożliwia stwierdzenie, czy właściwe w niniejszej sprawie są przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., czy z 1994 r. Skargi na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli J. F. prowadzący działalność gospodarcza pod nazwą P.U.P.H. "C." oraz C. spółka z o.o. z siedzibą w K., domagając się jej uchylenia w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podnieśli, że w nie są stronami w niniejszej sprawie, a decyzja organu I instancji została usunięta z obrotu prawnego na skutek decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. wydanej w sprawie o sygn. akt [...], w której stwierdzono nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C., uznając, iż J. F. nie jest stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o ich oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. ([...]), wydaną na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2005r. ([...]), a decyzją z dnia [...] września 2006r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję stwierdzającą nieważność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotą postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola orzeczeń zapadających w toku postępowania administracyjnego pod względem ich zgodności z prawem. Zadaniem Sądu administracyjnego jest więc zbadanie, czy orzeczenie organu administracji, będące przedmiotem skargi, zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego oraz czy postępowanie toczyło się z zachowaniem reguł ustanowionych przez przepisy proceduralne. W przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna, która była przedmiotem skargi, a zatem podlegała kontroli Sądu administracyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jak wynika bowiem z informacji przekazanej przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w Warszawie (k. 87) oraz przekazanych Sądowi decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].08.2006r., nr [...] (k.78) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego samego organu z [...].09.2006r., nr [...] (k.82) wynika, że została stwierdzona nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14.12.2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W związku z tym przestał istnieć przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i stało się ono bezprzedmiotowe. Dlatego też, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i umorzył postępowanie sądowe.