II SA/Kr 1670/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A.C. i A.C. na decyzję Wojewody z dnia 28 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A.C. i A.C. kwotę 538 zł (słownie pięćset trzydzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...] wniósł sprzeciw do przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych z dnia 22 lipca 2011r. dot. "modernizacji centralnego ogrzewania w pomieszczeniach kotłowni w budynku mieszkalnym na działce nr 1 w miejscowości B". W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w dniu 22 lipca 2011r. A. i A.C. (zwani dalej "inwestorami"), zam. ul.[...], złożyli w tut. Starostwie wniosek dot. zgłoszenia robót budowlanych polegających na "modernizacji centralnego ogrzewania w pomieszczeniu kotłowni w budynku mieszkalnym na działce nr 1 w miejscowości B". Następnie organ I instancji wskazał, że po zapoznaniu się z całością przedłożonych dokumentów oraz treścią wniosku stwierdził braki i dnia 10 sierpnia 2011r. wezwał wnioskodawców postanowieniem do ich uzupełnienia. W w/w postanowieniu wskazano termin uzupełnienia i pouczono inwestorów, że nie uzupełnienie braków spowoduje wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji. Uzupełnienie wniosku zgłoszenia robót budowlanych miało zdaniem Starosty nastąpić poprzez: 1. zakwalifikowanie planowanych robót budowlanych zgodnie z art. 29 i 30 Prawa budowlanego; 2. określenie w zgłoszeniu sposobu wykonania robót budowlanych zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego; 3. wskazanie właściwego nr działki ewidencyjnej, na której planowane są roboty budowlane (działka nr 2 nie istnieje, podzieliła się na 3 , 4, 5 , a w ślad za tym przedłożenie kompletnie i prawidłowo wypełnionego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120 poz. 1127 z późn. zm.). Zdaniem organu I instancji inwestorzy w wyznaczonym terminie nie uzupełnili braków, wobec czego Starosta B. wniósł sprzeciw powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...]. Od powyższej decyzji odwołali się A. i A.C podnosząc, iż zostały naruszone art. 7, 9, 11 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie wyszczególniono w zaskarżonej decyzji jakich dokumentów nie uzupełniono. W odpowiedzi Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2011r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia 18 sierpnia 2011r. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Dodano, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ, nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie właśnie zaistniał taki przypadek, przy czym część braków uzupełniono pismem z dnia 17 sierpnia 2011r. pozostałych - nie uzupełniono. Organ II instancji wyjaśnił dodatkowo, że nie doręczono prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestorzy w przedłożonym oświadczeniu nie podali organu wydającego dowód osobisty, nie wskazali również obrębu i jednostki ewidencyjnej dla działki nr 1 a także nie podali - co najważniejsze zdaniem Wojewody - dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane: nr i data księgi wieczystej, nr i data aktu notarialnego lub datę zawarcia umowy dzierżawnej itp. Wobec powyższego A. i A.C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2011r., znak: [...] wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji inwestorzy zarzucili naruszenie art. 107 § 3, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne wniesienie sprzeciwu, jako że braki zgłoszenia i oświadczenia, w takim zakresie w jakim zostały wyraźnie wskazane, zostały uzupełnione i to w terminie. W odpowiedzi na w/w skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 10.01.2012r., wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić się wprawdzie należy z organami, iż skarżący nie uczynili zadość wezwaniu zawartemu w postanowieniu Starosty B. z 10.08.2011r. W szczególność nieprawidłowo zostało wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (brak wskazania: organów wydających dowody osobiste skarżących, obrębu i jednostki ewidencyjnej dla działki nr 1 oraz dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Zarzucić można, iż tych uchybień w sposób szczegółowy nie wskazał w swoim sprzeciwie organ I instancji, ograniczając się do ogólnikowego stwierdzenia "inwestorzy w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków" – co ograniczyło prawo skarżących do odwołania się, gdyż nie wiedzieli oni jakich to braków oni nie uzupełnili. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest jednak ustalenie, czy objęte zgłoszeniem A. i A.C. "roboty budowlane" stanowiły w ogóle roboty budowlane podlegające zgłoszeniu w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623). Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 cyt. ustawy. Oznacza to, że część robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, niewielki zaś zakres robót nie wymaga ani pozwolenia, ani też zgłoszenia. W ocenie Sądu, zgłoszone przez A. i A. "roboty budowlane" owa "modernizacja centralnego ogrzewania w pomieszczeniu kotłowni" – polegająca na wymianie pieca węglowego na nowy w budynku mieszkalnym zlokalizowanym w B. przy ul. [...], nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Z literalnego brzmienia art. 3 pkt. 7 w/w ustawy przez roboty budowlane rozumie się budowę oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W katalogu tym nie mieszczą się prace związane z modernizacją centralnego ogrzewania - wymianą starego pieca c.o. na nowy, co zostało sprecyzowane w piśmie skarżących z dnia 17 sierpnia 2011r. Ponadto Sąd stwierdził, że z art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika co nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29) oraz jakie czynności wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Również z tych dwóch w/w przepisów nie sposób wyinterpretować, że prace o których A. i A.C. zawiadomili Starostę B. pismem w dniu 22 lipca 2011r. podlegają zgłoszeniu. Wobec powyższego, zaskarżone rozstrzygnięcie i utrzymana nim w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego. Brak bowiem podstaw prawnych do wnoszenia sprzeciwu co do planowanych robót polegających na wymianie pieca centralnego ogrzewania i kwalifikowania ich jako robót budowlanych w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Z tego względu, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.