II SA/Kr 1675/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda, decyzją z dnia 20 października 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zmianami w związku z art. 16 ustawy 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 18 kwietnia 2017 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia: "Rozbudowa budynku administracyjno-biurowego o część usługowo-biurową wraz z budową zagospodarowania terenu, infrastruktury technicznej: zewnętrznych instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, wewnętrzna instalacja wentylacji mechanicznej, przebudową przeniesieniem stacji transformatorowej, przebudową kabla średniego i niskiego napięcia oraz przełożeniem kabla oświetlenia ulicznego na działkach nr [...], [...]. [...]. [...]. [...], [...]. [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K." – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. [...] w K. złożyła w dniu 9 września 2016 r. do Prezydenta Miasta K. wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Rozbudowa budynku administracyjno-biurowego o część usługowo-biurową wraz z budową zagospodarowania terenu, infrastruktury technicznej: zewnętrznych instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, wewnętrzna instalacja wentylacji mechanicznej, przebudową przeniesieniem stacji transformatorowej, przebudową kabla średniego i niskiego napięcia oraz przełożeniem kabla oświetlenia ulicznego na działkach nr [...], [...]. [...]. [...]. [...], [...]. [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w K.". Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z 14 października 2016 r., znak: [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w tym doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z zapisami § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub przedłożenie stosowego odstępstwa (pkt 17 postanowienia), w terminie do dnia 31 marca 2017 r. Ze względu na fakt, że inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ pierwszej instancji w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, do czasu uzyskania powyższego rozstrzygnięcia. Ze względu na odmowę udzielenia upoważnienia Prezydentowi Miasta K. w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone w powyższym wniosku, wyrażoną w piśmie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 31 stycznia 2017 r., znak: [...], organ pierwszej instancji postanowieniem datowanym omyłkowo na dzień 31 sierpnia 2016 r. odmówił inwestorowi udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Następnie, wobec powyższego rozstrzygnięcia, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r., działając na podstawie art. 97 § 1 w związku z art. 97 § 2 k.p.a., podjął z urzędu zawieszone postępowanie. W dniu 30 marca 2017 r. pełnomocnik inwestora wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, nie dokonując uzupełnienia braków wskazanych w postanowieniu z dnia 14 października 2016 r. Ze względu na brak zgody strony postępowania, tj. Spółdzielni Mieszkaniowej [...] Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017 r., odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Prezydent Miasta K., decyzją Nr [...].[...] z dnia 18 kwietnia 2017 r., znak: [...], orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wyżej wymienionego zamierzenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na nieuzupełnienie wskazanych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. [...] w K. złożyła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K.. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy organ nie może oceniać zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi; ponadto, zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. Odwołująca się zaskarżyła również postanowienia, tj.: postanowienie z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak [...], [...] [...], o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) – oraz postanowienie z dnia 13 kwietnia 2017 r., znak [...], o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W ocenie odwołującej się, niesłusznie odmówiono inwestorowi udzielenia zgody na odstępstwo, ponieważ spełnienie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyklucza możliwość wypełnienia wytycznych zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustanowionego Uchwałą Rady Miasta K. NR [...] z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz. U. Woj. Mał. z 2010 r. Nr [...], poz. [...] zm.). Działając na skutek odwołania, Wojewoda, opisaną na wstępie decyzją z dnia 20 października 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że inwestor nie uzupełnił braków wskazanych w postanowieniu z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w terminie zakreślonym do ich uzupełnienia. Zgodnie zaś z treścią powyższego przepisu po bezskutecznym upływie tego terminu organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Już z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Dalej, odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wyjaśnił w szczególności, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Zgodnie z tymi przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ w pierwszej kolejności sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prezydent Miasta K. wezwał postanowieniem z 14 października 2016 r. inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub przedłożenia stosownego odstępstwa. Jak wynika z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 2, organ ma za zadanie zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zasadnym wydaje się uznanie, iż skoro projekt zagospodarowania terenu jest spójny z rozwiązaniami zawartymi w projekcie architektoniczno-budowlanym, to zarówno projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt budowlany winny odpowiadać przepisom techniczno-budowlanym. A zatem, działanie organu pierwszej instancji nie było wadliwe. Co więcej, Prezydent Miasta K. winien zobowiązać inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego do zgodności z zapisami § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie może bowiem dojść do sytuacji, w której projekt zagospodarowania terenu będzie zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a pozostała część projektu budowlanego już nie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wskaźniki zawarte w przepisie § 28 w związku z § 15 ust. 1 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują 30 miejsc postojowych na każde 1000m2 powierzchni użytkowej dla zabudowy usługowej. Projektant przyjął dla przedmiotowej inwestycji następujące rozwiązanie – 1 miejsce postojowe na 33,3 m2 powierzchni usługowej i zaprojektował 17 miejsc postojowych. Zlokalizowanie takiej liczby miejsc parkingowych na terenie przedmiotowej inwestycji "wymusiło" usytuowanie ich w mniejszych odległościach od granicy z działkami o numerach: [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...], niż są przewidziane w rozporządzeniu. Projektowane 9 miejsc postojowych zlokalizowano w odległości 4.30 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działkach [...], [...], [...] obręb [...], w odległości od 0.50 do 0,57 m od granicy z działkami budowlanymi nr [...], [...], [...]. [...] oraz w odległości od 4,27 m do 4,32 m od granicy z działką budowlaną nr [...] obr. 5. Rozwiązanie to jest niezgodnie z przepisami techniczno-budowianymi (§ 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia), przy czym inwestor nie uzyskał zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Inwestycja powinna zaś być zgodna zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i z przepisami techniczno-budowlanymi. Następnie Wojewoda powołał art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta K., ze względu na odmowę Ministra Infrastruktury i Budownictwa dotyczącą udzielenia upoważnienia w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, zobowiązany był do wydania postanowienia o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 98 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z dnia 13 kwietnia 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, Wojewoda wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia 4 kwietnia 2017 r., w którym znalazło się stwierdzenie, cyt.: "nie wyrażam zgody na zawieszenie postępowania". Sformułowanie zawarte w przepisie art. 98 § 1 k.p.a. "nie sprzeciwiają się inne strony" należy zaś rozumieć jako oświadczenie woli pozostałych stron wyrażające zgodę na zawieszenie postępowania. W ocenie organu odwoławczego, nie ma wątpliwości, że użyte we wspomnianym piśmie sformułowanie o braku zgody wyraża sprzeciw strony na zawieszenie postępowania. Uznać zatem należy, że działanie Prezydenta Miasta K. polegające na wydaniu postanowienia z dnia 13 kwietnia 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było zasadne. Pismem z dnia 16 listopada 2017 r. [...] w K. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, wobec: a) nie rozważenia całokształtu sprawy i poprzestania na ustaleniach organu I instancji, który odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ze wskazaniem na niedostosowanie projektu budowlanego do wymogów przepisów techniczno - budowlanych, podczas, gdy: organ nie może oceniać projektu budowlanego w całości w kontekście zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, a jedynie może takiej ocenie pooddawać projekt zagospodarowania działki lub terenu; spełnienie wymogów przepisów techniczno – budowlanych z jednoczesnym spełnieniem wymogów obowiązującego planu miejscowego obszaru [...] jest niemożliwe, a odwołującemu odmówiono zgody na odstępstwo; b) przyjęcia, iż postanowienie z dnia 31 sierpnia 2016 roku, znak sprawy: [...], [...], zostało wydane bez naruszenia prawa, podczas gdy odmowa zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, bez jakiegokolwiek uzasadniania, tj. z naruszeniem art. 9 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, oznacza przekroczenie przez organ administracji granic uznania administracyjnego, w szczególności, iż skarżący wykazał przesłanki uzasadniające wyrażenie takiej zgody; c) przyjęcia, iż postanowienie z dnia 13 kwietnia 2017 roku, znak sprawy: [...], jest prawidłowe, podczas gdy zgodnie z art. 98 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zgoda strony na zawieszenie postępowania nie jest wymagana, a zatem odmowa zawieszenia postępowania, z uzasadnieniem, iż strona (Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]) poinformowała o braku zgody na zawieszenie, jest sprzeczna z wyraźnym brzemieniem w/w przepisu. Skarżąca wniosła uchylenie w całości decyzji Wojewody oraz poprzedzających ją decyzji Prezydenta, postanowienia o odmowie odstępstwa, postanowienia o odmowie zawieszenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca sformułowała argumentację na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. dalej jako "pr.bud.") pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Z drugiej strony, w razie ich niespełnienia zachodzą podstawy do rozstrzygnięcia odmownego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie odnośne wymagania zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane; w szczególności organy te zasadnie przyjęły, że kwestia prawidłowości (zgodności z przepisami techniczno-budowalnymi) lokalizacji miejsc postojowych mieściła się w zakresie ich rozpoznania i kontroli. Argumentacja Wojewody w tej mierze jest przekonująca i Sąd w całej rozciągłości ją podziela. W szczególności dotyczy to konstatacji, że skoro projekt zagospodarowania terenu jest spójny z rozwiązaniami zawartymi w projekcie architektoniczno-budowlanym, to zarówno projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt budowlany winny odpowiadać przepisom techniczno-budowlanym. Nie może bowiem dojść do sytuacji, w której projekt zagospodarowania terenu będzie zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a pozostała część projektu budowlanego już nie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji precyzyjnie wykazano – i jest to w istocie okoliczność bezsporna – że przyjęte w projekcie rozwiązanie w zakresie lokalizacji miejsc postojowych jest niezgodne z przepisami techniczno-budowianymi (§ 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Odnosi się to w szczególności do 9 miejsc postojowych, które – wbrew wspomnianym przepisom – zlokalizowano w odległości 4.30 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działkach [...], [...], [...] obręb [...], w odległości od 0.50 do 0,57 m od granicy z działkami budowlanymi nr [...], [...], [...]. [...] oraz w odległości od 4,27 m do 4,32 m od granicy z działką budowlaną nr [...] obr. [...]. W obliczu obu powyższych ustaleń jako prawidłowe jawi wezwanie inwestora postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. – na podstawie art. 35 ust. 3 pr.bud. – do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie lub przedłożenia stosownego odstępstwa. Inwestor w żaden sposób nie uczynił temu wezwaniu zadość – ani nie doprowadził projektu budowlanego do zgodności z odnośnymi przepisami, ani nie przedłożył stosownego odstępstwa. Implikowało to – w świetle powołanego art. 35 ust. 3 pr.bud. – konieczność wydania decyzji odmownej. Bacząc na zarzuty skargi, należy w tym miejscu zauważyć, że postanowienie Prezydenta Miasta K. o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – było prawidłowe. Brzmienie art. 9 ust. 2 pr.bud. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wymienione tam upoważnienie ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, jest warunkiem sine qua non rozstrzygnięcia pozytywnego, choć go jeszcze nie przesądza. W niniejszej sprawie, zważywszy na negatywne stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa, wspomniany warunek nie został spełniony. Zgoda na odstępstwo nie wchodziła zatem w rachubę. W ocenie Sądu, w toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a."); postanowienie z dnia 13 kwietnia 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania było prawidłowe. Zajęte w toku postępowania stanowisko strony, Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", nosi znamiona sprzeciwu w rozumieniu powołanego przepisu (jest wyrazem braku zgody na zawieszenie postępowania), co sprawia, że nie ziściły się przesłanki opisane w jego hipotezie. Poza tym przepis ten przewiduje tzw. zawieszenie fakultatywne, co oznacza, że gdyby nawet odnośne przesłanki były spełnione, organ nie miałby bezwzględnego obowiązku przerwania ciągłości postępowania. W ocenie Sądu, zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Jeszcze raz podkreślić należy, że lokalizacja miejsc postojowych mogła i powinna być zbadana w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Nie mógł odnieść skutku zarzut, że "spełnienie wymogów przepisów techniczno – budowlanych z jednoczesnym spełnieniem wymogów obowiązującego planu miejscowego obszaru [...] jest niemożliwe, a odwołującemu odmówiono zgody na odstępstwo". Słusznie bowiem zauważył Wojewoda, że inwestycja – aby mogła być realizowana – musi być zgodna zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i z przepisami techniczno-budowlanymi. Art. 15 ani art. 8 k.p.a. nie zostały naruszone. Jak już wyżej wskazano, prawidłowe były postanowienia o odmowie zgody na odstępstwo od przepisów § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz o odmowie zawieszenia postępowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.