II SA/Kr 1676/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia 16 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszeń I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej ogrodzenia; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K.K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...] po rozpatrzeniu zgłoszenia K.K. dotyczącego budowy budynku gospodarczego oraz ogrodzenia na działkach nr: [...] ,[...] w miejscowości K. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 12 października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]) oraz Uchwałą Nr [...] Rady Gminy M. z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (Dz. Urz. Województwa [...]) przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w terenach oznaczonych symbolem identyfikacyjnym: "R- tereny rolnicze". W myśl § 47 ust. 4 pkt 5 miejscowego planu zakazuje się lokalizacji zabudowy w terenach rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem R. Z tego względu orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż "właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy". Odwołanie od tej decyzji wniósł K.K. "w części dotyczącej budowy ogrodzenia z siatki ażurowej". Podniósł, że zamierza zrekultywować ziemię i wprowadzić na tym terenie uprawę drzew i krzewów owocowych, ziół oraz warzyw. Schludne ogrodzenie z zielonej siatki ochroni rośliny a z całą pewnością nie wpłynie na pogorszenie walorów widokowych okolicy. Wojewoda decyzją z [...] października 2012 r., znak [...] na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając tę decyzję Wojewoda wskazał na niezgodność budowy budynku gospodarczego z § 47 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie oznaczonym symbolem "R" wprowadza zakaz lokalizacji zabudowy z wyjątkiem utrzymania istniejącego zainwestowania. Natomiast odnośnie zamiaru budowy ogrodzenia wskazano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie odnosi się do kwestii grodzenia nieruchomości. Budowa ogrodzenia od strony działki sąsiedniej nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budo wlanej. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga (...) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m". W myśl art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane "W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji". Podkreślono, że inwestor nie przedłożył do zgłoszenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie określił wysokości projektowanego ogrodzenia, sposobu wykonywania robót budowlanych ani terminu ich rozpoczęcia, nie przedłożył także szkicu przedstawiającego lokalizację zamierzenia. Starosta W. odstąpił od nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem uznał, że dokumenty przedłożone do wniosku nie wskazywały na możliwość przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu po jego uzupełnieniu. W postępowaniu zainicjowanym zgłoszeniem organ administracji architektoniczno-budowlanej jest ograniczony czasowo do wniesienia ewentualnego sprzeciwu w sprawie, a na inwestorze spoczywa obowiązek zebrania odpowiedniej dokumentacji do zgłoszenia. Dodatkowo organ odwoławczy zaznaczył, że sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia nie skutkuje brakiem możliwości ponownego złożenia przez Inwestora nowego kompletnego wniosku do Starosty W. w zakresie budowy ogrodzenia od strony drogi, bowiem ustalenia planu nie zakazują budowy ogrodzenia w tym terenie, tym samym złożenie prawidłowego, zgodnego z wymogami zgłoszenia może zostać przyjęte bez sprzeciwu. Powyższą decyzję Wojewody zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się wyjaśnienia, czy wolno mu zamontować ogrodzenie, czy też nie, a jeżeli nie to dlaczego. Podniósł, że dzikie zwierzęta z pobliskiego lasu niszczą uprawy, a ustawienie ogrodzenia zapobiegłoby takim szkodom. Podkreślił, że chodzi o 20 metrów bieżących, bo działka ma kształt wydłużonego prostokąta o bokach 56 na 20 metrów i wąskim bokiem graniczy z drogą. Pozostałą część działki, nieprzylegającą do drogi może ogrodzić bez dokonywania zgłoszenia, co wynika z zaskarżonej decyzji. Zaznaczył również, że na tym terenie nie ma żadnej infrastruktury, a polna droga przylegająca do jego nieruchomości jest prawie nieużywana. Ogrodzenie chciał zamontować na własnym terenie w odległości ok. 4 m. od drogi. Jego montaż będzie wymagać tylko wkopania sześciu słupków, zamontowania siatki i powieszenia prostej bramy z metalowych prętów. Określenia "ogrodzenie przemysłowe" stanowi równoważnik planu , gdyż jest to ogrodzenie standardowe, zunifikowane, polegające wyłącznie na montażu wymiarowych pół z siatki drucianej, ewentualnie na zabezpieczeniu dołu standardowa podmurówką o wysokości maksymalnej 25 cm. i grubości 5 cm. Podmurówki tej nie wkopuje się do ziemi, lecz montuje ją na słupkach. Takie ogrodzenie w każdej chwili zdemontować. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano na braki zgłoszenia dotyczące planowanej budowy ogrodzenia i powtórzono, iż po ich uzupełnieniu inwestor będzie mógł ponownie wystąpić z kompletnym już zgłoszeniem zamiaru budowy ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty W. w części dotyczącej budowy ogrodzenia naruszają art. 30 ust. 2 prawa budowlanego i z tego powodu podlegają uchyleniu. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Natomiast ogrodzenie pozostałej części nieruchomości skarżącego, nieprzylegającej do drogi, nie wymaga podejmowania jakichkolwiek czynności urzędowych (art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 prawa budowlanego). Skarżący dokonał w dniu 30 lipca 2012 r. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia z siatki przemysłowej ażurowej wokół jego działki we wsi K. o numerze ewidencyjnym [...] ,[...]. Front ogrodzenia miał być oddalony od drogi przynajmniej o 4 metry. Pismo to zostało skierowane do organu niewłaściwego (Wójta Gminy M. ), jednakże pismem z 2 sierpnia 2012 r. przekazano je według właściwości Staroście W Art. 30 ust. 2 prawa budowlanego stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Niewątpliwie dokonane przez skarżącego zgłoszenie budowy ogrodzenia nie spełniało wskazanych wyżej warunków. Jednakże Starosta W. wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanego wyżej art. 30 ust. 2 zd. 3 prawa budowlanego nie wydał postanowienia nakładającego na skarżącego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, lecz od razu wniósł sprzeciw, powołując się w nim wyłącznie na wynikający z § 47 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakaz zabudowy. Rozpatrujący odwołanie od tej decyzji Wojewoda dostrzegł, że ustalenia planu nie zakazują budowy ogrodzenia na tym terenie. Jednocześnie utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy zaakceptował fakt, że organ I instancji pominął wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia. Jego zdaniem "Starosta W, odstąpił od nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem uznał, że dokumenty przedłożone do wniosku nie wskazywały na możliwość przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu po jego uzupełnieniu". Z taką argumentacją nie można się zgodzić. Przede wszystkim art. 30 ust. 2 prawa budowlanego nie przewiduje żadnych sytuacji, w których organ architektoniczno - budowlany miałby prawo odstąpić od wydania postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia. W przypadku stwierdzenia takich braków organ ten ma obowiązek wezwać do ich uzupełnienia i dopiero w zależności od tego, czy braki zostaną uzupełnione, czy też nie, może dokonać milczącego przyjęcia zgłoszenia bądź też wnieść sprzeciw od zgłoszenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że żadna okoliczność nie uzasadnia odstąpienia od tego obowiązku. Tym bardziej nie można zaakceptować sytuacji, w której nie wezwano do uzupełnienia braków zgłoszenia ponieważ założono, że inwestor nie wykonana nałożonego na niego obowiązku. Na marginesie tylko można stwierdzić, że przyjęty przez organ I Instancji sposób postępowania był uzasadniony w stosunku do zgłoszenia budowy tymczasowego budynku drewnianego o charakterze gospodarczo – rekreacyjnym o powierzchni 25 m2, gdyż zakaz zabudowy wynika wprost z obowiązującego w tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem kierowanie do Skarżącego wezwania o uzupełnienie brakujących dokumentów dotyczących zgłoszenia tego budynku byłoby bezprzedmiotowe. Niemniej decyzja Organu II Instancji utrzymująca mocy decyzję sprzeciwu w tym zakresie nie została zaskarżona. Biorąc powyższe pod uwagę należało uchylić zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji w części dotyczącej ogrodzenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.