II SA/Kr 168/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia skargę oddala. Pismem z dnia 25 lipca 2017 r. [...] sp. z o.o. w W. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku oraz postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa numer [...] z dnia [...] lutego 2017 r. ( utrzymanego w mocy przez wskazane postanowienie SKO), w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku [...], zlokalizowanej przy A. w Krakowie, na działce nr [...], zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" zatwierdzonego Uchwałą Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. We wniosku wskazała, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające go postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj.: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania ze skargi Wnioskodawczyni o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 1 pkt 12 uchwały Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 roku, póz. 2861, dalej jako "m.p.z.p. dla obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa") zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 754/17- pomimo, iż ww. sprawa stanowi zagadnienie wstępne dla niniejszego postępowania, jako że w razie uwzględnienia skargi [...] sp. z o.o. postanowienie § 6 ust. 1 pkt 12 zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, a więc rozstrzyganie w oparciu o nie obecnie jest przedwczesne, - art. 6, 7, 8, 77 i 124 § 2 oraz 126 w zw. z art. 107§ 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 m.p.z.p. dla obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" poprzez zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności złożonego przez Wnioskodawczynię wraz z zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa o odmowie wydania zaświadczenia, brak odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu dotyczących sposobu zdefiniowania pojęcia "dominanty" na potrzeby wykładani m.p.z.p. dla obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa", jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia Kolegium, z jakich konkretnie przyczyn będąca przedmiotem postępowania stacja bazowa ma stanowić "dominantę" zakazaną m.p.z.p. dla obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa", podczas gdy z argumentacji Wnioskodawczyni i złożonego materiału dowodowego wynika zupełnie coś innego. Nadto na podstawie art. 159 § 1 k.p.a., wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa ze względu na prawdopodobieństwo wystąpienia wad powodujących nieważność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 12557, ze zm., dalej jako: "k.p.a."), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa numer [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na dachu budynku [...], zlokalizowanej przy A. w Krakowie, na działce nr [...], obr. [...], zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" zatwierdzonego uchwałą Nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 61a § 1 k.p.a. i wskazał w szczególności, że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., ma charakter administracyjny ze względu na to, że przeprowadzają je organy administracji oraz ze względu na charakter tej formy działania organów administracyjnych. Te czynności materialno-techniczne nie służą konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego, nie zmieniają w sposób bezpośredni sytuacji prawnej jednostki. Postępowanie to ma charakter odformalizowany i uproszczony – nie prowadzi się w nim postępowania dowodowego w trybie przepisów działu II k.p.a. W postępowaniu tym organ administracji o niczym nie rozstrzyga. Charakter postępowania o wydanie zaświadczenia przesądza również o tym, iż do wydawania zaświadczeń nie stosuje się rozwiązań procesowych, które dotyczą wyłącznie decyzji (postanowień). Dotyczy to m.in.: niektórych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 13, 16), stron postępowania, rozprawy administracyjnej, zawieszenia postępowania, podstaw i elementów decyzji (art. 104-107), rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108), ugody, ostateczności, stanu rzeczy osądzonej, a także trybów nadzwyczajnych. Pismem z dnia 19 września 2017 r. [...] Sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, formułując zasadniczo podobne jak uprzednio zarzuty, a nadto zarzucając organowi naruszenie przy wydawaniu zaskarżonych postanowień następujących przepisów: - art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 129 oraz w zw. z art. 126 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w postępowaniu o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyłączone jest stosowanie trybu przewidzianego w art. 156 k.p.a.; - art. 61a § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie trybu odmowy wszczęcia postępowania w sytuacji, w której nie wystąpiła żadna z przesłanek na to pozwalających, jako że żądanie pochodziło od strony, a jednocześnie biorąc pod uwagę przepisy prawa oraz stanowisko doktryny i orzecznictwa, brak było innych uzasadnionych przeszkód dla wszczęcia postępowania; - art. 124 § 2 k.p.a. poprzez uzasadnienie odwołujące się do art. 217 i braku trybów nadzwyczajnych w przypadku wydania zaświadczenia, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nastąpiło wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; - art. 158 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. – poprzez wydanie dwóch odrębnych postanowień w sprawie jednego wniosku spółki, który dotyczył stwierdzenia nieważności zarówno postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji – co było w pełni uzasadnione, jako że rozstrzygnięcia organów obu instancji dotknięte były tymi samymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności. Po rozpoznaniu ww. wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 listopada 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3. art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, znak [...], z dnia [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane wcześniej, a ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wspomnianym wniosku dodatkowo wskazał, że wydanie dwóch postanowień jest uzasadnione dyspozycją przepisu art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. Z cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, iż strona może zwrócić się do organu wyższego stopnia o stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia tego organu, jak i aktu administracyjnego wydanego przez organ administracyjny niższego stopnia. Skoro wnioskodawca zwrócił się do tut. organu o stwierdzenie nieważności zarówno postanowienia organu I instancji, jak i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnym było wydanie odrębnych postanowień w każdej z tych spraw. Tym samym zarzut wydania dwóch postanowień w sprawie wstrzymania wykonania decyzji należy uznać za chybiony. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się [...] Sp. z o.o. w W. – dalej skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania ze skargi skarżącej o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 1 pkt 12 uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 roku, poz. 2861), jaka zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr [...] – pomimo iż ww. sprawa stanowi zagadnienie wstępne dla niniejszego postępowania, jako że w razie uwzględnienia skargi [...] sp. z o. o., postanowienie § 6 ust. 1 pkt 12 MPZP zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, a więc rozstrzyganie w oparciu o nie obecnie jest przedwczesne; - art. 61a § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie trybu odmowy wszczęcia postępowania w sytuacji, w której nie wystąpiła w sposób bezsprzeczny i jednoznaczny żadna z przesłanek na to pozwalających, jako że żądanie pochodziło od strony, a jednocześnie biorąc pod uwagę przepisy prawa oraz stanowisko doktryny i orzecznictwa, brak było innych uzasadnionych przeszkód dla wszczęcia postępowania; - art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 219 oraz w zw. z art. 126 i art. 156 § 1 pkt 2 poprzez błędne przyjęcie, że w postępowaniu dotyczącym odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na potrzeby postępowania legalizacyjnego, wyłączone jest prowadzenie postępowania w trybie nieważności, podczas gdy z przepisów prawa wywieść należy wniosek przeciwny, jako że postępowanie ma charakter wyraźnie orzeczniczy (odmowa wydania zaświadczenia oznacza stwierdzenie niezgodności inwestycji z planem miejscowym), a przepis art. 126 k.p.a. w sposób wyraźny wskazuje na zastosowanie art. 156-159 k.p.a.; - art. 6, 7, 8, 77 i 124 § 2 oraz 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 m.p.z.p., poprzez zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności złożonego przez skarżącą wraz z zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa, brak odniesienia się do argumentów podniesionych w zażaleniu odnośnie definicji "dominanty" na potrzeby wykładni postanowień MPZP, jak również niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia SKO, z jakich konkretnie przyczyn będąca przedmiotem postępowania stacja bazowa Skarżąca ma stanowić "dominantę" zakazaną MPZP, podczas gdy z argumentacji skarżącej i złożonego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny; - art. 124 § 2 k.p.a. poprzez uzasadnienie odwołujące się do art. 217 i braku trybów nadzwyczajnych w przypadku wydania zaświadczeń, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nastąpiło wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia; - art. 218 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w szczególności brak analizy materiału dowodowego złożonego wraz z zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa; - art. 158 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez wydanie dwóch odrębnych postanowień w sprawie jednego wniosku skarżącej, który dotyczył stwierdzenia nieważności zarówno postanowienia SKO, jak i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa – co było w pełni uzasadnione, jako że rozstrzygnięcia organów obu instancji dotknięte były tymi samymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności; - art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 3 listopada 2017 roku utrzymującego w mocy postanowienie tegoż organu [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku odmawiających wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa numer [...] z dnia [...] lutego 2017 roku w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności z planem miejscowym istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku [...] w Krakowie przy A. w Krakowie na potrzeby postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – [...] w spr. znak [...] Na wypadek nie uchylenia skarżonych postanowień jako przedwczesnych w oparciu o zarzut wskazany w pkt 1 petitum skargi, wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu zakończenia prawomocnym wyrokiem sprawy ze skargi skarżącej o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 1 pkt 12 uchwały nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 21 czerwca 2012 roku, poz. 2861), jaka zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 754/17. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu obszernej skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 listopada 2017 r., znak [...], została wyłączona do rozpoznania w odrębnym postępowaniu. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 30 sierpnia 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 61 a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r. (utrzymanego w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku). W związku z powyższym na wstępie wyjaśnić należy, że objęcie wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia organu I instancji (tj. postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2017 r.) w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie organu II instancji, stanowi przeszkodę formalną do wszczęcia postępowania nieważnościowego i uzasadnia zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. Taki pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 453/15, który tut. Sąd w pełni podziela. Ta okoliczność zatem sama w sobie jest podstawą do odmowy stwierdzenia nieważności. Wobec tego postulowania przez skarżącego możliwość zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. w postępowaniu zaświadczeniowym jest w tym przypadku kwestią dalszą i mniej istotną. Niemniej jednak należy odnieść się i do tego zagadnienia, które jest eksponowane w skardze. Tak więc wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., a ma jedynie charakter administracyjny. Z kolei zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Zaświadczenia determinuje charakter całego postępowania zmierzającego do jego ewentualnego wydania i charakter ogółu czynności w tym postępowaniu podejmowanych – nie wyłączając postanowienia odmownego. Postanowienie to również nie ma charakteru jurysdykcyjnego, nie traktuje o żadnych uprawnieniach i obowiązkach procesowych ani – tym bardziej – materialnych. Postanowienie odmowne może być podyktowane względami czysto formalnymi albo też jest wyrazem tego, że "organ nie może spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu" (por. A. Golęba, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 635). W związku z powyższym stwierdzić należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego o trybach nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności orzeczenia) nie mają zastosowania ani do zaświadczenia, ani do postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 967/15, CBOSA). Wniosku tego nie podważa okoliczność, że wspomniane postanowienie – jako zaskarżalne zażaleniem – zrazu zdaje się mieścić w hipotezie reguły odsyłającej z art. 126 k.p.a. Reguły tej, zważywszy na jej ogólny charakter oraz na zastrzeżenie o "odpowiedniości" stosowania przepisów, do których odsyła – nie można jednak interpretować w oderwaniu od kontekstu funkcjonalnego. Sformułowany w niniejszej sprawie wniosek jest zbieżny z poglądami doktryny (zob. np. przytoczony również przez organ administracji pogląd K. Klonowskiego, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2015, s. 1163), a także z poglądami prezentowanymi w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., II SA/Wa 555/17, CBOSA). Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania, stwierdzić należy, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: "P.b.") jest typowym zaświadczeniem odpowiadającym przedstawionej wyżej charakterystyce. Pełni ono, podobnie jak ogół zaświadczeń, funkcję kwalifikowanego dowodu – i tylko na tym polega jego związek z jurysdykcją administracyjną. Skoro prawo nie przewiduje sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie (w tym postanowienia o odmowie wydanie zaświadczenia z art. 48 ust. 3 pkt 1 P.b.) – to postępowanie w takiej "sprawie" jest w założeniu niedopuszczalne. Innymi słowy, nie może być wszczęte "z innych uzasadnionych przyczyn" w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten został zatem zastosowany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo. Z kolei sformułowany w skardze zarzut naruszenia tego przepisu jawi się jako niezasadny. W ocenie Sądu, niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Postępowanie, które nie zostało wszczęte, nie mogło podlegać zawieszeniu – naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; nie ma też żadnej zależności prejudycjalnej między rozstrzygniętą zaskarżonym postanowieniem kwestią dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego co do postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia a postępowaniem sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 48 ust. 3 pkt 1 P.b. w zw. z art. 219 oraz w zw. z art. 126 i art. 156 § 1 pkt 2, albowiem Sąd nie podziela leżącej u jego podstaw tezy, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia z art. 48 ust. 3 pkt 1 P.b. ma charakter "orzeczniczy". Podobnie zarzut dotyczący naruszenia art. 6, 7, 8, 77 i 124 § 2 oraz 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 12 m.p.z.p. jest, w ocenie tut. Sądu, niezasadny, bowiem nie dotyczy rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Rozstrzygając kwestię dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego, organ nie był zobowiązany, a nawet nie mógł wyjaśniać stanu faktycznego sprawy w zakresie wskazywanym przez skarżącą. Ocenę tę należy odnieść także do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 218 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło prawa (art. 158 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a.) wydając dwa odrębne postanowienia "w sprawie jednego wniosku" skarżącej, a w każdym razie nie doszło w tej mierze do naruszenia prawa mogącego w jakikolwiek sposób rzutować na prawidłowość postanowienia będącego przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działało w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz zgodnie z zasadą budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W przedmiotowej sprawie organ jasno i przekonująco przedstawił motywy orzeczenia, które w ocenie tut. Sądu, stanowią konsekwentną i logiczną całość, jest należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami określonymi w art. 124 § 2 k.p.a. Nie zostały zatem naruszone przepisy art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ani art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. Wskazać również należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania, ponieważ nie dopatrzył się żadnej zależności prejudycjalnej między sprawą niniejszą a jakimkolwiek innym postępowaniem; w szczególności kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie zależy od wyniku postępowania w sprawie ze skargi skarżącej na uchwałę nr XLV/586/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2012 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wola Justowska - Modrzewiowa". Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.