II SA/Kr 1682/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. od decyzji nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 23 października 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 23 października 2017 r., w zakresie w jakim nakazano skarżącemu, jako współwłaścicielowi budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., usytuowanego na działce nr [...] obr. [...], usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego ww. budynku poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. Zmiana decyzji organu I instancji dotyczyła jedynie terminu wykonania robót, organ II instancji ustalił nowy termin do 31 października 2018 r. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący (reprezentowany przez adwokata) na jego uzasadnienie wskazał, że zachodzi: cyt: "niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej, tudzież spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku podjęcia próby wykonania zaskarżonej decyzji przez stronę, w sytuacji odmiennych planów inwestycyjnych przyrzeczonego nabywcy nieruchomości". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.1369- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący nie powołał żadnych okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne powołanie się na zaistnienie przesłanek opisanych w cytowanym przepisie w razie "odmiennych planów inwestycyjnych przyrzeczonego nabywcy nieruchomości" (w 2016 r. została zawarta umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości) nie może być uznane za wystarczające tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2016.290). U jej podstaw legło zatem ustalenie, że przedmiotowy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. Na marginesie warto zaznaczyć, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi, zaskarżona decyzja nie będzie wywoływała skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Termin rozprawy wyznaczono na dzień 23 lutego 2018 r. W świetle powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji.