II SA/Kr 1684/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta N. decyzją nr [...] z 18.04.2014 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i M.M. pozwolenie na budowę w zakresie zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego z wbudowanym garażem dwustanowiskowym, na działce ewid. nr [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości N. (w zabudowie zwartej z istniejącymi budynkami mieszkalnymi nr [...] i [...] , bezpośrednio przy granicy dz. ewid, nr [...] ,[...] ) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi: przyłącze elektroenergetyczne napowietrzne z istniejącego słupa nN - dz. ewid. nr [...],[...] , komunikacja wewnętrzna, śmietnik - dz. ewid. nr [...], przyłącze kanalizacji deszczowej - dz. ewid. nr [...],[...],[...] , oraz rozbiórka istniejących budynków: mieszkalnego i dwóch gospodarczych (kolidujących z ww. inwestycją, w zabudowie zwartej z istniejącymi budynkami, bezpośrednio przy granicy dz. ewid. nr [...] i [...] ), zlokalizowanych na ww. działce ewid. nr [...]. Od decyzji tej odwołanie wniósł K.B. , zarzucając, iż sposób zaprojektowania obiektu budowlanego pogorszy warunki użytkowania jego podwórka poprzez pozbawienie go dopływu światła słonecznego. Ponadto ograniczony zostanie dopływ światła słonecznego do pomieszczenia z oknem wychodzącym na powyższe podwórze. Skarżący wniósł także uwagi do rozwiązań przyjętych przez projektanta, dotyczących usytuowania jednej ze ścian pod kątem 60° w stosunku do granicy z działką nr [...], wysokości budynku oraz jego usytuowania (wydłużenia) wzdłuż granicy z działką nr [...]. Ponadto podniósł sprawę uzyskanego przez inwestora odstępstwa od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wydanego w oparciu o zapisy decyzji o warunkach zabudowy. Zarzucił, że wydane przez Starostę T. odstępstwo jest nieaktualne wobec wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] ". Powołując się na zapis ww. planu, cyt.: "Dopuszcza się realizację zabudowy w odległości 1,5 m od granicy dziatki a w wypadku realizacji budynków w zabudowie zwartej - bliźniaczej dopuszcza się ich lokalizację również w granicach działki (...)" dowodził, że lokalizacja ściany w odległości od 0,0 do 1,5 m (ww. ściana w ukosie) stanowi sprzeczność z powyższym zapisem. Ponadto ściana w ukosie nie jest zakończona żadnym zabezpieczeniem przed spływem wody czy spadkiem śniegu. Skarżący podniósł kwestie zalewania jego posesji w trakcie wykonywania robót budowlanych, ze względu na niewielki przesmyk pomiędzy jego budynkiem a obiektem projektowanym oraz brak wskazania w projekcie budowlanym sposobu odwodnienia połaci dachowej od strony północno-wschodniej projektowanego budynku, wyjaśniając, iż ze względu na układ terenu wody opadowe z działki oraz połaci dachowej będą zalewały jego nieruchomość. Ponadto zarzucił, że wysokość projektowanego budynku winna być dostosowana do wysokości budynku położonego na działce nr [...] , jak zostało to ustalone w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Wysokość ta została zmieniona i podniesiona do maksymalnego parametru, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego N. , przez co naruszony został ład przestrzenny. Wojewoda decyzją z 29.09.2014r. nr [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego przepisy prawa zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego w odległości 1,5 m lub bezpośrednio w granicy działki sąsiedniej, jeżeli wymiary działki nie pozwalają na zachowanie odległości wynikających z przepisów szczególnych, na co wskazuje § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Na całej długości działka nr [...] jest wąska i jej szerokość nie przekracza 6m. Zatem istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami, bez konieczności uzyskania zgody na odstępstwo. § 12 ust. 3 pkt 1 wzmaga jednak spełnienia warunków z § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia, które dopuszczają literalnie tylko dwie odległości: 0,0 m lub 1,5 m, proponowane rozwiązanie wymagało uzyskania zgody na odstępstwo od powyższych przepisów. Inwestor wystąpił o odstępstwo od przepisu o brzmieniu: "(...) W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, lecz nie mniejszej niż 1,5m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16m (...)", gdzie jedna ze ścian projektowanego budynku, od strony granicy z działką nr [...], usytuowana zostanie pod kątem, w odległości od 0,0 m do 1,5m od tej granicy. Po udzieleniu upoważnienia przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej organ I instancji, postanowieniem z 8.03.2013r. udzielił zgody na usytuowanie ściany oddzielenia pożarowego bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...] przy ul. [...] w N. , w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy z działką nr [...], tj. w odległości 0,0m do 1,5m. Udzielenie powyższego odstępstwa organ I instancji szczegółowo uzasadnił w decyzji z 2.10.2013r. wskazując, iż zastosowanie rozwiązania wymagającego uzyskania zgody na odstępstwo, umożliwiałyby budowę funkcjonalnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przy jednoczesnym utrzymaniu istniejących warunków użytkowania sąsiedniej nieruchomości. Działka nr [...] przeznaczona pod inwestycję jest działką wąską a jej szerokość nie przekracza 6 m i w związku z tym ograniczeniem projektant w celu uzyskania prawidłowej funkcji mieszkalnej wysunął tylną część projektowanego budynku w głąb działki, wzdłuż granicy z działką nr [...], na całej długości ściany szczytowej istniejącego na tej działce budynku. Takiego rozwiązania nie można było zastosować w przypadku lokalizacji projektowanego obiektu w granicy z działką nr [...], ze względu na konieczność zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w istniejącym na tej działce budynku, od strony północno-wschodniej. W związku z powyższym jedna ze ścian od strony granicy z ww. działką nr [...] zaprojektowana została pod kątem w stosunku do tej granicy, w odległości od 0,0m do 1,5m. Odnośnie spełnienia wymogów p.pożarowych rozwiązanie to uzyskało pozytywną opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych poprzez zastosowanie od strony działki nr [...] ściany oddzielenia pożarowego. Ponadto udzielona zgoda na odstępstwo jest uzasadniona również w sytuacji "wejścia w życie" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. [...] l) zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta N. z 25.03.2013r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Działka inwestycyjna o nr ewid. [...] położona jest w obszarze oznaczonym w planie symbolem MN/U3, którego podstawowym przeznaczeniem jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa oraz w części południowej, od strony ul. [...] na terenie oznaczonym symbolem KDL.l z przeznaczeniem pod drogi publiczne klasy lokalnej. Miejscowy plan zakłada realizację nowych budynków za wyjątkiem budynków gospodarczych i garaży o kubaturze nadziemnej do 300 m3, w zabudowie wolnostojącej lub zwartej - bliźniaczej. Plan dopuszcza również realizację zabudowy w odległości 1,5 metra od granicy działki, a w wypadku realizacji budynków w zabudowie zwartej - bliźniaczej, w granicach działki (§ 8 ust. 3 pkt 6a planu). Przedmiotowy budynek zaprojektowany został w zabudowie zwartej z istniejącymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, zlokalizowanymi na działkach nr [...] i [...] . Zatem proponowane rozwiązania architektoniczne są zgodne z ustaleniami ww. miejscowego planu. W kwestii dopływu naturalnego oświetlenia do pomieszczenia od strony północno-zachodniej, organ wskazał na § 13 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, i spełnienie tam zawartego warunku, co wykazano w projekcie zagospodarowania terenu (wpisany został kąt 60°) oraz jak przedstawiono na rysunku nr 11 A (strona nr 39 projektu budowlanego), odległość części przesłaniającej obiektu od okna pomieszczenia przesłanianego wynosi 568 cm i jest większa od wysokości przesłaniania, wynoszącej 389 cm. Dochowanie tego warunku zapewnione zostało m.in. przez zaprojektowanie części ściany pod kątem w stosunku do granicy działki. Natomiast, co do wymogów z § 60 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, budynek mieszkalny jednorodzinny położony na działce nr [...] posiada otwory okienne od strony frontowej (południowo-wschodniej), zatem warunki tam zawarte zostały spełnione. Odnośnie zalewania ściany szczytowej skarżącego przy wykonywaniu robót budowlanych zaistniałe w trakcie prowadzenia robót budowlanych ewentualne niekorzystne okoliczności nie mogą mieć wpływu na ograniczenie możliwości zabudowy sąsiedniej nieruchomości (art. 4 ustawy Prawo budowlane). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż inwestor doprecyzował nazwę wniosku i wskazał jakie wewnętrzne instalacje wchodzą w skład projektu budowlanego. Inwestor uzupełnił projekt budowlany o wskazanie sposobu odprowadzenia wód deszczowych z części połaci dachowych, od strony północno-wschodniej projektowanego obiektu. Natomiast, w zakresie badania czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, w orzecznictwie sądowo administracyjnym, wymagane jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Zatem, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wobec tego że wskazane powyżej normy nie zostały naruszone, organ stwierdził, że dochowane zostały wymogi wynikające z ww. przepisów ustawy Prawo budowlane, a uznanie iż projektowana inwestycja odpowiada prawu jest merytorycznie poprawne. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu budowlanego dołączone zostały oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z warunkami określonymi w planie miejscowych oraz zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Do akt sprawy dołączona została mapa zasadnicza, służąca do celów projektowych, zaktualizowana 2 sierpnia 2011r. i zaewidencjonowana pod nr [...], w oparciu o którą sporządzony został projekt zagospodarowania terenu. W sprawie bezspornym jest również, iż projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] ([...]). Organ szczegółowo wskazał na ustalone w planie miejscowym warunki kształtowania zabudowy: - zachowanie intensywności zabudowy o wskaźniku nie mniejszym niż 0,01 i nie większym niż 0,6; - zachowanie terenów biologicznie czynnych na nie mniej niż 25% powierzchni działki budowlanej; - realizacja nowych budynków oraz odbudowa, rozbudowa lub nadbudowa istniejących, za wyjątkiem parterowych budynków gospodarczych i garaży o kubaturze nadziemnej do 300 m3, na następujących zasadach: a) realizacja nowych budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej. Dopuszcza się realizację zabudowy w odległości 1,5 metra od granicy działki a w wypadku realizacji budynków w zabudowie zwartej - bliźniaczej, dopuszcza się ich lokalizację również w granicach działki, b) kubatura nadziemna budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3; - wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć wysokości 11 metrów; - realizacja dachów jako dwuspadowych o kącie nachylenia głównych połaci pomiędzy 35° - 49°. Dopuszcza się realizację dachów wielopołaciowych. Natomiast zakazuje się realizacji dachów namiotowych; - przy rozbudowie istniejących budynków oraz lokalizacji nowych budynków w granicy działki dopuszcza się inne niż ustalone powyżej rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących rozwiązań zastosowanych w istniejących budynkach w tym zrealizowanych w granicy działki; - zakazuje się przesuwania głównych połaci dachowych o wspólnej kalenicy względem siebie w płaszczyźnie pionowej oraz połaci dachowych o różnym kącie nachylenia (nie dotyczy otwarć dachowych) z dopuszczeniem załamania połaci i zmiany kąta jej nachylenia (ustalonego powyżej) w strefie okapu na szerokości połaci nie większej niż 1/3 długości krokwi. Ponadto zakazuje się otwierania dachów jako otwarć pulpitowych wychodzących z kalenicy na długości powyżej 1/2 długości dachu. Natomiast dopuszcza się otwarcia dachowe, przy czym szerokość jednej lukarny liczona w najszerszym jej miejscu (tzn. szerokość czołowej ściany lukarny bez okapów), nie może przekroczyć 1/2 długości całej połaci dachowej. Łączna szerokość lukarn nie może przekroczyć 2/3 długości całej połaci dachowej; - dostosowanie architektury budynków do lokalnych tradycji budowlanych poprzez stosowanie miejscowych materiałów elewacyjnych (typu: tynk, drewno, gont, kamień oraz ich imitacje), tradycyjnej kamieniarki (z zakazem stosowania otoczaków) oraz stosowanie następujących kolorów dla pokrycia połaci dachowych: ciemnoczerwony, ciemnobrązowy, grafitowy, ciemnozielony, czarny matowy oraz imitującej drewniany gont, w przypadku elewacji tynkowanych, stosowanie kolorów pastelowych. Zatwierdzony decyzją Nr [...] Starosty N. projekt budowlany jest zgodny z ww. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Budynek zaprojektowano w zabudowie zwartej. Posiada trzy kondygnacje - przyziemie, parter i piętro w poddaszu. Powierzchnia zabudowy wynosi 80,95 m2, co stanowi 14,9 % powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 421,17 m2, co stanowi 77,5 % powierzchni działki. Kubatura obiektu wynosi 480 m3. Wysokość budynku do kalenicy głównej wynosi 9,83 m, natomiast wysokość budynku do okapu wynosi 5,01 m. Jak wynika z rzutu połaci dachowej projektowany budynek z kalenicą główną równoległą do frontu działki od ulicy [...] , posiada wielospadowy (trzy połacie) dach o kątach nachylenia 35°, z lukarną od frontu działki o kącie nachylenia 45°. Projekt budowlany opracowany został z uwzględnieniem dostosowania architektury do lokalnych tradycji budowlanych oraz w zgodzie z zapisami planu w tym zakresie. Do projektu budowlanego dołączona została opinia geotechniczna, warunki o przyłączeniu do drogi publicznej, warunki przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej, sieci wodociągowej, kanalizacyjnej. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył K.B. , zarzucając, iż zatwierdzona inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego N. 23 w dwóch aspektach: • projekt architektoniczny budynku przewiduje realizację ściany zlokalizowanej ukośnie w stosunku do granicy w odległości od działki skarżącego od 0 do 1,5m, • projekt architektoniczny przewiduje wysokość nowego budynku znacznie przewyższającą budynek skarżącego tj. podwyższenie kalenicy o 1,09 m w stosunku do kalenicy budynku sąsiedniego po stronie zachodniej a wyższego od kalenicy w budynku skarżącego o ponad 1,8m (nie zwymiarowane na rysunkach, do tej pory istniejąca zabudowa miała charakter zabudowy zwartej - "bliźniaczej). Skarżący podniósł, iż projektowany budynek przewiduje lokalizację budynku w granicy z jego działką [...] na odcinku ok. 8m i tutaj zabudowa powinna być, zgodnie z ustalenia mi planu miejscowego, zwarta - bliźniacza czyli taka jak obecnie, następnie ścianka ukośna, której lokalizacji plan miejscowy nie dopuszcza, następnie ściana w odległości 1,5m, którą plan miejscowy dopuszcza dla zabudowy wolnostojącej. Wobec tego zniknie dotychczasowa zabudowa bliźniacza i będzie to tylko zabudowa zwarta. Skarżący wskazał na rozdział 4 ust. 3 pkt 6 miejscowego planu, w którym ustalono - realizację nowych budynków w zabudowie wolnostojącej lub zwartej, w tym bliźniaczej, gdzie dopuszcza się realizację zabudowy w odległości 1,5m od granicy działki a w wypadku realizacji budynków w zabudowie zwartej - bliźniaczej dopuszcza się ich lokalizację również w granicach działki pkt 6. Wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć 11m. Zapis dotyczący wysokości oznacza zdaniem skarżącego, że wysokość 11m jest wysokością nieprzekraczalną a nie obowiązującą. Dlatego powinna być dostosowana do zabudowy sąsiedniej a nie naruszać istniejącego ładu przestrzennego przez budowę w zabudowie zwartej budynku o kondygnację wyższego. Analiza zabudowy i brak zgody skarżącego powinny skutkować odmową zatwierdzenia odstępstwa od warunków technicznych dla budowy ukośnie położonej przy granicy ściany. Dodatkowo skarżący zarzucił, iż po wejściu w życie w dniu 17 kwietnia 2013r. ustaleń planu miejscowego N. , wyrażona zgoda na odstępstwo nie jest już aktualna. Jak wynika z zapisu miejscowego planu nie ma w nim zapisu o lokalizowaniu budynków w odległości między 0 a 1,5m od granicy działki. W ustaleniach planu jest wyłącznie dopuszczenie realizacji ścian w granicy działki dla zabudowy zwartej - bliźniaczej. Dodatkowo skarżący wskazał, iż w sierpniu 2013r otrzymał decyzję SKO nr [...] , w której uchylono decyzję Burmistrza Miasta stwierdzającą wygaśnięcie decyzji WZ Nr [...] z dnia 8.12.2010r znak: [...] , co oznacza iż nadal obowiązuje decyzja wz która wprowadzała zasadę, iż wysokość do kalenicy głównej nie może przekroczyć wysokości budynku na działce nr [...] , czyli wynosiła 9,83m licząc od terenu przy elewacji południowej. Ponadto położenie na stoku powodowało, iż na działce budynki inwentarskie chroniły przed zalewaniem wewnętrzne podwórko i budynki mieszkalne, a po zatwierdzonej skarżoną decyzją rozbiórce budynku inwentarskiego woda w czasie ulewy spłynie na podwórko, a wzdłuż ukośnej ściany - prosto na drewniany dom skarżącego. Inwestor winien zrobić studzienkę, gdzie będzie mógł się zbierać się nadmiar wody ze stoku w czasie ulewy. Dodatkowo skarżący wskazał, iż projekt zagospodarowania działki nie przewiduje budowy ogrodzenia między podwórkami, więc inwestor może wybudować wysokie z blachy, które całkiem zasłoni działkę skarżącego od strony zachodniej. Pogorszą się warunki użytkowania budynku skarżącego, bo pomiędzy budynkami na wyższej ścianie w czasie opadów śniegu będzie się tworzyć wysoka zaspa, z której woda może penetrować do międzucha. Ponadto decyzja nie zawiera rozwiązania wskazującego na ochronę przed zamakaniem ściany szczytowej (drewnianej) budynku skarżącego na styku z projektowanym budynkiem sąsiednim w trakcie wykonywania robót budowlanych, ze względu na niewielką odległość. Jako zabezpieczenie przewidziano przekrycie blachą na wysokości dachu. Projektowana obecnie w dachu jaskółka będzie powodować że na południowym podwórku skarżącego będzie zalegać zsuwający się po niej śnieg, co będzie bardzo uciążliwe. Ponadto śnieg będzie uderzał o drewnianą ścianę, gdyż budynek skarżącego jest wysunięty do przodu o ok. 1 metr. Podwyższenie kalenicy spowoduje, że znaczna część podwórka korzystająca obecnie ze światła przed południem zostanie trwale zasłonięta. Dostęp światła słonecznego do okna zarówno w pokoju jak i w dawnym pomieszczeniu usługowym, gdzie obecnie skarżący ma pracownię, bardzo się pogorszy. Skarżący zarzucił, iż przesłanianie architekt pokazał jedynie w przekroju ściany znajdującej się 3m od granicy działki, a nie wobec ścianki ukośnej podwyższona o attykę oraz ścianki znajdującej się w odległości 1,5 m od granicy. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie, stąd skarga została oddalona. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego zapisy mają pierwszeństwo dla badania podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i wyłączają niezgodne z tym planem ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Prymat miejscowego planu w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy wprost wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), oraz pośrednio z art. 62 i art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647). Tym samym jeśli w stosunku do inwestorów plan miejscowy przewiduje rozwiązania zgodne z projektem budowlanym to nieistotne są już ustalenia decyzji wz, które pozostają w sprzeczności z postanowieniami planu. Tego rodzaju rozwiązanie ustawowe zapewnia należytą równowagę pomiędzy koniecznością niedopuszczania do powstawania zabudowy niezgodnej z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz koniecznością ochrony praw nabytych obywateli. Odmienne stanowisko o bezwzględnym obowiązywaniu decyzji o warunkach zabudowy i niekierowaniu się ustaleniami planu miejscowego przy ocenie zamierzenie inwestycyjnego, nie da się z nimi pogodzić i jest błędne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2013r., II SA/Kr 1510/12, LEX nr 1305674). Stąd zarzuty skarżącego wskazujące na niezgodność zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, obowiązywaniu decyzji o warunkach zabudowy i niewyeliminowanie jej z obrotu prawnego są niezasadne i nie mogą być skuteczne. Istotne zatem jest czy zaskarżona decyzja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). W tym względzie zarzuty skarżącego kwestionujące tą zgodność również nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty dotyczą bowiem niezachowania dopuszczalnej wysokości budynku inwestorów A. i M.M. oraz ukośnego kształtu części spornego obiektu mającego w ocenie skarżącego prowadzić do niezachowania ładu przestrzennego i zapisów planu w zakresie wymaganej odległości pomiędzy tym budynkiem a budynkiem skarżącego. Wbrew argumentom skarżącego, bezpodstawnym również poprzez odniesienie się do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, wysokość spornego obiektu jest jednak w pełni zgodna z zapisami planu miejscowego, co organ prawidłowo ustalił i uzasadnił. Wysokość budynku do kalenicy głównej jest zgodna z zapisami planu miejscowego, dopuszczającego wysokość do 11m (§ 8 ust. 3 pkt 6 ppkt c planu). Brak podstaw, aby uzależniać wysokość planowanego obiektu od wysokości budynku skarżącego, lub też przy ustalaniu tejże wysokości brać pod uwagę inne elementy dachu niż kalenica główna. Nie może prowadzić do uwzględnienia skargi także zarzut niezgodności planem w zakresie zatwierdzenia realizacji ściany zlokalizowanej ukośnie w stosunku do granicy w odległości od działki skarżącego pomiędzy 0m do 1,5m tj. co do § 8 ust. 3 pkt 6 ppkt a planu. W ocenie Sądu projekt przewidując wskazane wyżej sporne rozwiązanie nie narusza ładu przestrzennego, który powinien być głównym kryterium do analizy. Wskazany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego należy bowiem wykładać tak, by wykładnia nie była dokonana z naruszeniem tejże zasady zachowania ładu przestrzennego. W razie wystąpienia w tym zakresie wątpliwości, art. 4 ustawy Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie. Sąd podziela w tym względzie stanowisko, iż wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich. Z kolei z zasady proporcjonalności wynika, iż nieusprawiedliwione jest ograniczenie możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora, w sytuacji kiedy trzeba uwzględnić sprzeczne interesy: z jednej strony inwestora, a z drugiej osób, których prawa lub interesy mogą być przez pozwolenie budowlane zagrożone lub naruszone, lecz te interesy wyważyć (por. wyrok WSA w Warszawie z 28.01.2009r. VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171 oraz wyrok NSA z 16.03.2009r. II OSK 1719/07, LEX nr 530046). Sporna w niniejszej sprawie ukośnie zlokalizowana w stosunku do granicy działki skarżącego część ściany planowanego budynku została tak zaprojektowana, aby z jednej strony umożliwić inwestorowi zabudowę – budowę funkcjonalnego budynku mieszkalnego), a z drugiej zapewnić skarżącemu zachowanie istniejących warunków użytkowania nieruchomości w tym wymaganego prawem naturalnego oświetlenia pomieszczeń w istniejącym na tej działce budynku, od strony północno-wschodniej. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, iż w okolicznościach kontrolowanej sprawy stanowisko dopuszczające rozwiązania tylko wyraźnie i literalnie wskazane w planie, a odrzucające przedsięwzięcie nie sprzeciwiające się podstawowym zasadom ładu przestrzennego (zabudowa zwarta i bliźniacza), których wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. W spornym budynku część ściany przylega i znajduje się w granicy ze ścianą budynku skarżącego, część w odległości 1,5 m, a tylko część łącząca znajduje się skośnie pomiędzy tj. poza tą granicą w odległości pomiędzy 0m i 1,5 m, stąd planowane zagospodarowanie mieści się w przyjętych planem zasadach zabudowy i zagospodarowania terenu, i należy je zakwalifikować jako zgodne z planem. Niezasadne są także zarzuty skarżącego odnoszące się do nadmiernego zacieniania. Co do budynku mieszkalnego skarżącego wymagane § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zasady umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń zostały zapewnione. Natomiast w zakresie budynków gospodarczych one nie obowiązują i nie stanowią w związku z tym podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Nadto w stosunku do skarżącego prowadzone jest postępowanie co do legalności przebudowy budynku gospodarczego, w tym umieszczenia w nim okien od strony budynku inwestorów. Jak wyżej wskazano art. 4 ustawy Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej, zapewniającą inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego i nie można w związku z tym domagać się odmowy wydania pozwolenia na budowę z powołaniem na pogorszenie dotychczasowych warunków użytkowych, jeśli wymogi formalne w zakresie zapewnienia minimalnego oświetlenia są zachowane, bądź takie w zakresie pomieszczeń budynku gospodarczego lub podwórza nie obowiązują. Natomiast kwestie ewentualnego spływu wody w czasie opadów deszczu lub śniegu i zalewania działki lub budynków skarżącego jako hipotetyczna nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania i podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i może być przedmiotem oceny odpowiednich organów z zakresu Prawa wodnego, ale dopiero w odrębnym postępowaniu administracyjnym, jeśli nastąpią okoliczności uzasadniające jego wszczęcie – naruszenie stosunków wodnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd, w oparciu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.