II SA/Kr 1685/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Halina Jakubiec(spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2005 r sprawy ze skargi J.O. na decyzję Wojewody z dnia 5 czerwca 2002 r Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję Decyzja z dnia 5 czerwca 2002 r ([...]) Wojewoda utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji - decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2002 r ([...]) odmawiającą J. O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy tj. datę [...] 2002 r, J.O. wykazał 235 dni zatrudnienia i osiąganie wynagrodzenia o jakim mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r Nr 6 poz. 56 ze zm.), a mianowicie w Zakładzie Odlewniczym w okresie od [...] .1997 r do [...].2001 r, zamiast wymaganych powołanym przepisem 365 dni, które winny przypaść na okres od [...].2000 r do [...].2002 r. Dodatkowo organ nadmienił, iż w aktach sprawy brak jest dokumentów, które mogłyby potwierdzić inne okresy wymienione w art. 23 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, które mogłyby podlegać zaliczeniu do wymaganych 365 dni. W skardze na decyzję Wojewody J. O. zarzucił, iż nie uwzględniony został przez organy fakt, iż jego rejestracja miała miejsce w dniu [...].2001 r w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], natomiast do Grodzkiego urzędu Pracy przeniesiony został pismem z dnia [...].2002 r i zarejestrował się w wyznaczonym terminie. Nadmienił także, że dokumentacja związana z tą rejestracją przesłana została przez PUP do Grodzkiego Urzędu Pracy. Zdaniem skarżącego decyzja nie uwzględnia rzeczywistego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie i powołując się na brak dokumentów, które mogłyby uzasadnić zmianę stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie stanowi prośby, a wyjaśnienie treści decyzji jak przyjął organ drugiej instancji, lecz zarzuca jej, iż pominięto okoliczność, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako właściwym ze względu na miejsce zamieszkania, natomiast zgłoszenie się w Grodzkim Urzędzie Pracy jest jedynie konsekwencją zmiany miejsca zameldowania. Sytuację opisaną w odwołaniu oraz skardze reguluje rozporządzenie Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy (Dz. U. Nr 25 poz. 131 ze zm.), wydane na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (op. cit.). Przepis § 4 tego rozporządzenia stanowi, ze powiatowy urząd pracy wyłącza z ewidencji zarejestrowanych osobę, która zmieniła zameldowanie albo miejsce pobytu. Na wniosek tej osoby powiatowy urząd pracy przesyła odpisy karty rejestracyjnej oraz innych dokumentów do powiatowego urzędu pracy, właściwego dla ostatniego miejsca zameldowania albo pobytu, a w takim przypadku osoba zainteresowana powinna zgłosić się w tym urzędzie w terminie 7 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania lub pobytu. Organ drugiej instancji rozpatrując odwołanie J. O. winien zatem skorzystać z uprawnień przysługujących mu w postępowaniu odwoławczym, określonych art. 136 kpa i wyjaśnić kwestię czy i kiedy skarżący został zarejestrowany prze Powiatowy Urząd Pracy oraz stosownie do art. 9 kpa poinformować o konieczności złożenia wniosku o jakim mowa w § 4 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej; lub zlecić wyjaśnienie tej kwestii organowi który wydał decyzję. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z dołączonych akt administracyjnych nie wynika aby działanie takie miało miejsce, dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, iż przeprowadzona kontrola decyzji organu pierwszej instancji była pełna i prawidłowa. W szczególności nie jest możliwe ustalenie jaki okres, przy ocenie uprawnień skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych winien być wzięty pod uwagę - czy okres 18 miesięcy liczony od [...] 2001 , czy też od [...] 2002 r. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy w/w, który mówi o okresie poprzedzającym dzień zarejestrowania, ustalenie tego okresu ma istotne znaczenie. Fakt zmiany miejsca zameldowania nie jest żadną z przesłanek do utarty statusu osoby bezrobotnej, określonych przepisem art. 13 ust. 3 pkt 1-7 ustawy o zatrudnieniu w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Toteż o ile w poprzednim miejscu zameldowania nie nastąpiła utrata statusu osoby bezrobotnej z przyczyn określonych przepisem art. 13 ust. 3 brak było powodów do uwzględnienia okresu 18 miesięcy liczonego przed datą [...] .2002 r. Na koniec trzeba dodać, iż jedynie domyślić się można, że skarżący nie miał wcześniej ustalonego prawa do zasiłku, gdyż wskazuje na to treść dołączonej do skargi kserokopii poświadczenia wydanego przez PUP dniu [...] .2001 r oraz powołana w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji informacja, iż rozwiązanie stosunku pracy w dniu [...].2001 r nastąpiło bez wypowiedzenia, z winy pracownika, co wskazuje na konieczność uwzględnienia przez organ dokonujący rejestracji w dniu [...] .2001 r restrykcji wynikających z treści art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu. Wydając zaskarżoną decyzję organ drugiej instancji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutu odwołania i nie podjął żadnych czynności do których był nie tylko upoważniony przepisem 136 kpa, lecz w zaistniałych okolicznościach zobowiązany wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej. Nie dokonał tez oceny czy organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji dysponował materiałem, na który powoływał się skarżący, iż został przekazany przez PUP. Z tego powodu nie mógł wykluczyć, iż ocena uprawnień J. O. do zasiłku została dokonana z naruszeniem przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu, poprzez błędne określenie daty rejestracji, która nie jest tożsama z datą przeniesienia w trybie § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej (op. cit.). Przy ponownym rozpoznaniu organ rozważy czy skorzysta z uprawnień określonych art. 136 kpa, czy też zaistniała potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powodującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji - w trybie art. 138 § 2 kpa. Z podanych względów, przyjmując iż decyzja organu drugiej instancji wydana została z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 7-9 kpa w związku z treścią art. 136 kpa uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), której zastosowanie w sprawie niniejszej oparto na zasadnie określonej art. 97 § 1 ustawy z tej samej daty -Przepisy wprowadzające . (Dz. U. Nr 153 poz. 1271).