II SA/Kr 169/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi H. M. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. M. i J. S. kwoty po 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] 2004 r. do organu l instancji wpłynął wniosek Pośrednictwa Nieruchomości "[...]" – K. T. z dnia [...] 2004r o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] - [...] na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Do wniosku dołączony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzony w [...] 2001 r. (w którym jako inwestor wymieniona została spółka akcyjna [...] w [...]), wypisy z rejestru gruntów dla działki objętej wnioskiem i częściowo działek sąsiednich oraz mapa sytuacyjna do celów projektowych obejmująca działkę nr [...] i działki sąsiednie (na której kolorem pomarańczowym zaznaczono granice działki nr [...] i projektowaną lokalizację stacji bazowej wraz z drogą dojazdową). We wniosku podano, że pełnomocnikiem wnioskodawcy jest A. T. Wniosek został podpisany prawdopodobnie przez A. T. (co zdaje się wynikać z porównania podpisu na nim złożonego i podpisu złożonego przez A. T. na dowodzie doręczenia przesyłki kierowanej do niego przez organ administracji w dniu [...].2005r – brak numeru karty akt administracyjnych). W aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa udzielonego A. T. przez K. T. Pismem z dnia [...] 2005r (k. [...] akt administracyjnych) Wójt Gminy [...] zwrócił się do A. T. o przedłożenie pełnomocnictwa od inwestora w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. A. T. nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Pismem z dnia [...] .2005r [...] SA w [...] poinformował organ , że jest inwestorem przedsięwzięcia, a jego pełnomocnikiem jest A. W. Na karcie [...] akt administracyjnych znajduje się wniosek [...] SA w [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzony na kserokopii pierwotnego wniosku Pośrednictwa Nieruchomości "[...]" z dnia [...].2004r. Nie wiadomo kiedy wniosek ten został złożony. We wniosku tym inwestycja została określona jako "wieża stalowa o wysokości 40,5 m o konstrukcji kratowej, kontener teletechniczny na fundamencie betonowym, przyłącz energetyczny". Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...]2005 r., na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717) po rozpatrzeniu wniosku "[...] S.A." w [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla w/w inwestora w [...] na działce nr [...], będącej własnością G. i S. W., w postaci budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej "[...]". Integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny nr [...] na którym określono linie rozgraniczające wyznaczany teren budowlany "[...]". W decyzji podano, że: - nie wyznacza się linii zabudowy, - inwestycję uzgodnił w zakresie przepisów ustawy o ochronie przyrody Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].2005r – zał. Nr [...], - inwestycję w zakresie prawa dojazdu i lokalizacji w terenach przyległych do pasa drogowego uzgodnił administrator drogi dojazdowej (dz.Nr [...]) Gmina [...] postanowieniem z dnia [...].2005r – zał Nr [...] - zaopatrzenie w energię elektryczną na warunkach przyłączenia z dnia [...] 2005r – zał. Nr [...] W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioskowana zmiana zagospodarowania terenu wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji a inwestor złożył kompletny wniosek. Wskazał, że dla określonego we wniosku obszaru, Gmina [...] nie posiada prawnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd zgodnie z art. 60 ust. 4 cyt ustawy projekt decyzji opracował uprawniony urbanista - architekt. Podniósł, iż rozstrzygnięcia decyzji oparto na materiałach planistycznych zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc oraz wynikach analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Nadto stwierdził, że L. G., będąca właścicielką działki nr [...] położonej w [...], która w toku postępowania wniosła sprzeciw do inwestycji nie jest stroną postępowania. Od powyższej decyzji odwołali się L. G., J. F., K. F., J. N., M. N., M. M., J. M., H. M., J. M., S. K., J. S., J. S., M. K., E. B. (? - podpis nieczytelny), K. K. i A. K. L. G. w swoim odwołaniu podniosła, że jest właścicielką działki bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...] i nie zgadza się na budowę stacji, przekop przez jej działkę do transformatora oraz przejazdy przez nią w trakcie budowy. Argumentowała, że fale elektromagnetyczne będą oddziaływać negatywnie na całą okolicę wpływając na stan zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz powodując większą ściągalność wyładowań atmosferycznych. Zarzuciła, że budowa planowanej stacji spowoduje uszkodzenia niedawno powstałej drogi asfaltowej oraz zeszpeci walory krajobrazowe okolicy. K. K. i A. K. w sporządzonym przez siebie odwołaniu podkreślili, że stacje bazowe telefonii komórkowej nie są bezpieczne, o czym świadczą wyroki sądów, a także odpowiedź W. H., podsekretarza stanu w Ministerstwie Infrastruktury na interpelację posła B. P. Wskazali, że mimo, iż przepisy przewidują obowiązek powiadomienia mieszkańców o danych zawartych we wniosku inwestora do dnia dzisiejszego nie wiedzą, czy inwestor przedstawił charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji, przewidywane wielkości emisji z dołączonym rozkładem pól emisji, opis oddziaływania stacji na środowisko ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na zdrowie ludzi i elementy przyrodnicze środowiska, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, zmniejszanie lub kompensowanie szkodliwych oddziaływań na środowisko oraz wskazanie, czy dla przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz określenie granic takiego obszaru. Pozostałe wymienione wyżej osoby wniosły wspólne odwołanie, w którym zaprotestowały przeciwko planowanej inwestycji. Podnosząc te same argumenty co L. G. dodali, że obawiają się powstania nowych źródeł zakłóceń odbioru sygnału radiowego i telewizyjnego oraz utraty wartości posiadanych przez nich działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej stacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U- z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ), art. 50 ust. 1, art. 52 ust 1, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717), po rozpoznaniu odwołania L. G., J. F., M. N. (syna) - pełnomocnika M. N. (ojca) , M. M., H. M., S. K., J. S., J. S., M. K. oraz K. i A. K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego przed organem I instancji. W szczególności podał, że w jego toku uzyskano następujące uzgodnienia: postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...]2005 r., który orzekł, iż na terenie działki nr [...] w miejscowości [...] nie występują melioracje wodne, a co za tym idzie nie wniósł uwag w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2005r., w którym wskazał, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na cel ochrony obszaru chronionego krajobrazu [...], na którym to obszarze znajduje się działka nr [...], postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2005 r. działającego jako zarządca drogi gminnej, którym określił dojazd do działki nr [...] od strony drogi gminnej, postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r., którym uzgodnił pozytywnie planowane przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska. Organ odwoławczy wskazał również, że [...] S.A., w związku z nowelizacją ustawy Prawo ochrony środowiska, która weszła w życie w dniu 28 lipca 2005 r. złożył wniosek o prowadzenie postępowania w oparciu o znowelizowane przepisy. W związku z powyższym wnioskiem organ l instancji ustalił warunki zabudowy na lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Na podstawie przeprowadzonej analizy sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało - w oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - że wszyscy odwołujący się mają przymiot strony, gdyż interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mają, oprócz właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości na terenie których ma być zlokalizowana inwestycja, również właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Wskazało, że art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawęża kręgu stron postępowania, a jedynie modyfikuje zasady doręczania stronom postanowień i decyzji kończących postępowanie. Tym samym umieszczenie obwieszczenia o wydanej decyzji na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] oraz sołectwa wsi [...] otwierają skutecznie bieg terminu do złożenia odwołania. Stwierdziło jednocześnie, że odwołującym się - z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z działką objętą wnioskiem lub nieznaczną odległość od tej działki - przysługuje przymiot strony. Nadto organ odwoławczy podał, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej, w świetle art. 2 pkt 5 w/w ustawy stanowi realizację celu publicznego, skoro zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest między innymi budowa obiektów i urządzeń łączności publicznej. W ocenie Kolegium decyzja organu l instancji odpowiada wymogom określonym w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, została bowiem uzgodniona z właściwym organami. Zaakcentowało, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne, do których odsyła art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie sprzeciwiają się lokalizacji przedmiotowej inwestycji, stąd nie było przeszkód prawnych dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie jej lokalizacji. Odnosząc się do zarzutów stron stwierdziło, iż opisywana przez odwołujących się problematyka dotycząca uciążliwości związanych z budową stacji bazowej telefonii cyfrowej badana będzie na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska. Skreślenie bowiem art. 46 ust.4 pkt 1 w ustawie Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r. spowodowało, iż w przypadku inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, najpierw wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a później dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. M. i J. S. (pozostałe skargi zostały odrzucone) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości, względnie jej zmianę oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wydając decyzję działało niezgodnie z prawem. W szczególności naruszyło przepisy o gospodarce nieruchomościami i ochronie środowiska, jak też art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podkreślili, iż lokalizacja inwestycji nie została uzgodniona z "ochroną środowiska" mimo, że jej oddziaływanie może znacząco ujemnie wpłynąć na środowisko. W wydanej decyzji Kolegium nie wypowiedziało się w tej sprawie. Umiejscowienie nadajnika poniżej zamieszkanych budynków mieszkalnych rodzi obawę, że promieniowanie fali znajdzie się na wysokości w/w budynków. Może dojść do zwiększonego zagrożenia zdrowia mieszkańców. Nadto, według skarżących, przedsięwzięcie ustalone zaskarżoną decyzją nie jest inwestycją celu publicznego, nie jest to bowiem "pierwsza potrzeba typu woda, gaz, itp.". Podnieśli również, że nie wyrażają zgody na przejazd ciężkiego sprzętu po drodze, która znajduje się w części na terenach prywatnych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył , co następuje: Stosownie do treści art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 ustawy). Zgodnie z przepisem art.50 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ( Dz.U.05.130.1087) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art.2 pkt 5) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym , ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym ostatnim przepisem celami publicznymi jest m.in. (pkt1) wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji (tekst jednolity Dz.U. 2004r Nr 261 poz.2603). Z powyższego wynika , że pojęcie "cel publiczny", jakim posługuje się ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do potocznego jego znaczenia. Ustawodawca ustalił w art. 6 tej ustawy zamknięty katalog celów publicznych. Stosownie do treści art.2 pkt 29 ustawy z dnia z dnia 16 lipca 2004 r Prawo telekomunikacyjne publiczna sieć telekomunikacyjna to sieć telekomunikacyjna wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych , a w myśl pkt 31 tego przepisu publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest zatem inwestycją z zakresu "łączności publicznej", a w związku z tym jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W myśl ustępu 4 art.50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Zgodnie z przepisem art.52 ust.2 ustawy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien m.in. zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000 oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z kolei, jak wynika z treści art.53 ust.3 ustawy. Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie do ustępu 4 tego przepisu decyzję wydaje się po uzgodnieniu m.in. z: - organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; - wojewodą - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody; - właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy , że w przedmiotowej sprawie wniosek nie odpowiadał wskazanym wyżej wymogom. W szczególności określenie granic terenu objętego wnioskiem nie zostało przedstawione na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdyż na przedłożonej mapie brak jest stosownej pieczęci. Nadto nie określał obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Wniosek nie określał również w wystarczający sposób gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Nie zawierał ich przedstawienia w formie graficznej. Wreszcie nie wiadomo kiedy został złożony wniosek inwestora [...] SA w [...]. Z przedłożonych akt nie wynika, aby przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W szczególności za dokonanie analizy nie można uznać tekstu znajdującego się na mapie stanowiącej załącznik mapowy do decyzji (bez wskazania numeru załącznika). Z akt administracyjnych nie wynika, że projekt końcowy decyzji (k. [...]) został sporządzony przez uprawnioną osobę. Załączniki Nr [...] , [...] i [...] do decyzji są wydanymi w sprawie postanowieniami uzgadniającymi. Uzgodnienia nie stanowią załączników do decyzji. Skoro na stronie [...] akt administracyjnych znajduje się oświadczenie inwestora, że w związku z treścią art.19 ust.1 ustawy z dnia 18 maja 2005r o zmianie ustawy – Prawo o ochronie środowiska oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 113 poz.954) wnosi o " prowadzenie postępowania zgodnie z nowymi przepisami", oznacza to , że organ wydający decyzję w sprawie nie mógł przeprowadzać oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko. W takiej sytuacji, po uzyskaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a przed wszczęciem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę , obowiązkiem inwestora będzie wystąpienie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W postępowaniu tym, zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art.48 ust.2 ustawy o ochronie środowiska , przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia się warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z organem ochrony środowiska oraz z organem, o którym mowa w art. 57 ustawy . Konsekwencją powyższego jest to , że w niniejszej sprawie zbędne było dokonanie uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i organem ochrony środowiska. Nadto, Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] .2005r (k. [...]– Zał Nr [...] do decyzji) uzgodnił przedsięwzięcie w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W związku z tym zauważyć należy, że jeżeli organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie tych organów. Organ I instancji nie uzgodnił natomiast przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organem właściwym do uzgodnienia decyzji w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne jest organ określony w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), a więc starosta ( por. postanowienie NSA z dnia 27.06.2006r II OW 16/06 LEX nr 265765). Wreszcie, podnieść należy, że organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] .2005r (.k. [...]) zwrócił się do organów uzgadniających o dokonanie uzgodnień przedkładając projekt decyzji, wykaz stron postępowania, kopię raportu, fragment ksero ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Gminy [...] i kopię mapy zasadniczej do celów projektowych z działką nr [...] w [...]. Zaznaczyć należy, że projekt decyzji został sporządzony mimo istnienia braków wniosku złożonego przez K. T. Skoro w tym pierwotnym wniosku inwestycja została opisana jedynie w sposób: "stacja bazowa telefonii cyfrowej [...] na działce nr [...] w [...], wieża wraz z urządzeniami- 40m", a na projekcie załącznika graficznego decyzji (k. [...]) wpisano treść, której nie sposób ocenić jako sporządzonej analizy, to w istocie organom uzgadniającym przekazano materiały nie wystarczające do dokonania uzgodnień. W aktach administracyjnych brak jest dowodów, że o wydaniu postanowień organów współdziałających zostały, stosownie do art.. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiadomione wszystkie strony postępowania. Tylko postanowienie Wojewody [...] z [...] 2005 r. zostało obwieszczone. Nadto, z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika komu postanowienia uzgadniające zostały doręczone. Uchybień tych organ odwoławczy nie dostrzegł. Nadto, nie wiadomo w jaki sposób organ II instancji, odmiennie aniżeli uczynił to Wójt Gminy [...] , ustalił krąg osób, którym przysługuje przymiot strony postępowania. Na karcie [...] akt administracyjnych znajduje się załącznik mapowy do wniosku. Linią koloru pomarańczowego zaznaczono granice działki nr [...]. Organ I instancji za strony postępowania uznał właścicieli działek nr [...] , [...] i [...]. Organ odwoławczy ocenił z kolei, że stronami postępowania są : inwestor, G. i S. W., Gmina [...] L. G., J. F., M. N. (s. P.), M. M., H. M., S. K., J. S., J. S., M. K. oraz K. i A. K. Stanowiska tego jednakże nie uzasadnił. Z porównania załącznika mapowego dołączonego do wniosku oraz wypisów z rejestru gruntów wynika m.in. , że działki J. S. ([...]) , M. K. ([...]) , J. i M. M. ([...]) położone są w znacznym oddaleniu od miejsca inwestycji, a działki J. i H. M. ([...]), J. S. ([...],[...],[...],[...]), K. i A. K. ([...]) w ogóle mapą tą nie są objęte. Tymczasem warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek. Stroną będzie zatem wnioskodawca, który żąda ustalenia lokalizacji inwestycji, właściciele nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, jak również osoby uprawnione w stosunku do nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Kwestia ta będzie wymagała szczegółowego wyjaśnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zauważyć przy tym należy , iż konsekwencją uznania przez organ odwoławczy, że przymiot strony przysługuje również innym osobom niż biorące udział w postępowaniu przed organem I instancji powinno być uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wydanie decyzji merytorycznej, utrzymującej decyzję organu I instancji wydanej z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa), obligowało organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien był wydać decyzję na podstawie art.138 § 2 kpa. Jeżeli bowiem postępowanie wyjaśniające organu I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych, to zachodzi konieczność przeprowadzenia tego postępowania w całości. Wobec powyższego Sąd uznał , że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji naruszają prawo procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Dlatego też , na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c oraz art.135 p.p.s.a orzeczono jak w punkcie I wyroku. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. sąd stwierdził , że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.