II SA/Kr 169/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. i B. M. na decyzję Wojewody z dnia 13 grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 grudnia 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. i J. M., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 20 sierpnia 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla inwestora W. W., dla inwestycji pn. budowa budynku inwentarskiego dla krów mlecznych z instalacjami wewnętrznymi prądu, wody, kanalizacji z zewnętrzną instalacją kanalizacji, szczelnym zbiornikiem oraz silos na kiszonkę, układ komunikacyjny realizowany w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice; kategoria obiektów II i VIII, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 2 marca 2018 r. (znak [...]) Starosta Krakowski, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 4 października 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego dla krów mlecznych z instalacjami wewnętrznymi prądu, wody, kanalizacji z zewnętrzną instalacją kanalizacji, szczelnym zbiornikiem oraz silos na kiszonkę, układ komunikacyjny realizowany w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice. Następnie wskazano, że w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzja ta została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyjaśniono przy tym, że jako przyczyny uchylenia decyzji, wskazane zostały m.in. uchybienia w opracowaniu projektu budowlanego, w szczególności projektu zagospodarowania terenu inwestycji. Zwrócono również uwagę na niewyjaśnienie kwestii ilości hodowanych w gospodarstwie zwierząt w kontekście analizy wpływu projektowanej inwestycji na środowisko. W dalszej kolejności podano, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Starosta Krakowski wydał kolejną decyzję w tej sprawie z dnia 20 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli B. M. i J. M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie § 12 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie, poprzez nie odniesienie się do tego rozporządzenia, a także art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 k.p.a. Ponadto odwołujący się zarzucili przemysłowy, a nie rolniczy charakter inwestycji oraz przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu i uciążliwość zapachową, nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony, niepodjęcie wszelkich czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, przyjęcie, że inwestycja nie miała charakteru przemysłowego. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda Małopolski przystępując do analizy akt sprawy przytoczył na wstępie ustalenia dokonane przez organ odwoławczy w poprzednio prowadzonym postępowaniu. W tym zakresie podniesiono, że dz. nr [...] w miejscowości P. położona była w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Biskupice, Celiny, Damice, Domiarki, Grzegorzowice Małe, Grzegorzowice Wielkie, Iwanowice Dworskie, Iwanowice Włościańskie, Krasieniec Stary, Krasieniec Zakupny, Lesieniec, Maszków, Narama, Poskwitów Stary, Przestańsko, Sieciechowice, Sułkowice, Widoma, Władysław, Zagaje, Zalesie, Żerkowice w Gminie Iwanowice, uchwalonego przez Radę Gminy Iwanowice w dniu 30 grudnia 2015 r. uchwałą Nr XIII/127/2015 (Dz. Urz. Woj. Małopol. z dnia 25 stycznia 2016 r., poz. 656). W oparciu o powyższe organ odwoławczy zaznaczył, że istniejąca na działce zabudowa znajdowała się w obszarze: MR2 – tereny zabudowy mieszanej – mieszkaniowej, usługowej, produkcyjnej – zabudowa poza granicami parku krajobrazowego; projektowany budynek inwentarski zlokalizowano natomiast w obszarze RM – tereny zabudowy zagrodowej; zaś projektowany silos na kiszonkę w obszarze RM i R1 – tereny zabudowy zagrodowej oraz tereny rolne. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza ustaleń planu dla poszczególnych obszarów pozwalała na stwierdzenie, iż każdy z projektowanych obiektów spełniał wymagania określone w postanowieniach planu, także w zakresie ich lokalizacji. Dodano, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wymogami przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 81 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 7 października 1997 r.). Wyjaśniono również, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji został przez projektanta wskazany jako teren dz. nr [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice, przy czym organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji dokonał weryfikacji w tym zakresie i stosownie do tego ustalił listę stron postępowania, rozszerzając obszar także o działki zlokalizowane po południowej i północnej stronie dz. nr [...]. Podkreślono przy tym, że obszerne wyjaśnienie powodu i zasadności powiększenia obszaru (w stosunku do obszaru wskazanego przez projektanta) zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś Wojewoda Małopolski wskazał, iż dokonał on weryfikacji tych ustaleń, w pełni potwierdzając ich prawidłowość, a więc przyjęcie, że obszar oddziaływania obejmował dz. nr 21, [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice. Organ odwoławczy podniósł jednocześnie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę mają obowiązek sprawdzić spełnienie wymagań opisanych w art. 35 ust. 2 pkt 1-5 u.p.b. Wojewoda Małopolski zwrócił przy tym szczególną uwagę na obowiązki organu określone w pkt 1 i 2 ww. przepisu, a to obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania pod kątem zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1) oraz obowiązek zbadania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2). Wobec powyższych ustaleń, organ odwoławczy wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wyjaśnił i uzupełnił wskazane w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 maja 2018 r. braki i wady dokumentacji projektowej. Wyjaśniono bowiem, że uzupełnienia dokonane na rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji, wymagały doprecyzowania i z tego względu projekt został wypożyczony. Podkreślono także, że w wyniku uzupełnienia, polegającego na uczytelnieniu zapisów zawartych w legendzie tego rysunku, można było jednoznacznie ustalić, które obiekty były istniejące, jak również poprawiono czytelność oznaczeń graficznych wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w ocenie Wojewody Małopolskiego, obecnie można było dokonać analizy zgodności lokalizacji projektowanych obiektów z przepisami, zaś weryfikacja projektu w tym zakresie pozwalała na stwierdzenie, iż nie następowało naruszenie przepisów, w zakresie opisanym w art. 35 ust. 1 u.p.b., tj. w zakresie obowiązkowej kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podniesiono także, że uzupełnienia legendy zamieszczonej na rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji, nie stanowiły zmian treści projektu co do jego zawartości merytorycznej. Zaznaczono bowiem, że nie zostały wprowadzone żadne zmiany rysunkowe, ani korekty projektowe, wobec czego organ uznał, iż nie zachodziła potrzeba informowania stron. Dodano przy tym, że nie nastąpiło uzupełnienie materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Wojewoda Małopolski wskazał również, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał informacje na temat docelowej wielkości hodowli krów mlecznych, cieląt i jałówek. Podano bowiem, że decyzja Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyła budowy obory dla 80 krów mlecznych, 15 jałówek powyżej 1 roku, 20 jałówek poniżej 1 roku i 10 cieląt, co w przeliczeniu dawało 99,5 DJP. Podkreślono także, że zagadnienie wymagające wyjaśnienia, dotyczące stanowisk, które opisano "krowy zasuszone", zostało przez inwestora sprecyzowane poprzez złożenie oświadczenia datowanego na dzień 13 lipca 2018 r. (k. 161 akt organu I instancji) i wynikało z niego, że nie będzie to miejsce przeznaczone dla dodatkowych zwierząt, lecz miejsce niezbędne do odizolowania wybranych krów cielnych, w okresie gdy nie będą dojone. Zwrócono również uwagę, że inwestor oświadczył też, że łączna ilość krów, cieląt i jałówek w budynkach istniejących i projektowanym, będzie zgodna z ww. decyzją z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto odpowiadając na zarzuty zawarte w treści odwołania, jakoby naruszony został przepis § 12 w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji zawierał pas zieleni średnio i wysokopiennej zlokalizowany wzdłuż południowej granicy dz. nr [...], w związku z czym warunek ww. przepisu należało uznać za spełniony. Podkreślono również, że projekt zawierał rozwiązania, które miały zapewnić funkcjonowanie inwestycji w sposób zgodny z przepisami, natomiast poza możliwościami organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostawała realizacja inwestycji i faktyczne jej funkcjonowanie po zrealizowaniu. Wyjaśniono bowiem, że na etapie udzielania pozwolenia na budowę organy muszą zakładać, iż inwestycja zostanie zrealizowana zgodnie z projektem i że jej użytkowanie będzie zgodne z zaplanowanymi w projekcie zasadami, mającymi chronić środowisko i najbliższe otoczenie przed ewentualnymi uciążliwościami. Zaznaczono jednak, że każde istotne odstępstwo będzie podlegało weryfikacji organów nadzoru budowlanego i służb ochrony środowiska, wobec czego zarzut odwołania, wedle którego organ I instancji nie mógł stwierdzić czy inwestycja będzie uciążliwa dla otoczenia należało uznać za nietrafny, ponieważ ocenie organu podlegał projekt, a nie już zrealizowana inwestycja. Odnosząc się natomiast do emisji i występowania innych uciążliwości wskazano, że zawarte zostały w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnienia, z których wynikało, iż projektowany budynek nie będzie ogrzewany, nastąpi zmniejszenie emisji zanieczyszczeń powietrza poprzez wprowadzenie chowu na głębokiej ściółce i emisja amoniaku wyniesie 1,397 Mg/rok. Dodano także, że emisja niezorganizowanych pyłów odbywać się ma poprzez szczeliny kalenicowe i otworami w ścianach bocznych, a ich ilość ma być ograniczona poprzez zamontowane opuszczane kotary z poliwęglanu komorowego. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w celu neutralizacji odorów mają być stosowane preparaty do zamgławiania obory i do opryskiwania ściółki, zaś planowana inwestycja będzie źródłem hałasu, lecz w ocenie Wójta Gminy Iwanowice, dla określonej w decyzji ilości zwierząt, nie spowodowuje on przekroczenia dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (s. 14 Projektu budowlanego). Ponownie podkreślono, że teren, na którym zaprojektowano budowę budynku inwentarskiego i silosu na kiszonkę, został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację zabudowy zagrodowej, czyli obiektów o funkcji mieszkaniowej, gospodarczej i inwentarskiej w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, uwagi odwołujących się, że projektowane budynki będą kolejną częścią obory już istniejącej, w świetle wcześniej przywołanych oświadczeń inwestora należało uznać za niezasadne. Podniesiono bowiem, że hodowla ma być przeniesiona do nowego budynku, a nie powiększona o nowe stanowiska hodowlane. Odnosząc się natomiast do zarzutu przemysłowego charakteru inwestycji, Wojewoda Małopolski powtórzył wyjaśnienia zawarte w poprzednio wydanej przez siebie decyzji z dnia 24 maja 2018 r., że prowadzona działalność polegająca na hodowaniu krów mlecznych w celu pozyskania od nich mleka to działania polegające na opiece nad zwierzętami, ich pielęgnacji i karmieniu. Wyjaśniono bowiem, że pozyskane mleko nie będzie poddawane przetwórstwu lecz wyłącznie czasowo gromadzone w celu przekazania do odpowiedniego odbiorcy, wobec czego określenie – produkcja mleka – w tym przypadku nie oznaczało działalności produkcyjnej lecz hodowlaną, czyli zgodną z założeniami ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – J. M. i B. M., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę w sytuacji, w której organ wskazał, że ocenie podlega uciążliwość dla otoczenia nie zrealizowanej inwestycji a projektu, podczas gdy nie została dokonana ocena uciążliwości dla otoczenia projektu między innymi pod względem uciążliwości zapachowych, 2. art. 7 k.p.a., poprzez nierozważenie czy zatwierdzony projekt wskazuje, że planowana inwestycja jest zgodna z dopuszczalnymi normami hałasu oraz oparcie ustaleń faktycznych w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniach inwestora, niepopartych jakimikolwiek badaniami, 3. art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, który to interes wyklucza udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w kształcie wynikającym z przedstawionego projektu budowlanego, 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu przez organ, że inwestycja realizowania przez inwestora nie jest inwestycją o charakterze przemysłowym, podczas gdy z przedłożonego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że zamierzenie budowlane inwestora powinno zostać zaliczone do inwestycji o charakterze przemysłowym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 222 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, 5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego i niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, a także niewzięcie pod uwagę częściowej zmiany projektu zagospodarowania działki przez inwestora oraz faktu, iż planowana inwestycja jest kolejną częścią obory już istniejącej i w istocie stanowi całość gospodarczą oddziałującą na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że jest to odrębna inwestycja, 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podniesiono bowiem, że zarzuty skargi stanowiły powielenie zarzutów odwołania, do których organ odniósł się w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 13 grudnia 2018 r. (znak: [...]), którą organ po rozpatrzeniu odwołania B. M. i J. M., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 20 sierpnia 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dla inwestora W. W., dla inwestycji pn. budowa budynku inwentarskiego dla krów mlecznych z instalacjami wewnętrznymi prądu, wody, kanalizacji z zewnętrzną instalacją kanalizacji, szczelnym zbiornikiem oraz silos na kiszonkę, układ komunikacyjny realizowany w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice; kategoria obiektów II i VIII. Jest to druga z kolei decyzja organu I instancji wydana w sprawie, tym razem utrzymana w mocy przez organ II instancji, w ocenie Sądu prawidłowo i zgodnie z prawem eliminująca poprzednie błędy materialne i formalne uprzedniej decyzji organu I instancji i w konsekwencji zgodna z obiektywnym porządkiem prawnym. Skarga jest niezasadna z przyczyn wskazanych poniżej a kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane "1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;". W ocenie Sądu I instancji przeprowadzone zgodnie z prawem wyjaśniające postępowanie administracyjne pozwoliło kontrolowanym organom na ustalenia stanu faktycznego odpowiadające wymogom prawdy materialnej i w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie prawa przez wydanie kontrolowanej obecnie decyzji administracyjnej. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że dz. nr [...] w miejscowości P. położona jest w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Biskupice, Celiny, Damice, Domiarki, Grzegorzowice Małe, Grzegorzowice Wielkie, Iwanowice Dworskie, Iwanowice Włościańskie, Krasieniec Stary, Krasieniec Zakupny, Lesieniec, Maszków, Narama, Poskwitów Stary, Przestańsko, Sieciechowice, Sułkowice, Widoma, Władysław, Zagaje, Zalesie, Żerkowice w Gminie Iwanowice, uchwalonego przez Radę Gminy Iwanowice w dniu 30 grudnia 2015 r. uchwałą Nr XIII/127/2015 (Dz. Urz. Woj. Małopol. z dnia 25 stycznia 2016 r., poz. 656). W oparciu o powyższe kontrolowany organ odwoławczy prawidłowo w ocenie Sądu zaznaczył, że istniejąca na działce zabudowa znajduje się w obszarze: MR2 – tereny zabudowy mieszanej – mieszkaniowej, usługowej, produkcyjnej – zabudowa poza granicami parku krajobrazowego; projektowany budynek inwentarski zlokalizowano natomiast w obszarze RM – tereny zabudowy zagrodowej; zaś projektowany silos na kiszonkę w obszarze RM i R1 – tereny zabudowy zagrodowej oraz tereny rolne. Zdaniem Sądu przeprowadzona przez kontrolowane organy analiza ustaleń planu dla poszczególnych obszarów pozwalała na bezsporne stwierdzenie, iż każdy z projektowanych obiektów spełnia wymagania określone w postanowieniach ww. planu, także w zakresie ich lokalizacji. Z akt sprawy i treści kontrolowanych decyzji wynika, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wymogami przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 81 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 7 października 1997 r.). W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie dokonano prawidłowej weryfikacji wstępnych i zawężonych ustaleń projektanta, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji wyczerpuje się na terenie dz. nr [...] w miejscowości P. gmina Iwanowice, gdyż organ I instancji w wyniku kontroli w tym zakresie, odpowiednio do jej wyników, ustalił listę stron postępowania, rozszerzając obszar oddziaływania także o działki zlokalizowane po południowej i północnej stronie dz. nr [...]. Obszerne wyjaśnienie powodu i zasadności powiększenia obszaru w stosunku do obszaru wskazanego przez projektanta zawarto w prawidłowym i zgodnym z prawem uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, a w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie zgodne z prawem jest przyjęcie, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości P., gmina Iwanowice. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "jeżeli z przepisu 13, 60 i 271 i 273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: • 4 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, • 3 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy ". • budynek inwentarski lub budynek gospodarczy (...) nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4 ". Kontrolowane organy prawidłowo i zgodnie z obowiązującym prawem ustaliły, że projektowany budynek inwentarski na działce nr [...] w miejscowości P. został usytuowany w odległości znacznie większej niż określają wymogi zawarte w § 12 ww. rozporządzenia, tj. w odl. 8,00 m od granicy z dz. nr [...], [...] i w odl. ok 52 m od granicy z dz. nr [...] oraz w odl. ok. 32,0 m od budynku o nieznanym przeznaczeniu (oznaczony x na mapie do celów projektowych) usytuowanego na dz. nr [...]. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, "do budowli rolniczych i urządzeń budowlanych z nimi związanych należy zapewnić dojścia i dojazdy przystosowane do sposobu ich użytkowania, oraz drogi pożarowe, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej przekracza 500 MJ/m2 zachodzi co najmniej jeden z warunków: 1) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1000 m2, 2) występują strefy zagrożenia wybuchem wewnątrz budowli, 3) Szerokość dojazdów, o których mowa w ust. 1, do budowli rolniczych powinna wynosić co najmniej 3 m." Wnioskiem inwestora objęto budowę układu komunikacyjnego na działce nr [...] w m. P. , w związku z czym kontrolowane organy trafnie stwierdziły, że zamierzenie jest zgodne z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 8a ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie: " Odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej: 1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach,; 2) 50 m od budynków służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych,; 3) 8 m od budynków magazynowych pasz i ziarna,; 4) 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego,; 5) 15 m od składu węgla i koksu,; 6) 5 m od granicy działki sąsiedniej. 2. Silosy na kiszonki powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne. " Ponadto § 35. Ww. rozporządzenia mówi: "Konstrukcja silosów na kiszonki powinna zapewniać ochronę przed oddziaływaniem soków powstałych w procesie kiszenia oraz przenikaniem tych soków do otaczającego środowiska przez wykonanie odpowiednich spadków i kanalików do odprowadzania soków do szczelnych studzienek", a § 48 ww. rozporządzenia mówi:. "Instalacje i urządzenia budowli rolniczych służące do odprowadzania zużytych wód, soków kiszonkowych, a także innych nieczystości i zanieczyszczeń, powinny być projektowane i wykonane w sposób zabezpieczający przed przenikaniem szkodliwych substancji do wód i gruntu ". Z przedmiotowego projektu zagospodarowania wynika, że projektowany silos na kiszonkę usytuowany jest w odl. ok. 66,00 m do budynku mieszkalnego (w przypadku otworów okiennych odległość będzie większa) usytuowanego działce objętej wnioskiem, w odl. ok. 15,50 m, od najbliższej granicy, działka nr [...] i w odl. ok 26 m od budynków gospodarczych usytuowanych na działce objętej wnioskiem. Dokumentacja projektowa zawiera projekt silosu na kiszonkę zaprojektowanego z płyty żelbetowej wodoszczelnej oraz projekt szczelnych zbiorników na odcieki z silosu. W związku z powyższym projektowany silos wraz z zbiornikami są zgodne z § 8a ust. 1 i 2, 35 i 48 ww rozporządzenia. Ponadto projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, tj. § 271 - 273. Wobec powyższych ustaleń prawidłowe jest stanowisko kontrolowanych organów, że przedmiotowy projekt zagospodarowania działki nr [...] w miejscowości P. spełnia wszystkie wymogi co do zachowania odległości przewidzianych we wspomnianych wyżej rozporządzeniach, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, w związku z czym projektowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, obowiązujących ww. rozporządzeń. Zarzuty skargi koncentrują się na nieprawidłowości postępowania administracyjnego a także na niezbadaniu korelacji pomiędzy interesem publicznym, interesem inwestora, interesem skarżących mających w ocenie skarżących istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd nie podziela tego stanowiska. Zarzuty skargi pomijają istnienie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obory dla krów mlecznych na działce nr ew. [...] zlokalizowanej w miejscowości P., gmina Iwanowice" i jej merytoryczne materialnoprawne przyczynowo skutkowe z obecnie kontrolowaną decyzją. Z treści decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. wynika, że po analizie przedłożonych dokumentów organ prowadzący postępowanie ustalił, iż planowane przedsięwzięcie inwestycyjne zaliczone jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 102 - "chów lub hodowla zwierząt o liczbie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza DJP" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 , poz. 71). Zarazem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie pismem NZ- [...] [...] z 31 grudnia 2015 r. stwierdził, że przedsięwzięcie to nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie pismem [...] z 16 lutego 2016 r., stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W konsekwencji Wójt Gminy Iwanowice - po przeanalizowaniu wniosku inwestora, co istotne uwzględniając opinie organów opiniujących, a także uwzględniając łącznie uwarunkowania przedstawione w art. 63 ust. 1 P.o ś. - postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia przez wnioskodawcę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko argumentując to w odniesieniu do emisji i występowania innych uciążliwości w następujący sposób: "Planowana obora nie będzie wyposażona w system grzewczy. Ponieważ w gospodarstwie nie będzie magazynowany obornik na płycie obornikowej oraz zmienią się współczynniki emisji azotu względu na chów na głębokiej ściółce, zmniejszeniu ulegnie dotychczasowa emisja zanieczyszczeń powietrza. Z obliczeń wynika, że w przypadku chowu z płytką ściółką emisja amoniaku w ciągu roku wynos 2,808 Mg, natomiast w sytuacji chowu na głębokiej ściółce wyniesie 1,397 Mg/rok. Emisja niezorganizowanych pyłów odbywać się będzie poprzez szczeliny kalenicowe i otworami w ścianach bocznych, ilość ta będzie ograniczana po opuszczeniu kotar wykonanych poliwęglanu komorowego. W celu neutralizacji odorów będą stosowane preparaty zarówno do zamgławiania obory jak i do oprysku ściółki. Przy planowanym pogłowiu 99,5 DJP będzie powstawać ok. 2905,4 Mg obornika co przy dopuszczalnej dawce azotu 170 kg/ha, skutkuje potrzebą dysponowania użytkami rolnymi o powierzchni ok. 72,6 ha. Planowana inwestycja będzie źródłem hałasu, który nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. 2014 . poz 112) następująco: LAeq D- 55 dB(A) - dla pory dnia tj. w godzinach od 6.00 do 22.00 (dla przedziału czasu odniesienia równemu 8 najmniej korzystnych godzinom dnia kolejno po sobie następujących) LAeq N - 45 dB(A) - dla pory dnia tj. w godzinach od 22.00 do 6.00 (dla przedziału czasu odniesienia równemu 1 najmniej korzystnej godzinie)". W decyzji w tej podjęto także ustalenia dotyczące soków kiszonkowych, co do których stwierdzono, że wycieki soków kiszonkowych, ze względu na zapach, nie będą wywożone na pola sąsiadujące nami zabudowanymi ani na pola przylegające do wód powierzchniowych ze względu na możliwość ich zanieczyszczenia nadto, że powierzchnia 94 ha użytków rolnych, będących w posiadaniu inwestora, wystarcza do zagospodarowania zarówno obornika jak i soków kiszonkowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także treść ww. decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podnoszący naruszenie przez obecnie kontrolowane organy art. 7 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę w sytuacji, w której zdaniem skarżącego organ wskazał, że ocenie podlega uciążliwość dla otoczenia nie zrealizowanej inwestycji a projektu, podczas gdy nie została dokonana ocena uciążliwości dla otoczenia projektu między innymi pod względem uciążliwości zapachowych. Sąd w tym miejscu podkreśla, że wbrew temu co twierdzą skarżący ocena uciążliwości dla otoczenia projektu między innymi pod względem uciążliwości zapachowych została podjęta i dokonana w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji łącznie z weryfikacyjnym powołaniem się na ustalenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. Kontrolowane organy zweryfikowały, czy stan faktyczny o jakim jest mowa we wniosku o pozwolenie na budowę i w dokumentacji projektowej koresponduje ze stanem faktycznym i odpowiednimi ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. Wyjaśniono bowiem jasno i bezspornie, że decyzja Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczyła budowy obory dla 80 krów mlecznych, 15 jałówek powyżej 1 roku, 20 jałówek poniżej 1 roku i 10 cieląt, co w przeliczeniu dawało 99,5 DJP. Zarazem zagadnienia wymagające wyjaśnienia, w tym dotyczące stanowisk, które opisano "krowy zasuszone", zostało przez inwestora sprecyzowane poprzez złożenie oświadczenia datowanego na dzień 13 lipca 2018 r. (k. 161 akt organu I instancji) i wynikało z niego, że nie będzie to miejsce przeznaczone dla dodatkowych zwierząt, lecz miejsce niezbędne do odizolowania wybranych krów cielnych, w okresie gdy nie będą dojone. Inwestor oświadczył też, że łączna ilość krów, cieląt i jałówek w budynkach istniejących i projektowanym, będzie zgodna z ww. decyzją z dnia 6 grudnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Co szczególnie istotne projekt zagospodarowania działki został przeanalizowany przez kontrolowane organy pod kątem wymogów § 12 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. Zgodnie z treścią § 1 tego rozporządzenia: "1. Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. 2. Rozporządzenie określa warunki, które przy zachowaniu przepisów prawa budowlanego oraz odrębnych przepisów, a także ustaleń Polskich Norm zapewniają: 1) bezpieczeństwo konstrukcji; 2) bezpieczeństwo pożarowe; 3) bezpieczeństwo użytkowania; 4) odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochronę środowiska; 5) ochronę przed hałasem i drganiami; 6) oszczędność energii i odpowiednią izolacyjność cieplną przegród; 7) odpowiednie warunki użytkowe; 8) ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich; 9) trwałość budowli; 10) ochronę dóbr kultury". Z kolei w myśl § 12 omawianego rozporządzenia: "Budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej". W tym miejscu należy wyjaśnić odpowiadając na zarzuty skargi, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji bezsprzecznie zawiera pas zieleni średnio i wysokopiennej zlokalizowany wzdłuż południowej granicy działki nr [...]. Zatem warunek ww. przepisu został spełniony. W ocenie Sądu zgodne jest z prawem stanowisko kontrolowanych organów, że projekt zawiera rozwiązania, które mają zapewnić funkcjonowanie inwestycji w sposób zgodny z przepisami. Nie jest także sprzeczne z prawem wyjaśnienie/konstatacja organu II instancji trafnie podnosząca, że "Na etapie udzielania pozwolenia na budowę organy muszą zakładać, że inwestycja zostanie zrealizowana zgodnie z projektem i że jej użytkowanie będzie zgodne z zaplanowanymi w projekcie zasadami, mającymi chronić środowisko i najbliższe otoczenie przed ewentualnymi uciążliwościami. Każde istotne odstępstwo będzie podlegało weryfikacji organów nadzoru budowlanego i służb ochrony środowiska". W konsekwencji prawidłowa jest konkluzja, że ocenie organu i także Sądu podlega projekt a nie już zrealizowana inwestycja. Natomiast poza możliwościami organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje realizacja inwestycji i faktyczne jej funkcjonowanie po zrealizowaniu. Co do innych emisji i występowania innych uciążliwości, jak to już było podnoszone niezależnie od tego, że w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z 6.12.2016 r. zostały zawarte ww. wyjaśnienia i ustalenia istotne także dla obecnie kontrolowanej sprawy, kontrolowany organ prawidłowo zweryfikował i ustalił także dla potrzeb w jakim Prawo budowlane i przepisy wykonawcze je regulują, że odziaływania potencjalnie wychodzące poza teren inwestycji mieszczą się w granicach norm a także, że prawidłowo zapobiegają im rozwiązania zawarte w projekcie zagospodarowania działki inwestora. Jednocześnie trzeba wskazać, że teren, na którym projektuje się budowę budynku inwentarskiego i silosu na kiszonkę, został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację zabudowy zagrodowej, czyli obiektów o funkcji mieszkaniowej, gospodarczej i inwentarskiej w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych. Jednocześnie Sąd zauważa, że Minister Środowiska wraz z Ministrem Zdrowia nie skorzystali dotychczas ze swoich ustawowych uprawnień jakie daje im art. 222 ust. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska. Według wskazanego przepisu Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu i metody oceny zapachowej jakości powietrza. Zarzuty skargi, że projektowane budynki są kolejną częścią obory już istniejącej, w świetle wcześniej przywołanych oświadczeń inwestora są niezasadne. Hodowla ma być przeniesiona do nowego budynku, a nie powiększona o nowe stanowiska hodowlane. Tym samym zdaniem Sądu, zarzuty skargi, że projektowane budynki będą kolejną częścią obory już istniejącej, w świetle wcześniej przywołanych oświadczeń inwestora należało uznać za niezasadne. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut podnoszący naruszenie art. 7 k.p.a., przez jak twierdzą skarżący nierozważenie przez kontrolowane organy, czy zatwierdzony projekt wskazuje, że planowana inwestycja jest zgodna z dopuszczalnymi normami hałasu oraz oparcie ustaleń faktycznych w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniach inwestora, niepopartych jakimikolwiek badaniami. W ocenie Sadu kontrolowany organ zweryfikował wniosek o pozwolenie na budowę i dołączoną do niego dokumentację z treścią ustaleń jakie w tym zakresie zostały dokonane dla potrzeb kontrolowanej decyzji w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. Planowana inwestycja będzie źródłem hałasu, lecz w ocenie Wójta Gminy Iwanowice, dla określonej w decyzji ilości zwierząt, nie spowoduje on przekroczenia dopuszczalnych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (zob. s. 14 Projektu budowlanego). Zatem, co do innych emisji i występowania innych uciążliwości, jak to już było podnoszone niezależnie od tego, że w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z 6.12.2016 r. zostały zawarte wyjaśnienia istotne także dla obecnie kontrolowanej sprawy, kontrolowany organ prawidłowo zweryfikował i ustalił także dla potrzeb w jakim Prawo budowlane i przepisy wykonawcze je regulują, że potencjalne odziaływania wychodzące poza teren inwestycji mieszczą się w granicach norm. Jednocześnie trzeba wskazać, że teren, na którym projektuje się budowę budynku inwentarskiego i silosu na kiszonkę, został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację zabudowy zagrodowej, czyli obiektów o funkcji mieszkaniowej, gospodarczej i inwentarskiej w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych. Z kolei strona skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodów, z których wynikałoby stanowisko przeciwne. Sąd nie podziela także zarzutu podnoszącego, że kontrolowane organy naruszyły art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., przez nierozważenie całości materiału dowodowego, co w konsekwencji według zarzutów skargi doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu przez organ, że inwestycja realizowania przez inwestora nie jest inwestycją o charakterze przemysłowym, podczas gdy z przedłożonego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że zamierzenie budowlane inwestora powinno zostać zaliczone do inwestycji o charakterze przemysłowym, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 222 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie. Co do zarzutu przemysłowego charakteru inwestycji, w ocenie Sądu zgodne z prawem i potencjalnym stanem faktycznym są wyjaśnienia zawarte w poprzedniej decyzji Wojewody Małopolskiego z 24.05.2018 r., a powtórzone w obecnie kontrolowanej, że prowadzona działalność polegająca na hodowaniu krów mlecznych w celu pozyskania od nich mleka to działania polegające na opiece nad zwierzętami, ich pielęgnacji i karmieniu. Jak wynika z akt sprawy pozyskane mleko nie będzie poddawane przetwórstwu lecz wyłącznie czasowo gromadzone w celu przekazania do odpowiedniego odbiorcy. Zatem określenie - produkcja mleka - w tym przypadku nie oznacza działalności produkcyjnej lecz hodowlaną - czyli zgodną z założeniami ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest także zasady w świetle obiektywnego porządku prawnego zarzut naruszenia przez kontrolowane organy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., a to przez nierozważenie całości materiału dowodowego i niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, a także niewzięcie pod uwagę częściowej zmiany projektu zagospodarowania działki przez inwestora oraz faktu, iż planowana inwestycja jest kolejną częścią obory już istniejącej i w istocie stanowi całość gospodarczą oddziałującą na środowisko, co w konsekwencji, zdaniem skarżących, doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że jest to odrębna inwestycja. Z akt kontrolowanej sprawy bezspornie wynika, że hodowla ma być przeniesiona do nowego budynku, a nie powiększona o nowe stanowiska hodowlane. Jednocześnie w decyzji Wójta Gminy Iwanowice z dnia 6 grudnia 2016 r. znajduje się sformułowanie "W zakresie powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie: - nie dotyczy". Zarazem w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji prawidłowo wyjaśnił i uzupełnił wskazane w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 maja 2018 r. braki i wady dokumentacji projektowej. Prawidłowo ustalono, że uzupełnienia dokonane na rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji, wymagały doprecyzowania i z tego względu projekt został wypożyczony. W wyniku uzupełnienia, polegającego na uczytelnieniu zapisów zawartych w legendzie tego rysunku, można jednoznacznie ustalić, które obiekty były istniejące, jak również poprawiono czytelność oznaczeń graficznych wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji zdaniem Sądu, obecnie można dokonać analizy zgodności lokalizacji projektowanych obiektów z przepisami, zaś weryfikacja projektu w tym zakresie pozwalała na stwierdzenie, iż nie nastąpiło w związku z nią naruszenie przepisów, w zakresie opisanym w art. 35 ust. 1 u.p.b., tj. w zakresie obowiązkowej kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej. Uzupełnienia legendy zamieszczonej na rysunku projektu zagospodarowania terenu inwestycji, nie stanowiły istotnych zmian treści projektu co do jego zawartości merytorycznej. Nie zostały wprowadzone żadne zmiany rysunkowe, ani korekty projektowe, wobec czego organ uznał, iż nie zachodziła potrzeba informowania stron, co nie stanowiło w ocenie Sądu naruszenia przepisów postępowania mającego znaczenie dla wyniku sprawy. Ponieważ jak to zostało wykazane powyżej kontrolowana decyzja jest zgodna z przepisami proceduralnymi a także materialnymi - nie zasługuje na uwzględnienie w ocenie Sądu zarzut skargi, że kontrolowana decyzja narusza art. 7 k.p.a., przez nieuwzględnienie przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, który to interes wyklucza udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w kształcie wynikającym z przedstawionego projektu budowlanego. Zdaniem Sądu w przypadku kiedy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia przesłanki o jakich stanowi ustawa, inwestor posiada publiczne prawo podmiotowe do uzyskania decyzji korzystnej dla niego. A zatem bezsprzeczne spełnienie przesłanek jakie prawo określa wobec wniosku o pozwolenie na budowę powoduje, że organ miał obowiązek wydania pozwolenia na budowę. W przypadku wydawania tak zwanych decyzji związanych to ustawodawca wyważa interes publiczny i indywidualny w treści normy materialnej a organ przede wszystkim bada, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki, których stanowi prawo materialne. Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie Sądu kontrolowana decyzja organu II instancji nie narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, gdyż jak to zostało powyżej wykazane nie zaistniały przesłanki do jej uchylenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.