II SA/Kr 170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 grudnia 2016 r. znak [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 jedn. tekst ze zm.); - art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 jedn. tekst); po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – G. B. od decyzji Starosty Wielickiego z 01.09.2016 r., znak: [...], stwierdzającej, że decyzja nr [...] z 15 września 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. " Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SN i nN na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach" wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu Postępowania administracyjnego) oraz o odmowie uchylenia własnej ww. decyzji Starosty Wielickiego, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzje. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Wielicki, decyzją nr [...] z 15 września 2015 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: "T." S.A., pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SN i nN na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach". Decyzja ta stała się ostateczna 13 października 2015 r. W dniu 29 marca 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie przedmiotowego postępowania w sprawie udzielenia ww. pozwolenia na budowę. Jako podstawę wznowienia ww. postępowania, wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po stwierdzeniu, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 147 i 148 k.p.a., postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowione postępowanie zakończone zostało decyzją Starosty Wielickiego z 01.09.2016 r., znak: [...], stwierdzającą, że decyzja Nr [...] z 15 września 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SN i nN na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach" wydana została z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 10 Kodeksu Postępowania administracyjnego) jednocześnie organ odmówił uchylenia własnej ww. decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji Starosty Wielickiego. Analizując sprawę organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wnioskująca o wznowienie wskazała, że przymiot strony przysługiwał jej na podstawie zapisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części dzielnicy Łazy w Niepołomicach, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XLII/599/14 z dnia 27 czerwca 2014 r. (Małop.2014.4377 ze zm.), w którym zgodnie z § 19 pkt 4 wzdłuż istniejących i projektowanych linii i obiektów elektroenergetycznych wskazano strefy ograniczonej zabudowy, wynoszące: - dla linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV - 16 m (po 8 m z każdej strony osi trasy linii), - dla linii napowietrznych niskiego napięcia - 6 m (po 3 m z każdej strony osi trasy linii), - dla linii kablowych średniego i niskiego napięcia - 2 m (po l m z każdej strony osi trasy linii), - dla transformatorowych stacji SN/nN - po 2,5 m z każdej strony. Organ odwoławczy podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi element prawa miejscowego i musi być bezwzględnie respektowany. Jego ustalenia kształtują (łącznie z innymi przepisami prawa) sposób wykonywania prawa własności w odniesieniu do konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. Uznał zatem, że potwierdziła się przesłanka do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Wielickiego z 01.09.2016 r., znak: [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, wobec zarzutu skarżącej, że nie wyrażała ona zgody na planowaną inwestycję na sąsiadującej działce nr [...], że żaden przepis prawa nie nakazuje aby właściciele nieruchomości znajdujących się w strefie ograniczonej zabudowy (wyłączając właścicieli działek na których ma być poprowadzona inwestycja liniowa) mieli wyrażać na nią zgodę, z czym należy się zgodzić z organem I instancji. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, w kwestii zarzutu dotyczącego niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że obowiązujący na tym terenie plan nie zakazuje na ww. działkach inwestycyjnych budowy sieci SN i nN oraz słupowej stacji transformatorowej. Tego typu inwestycje są zaś konieczne w związku z nową zabudową tych terenów, a co za tym idzie wzrostem liczby odbiorców. Nadto wskazał, że działka skarżącej nr [...] leży w obszarze o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usług podstawowych. Przedmiotowa inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zabudowie ww. działki, ale jej całkowicie nie zakazuje. W dalszej treści § 19 ww. planu miejscowego, traktującego o zasadach zaopatrzenia w energię elektryczną widnieje zapis, wskazujący że warunki zagospodarowania ww. stref winny odbywać się zgodnie z obowiązującymi polskimi normami, a przy lokalizacji zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi należy zachować bezpieczny odstęp od linii elektroenergetycznych zgodny z obowiązującymi polskimi normami, w tym z PN-EN-50423-1. Dopuszcza się ewentualne zbliżenie budynków do osi linii elektroenergetycznych na warunkach zbliżenia, określonych przez zarządcę sieci. Nadmienił, że wskazana w planie miejscowym norma już nie obowiązuje, natomiast, zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo budowlane, który mówi o obowiązku ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji przez projektanta, w opisie do projektu zagospodarowania zawarty został zapis, że zgodnie z Normą N SEP-F-003 Tabela 6 pkt 3, odległość oddziaływania sieci napowietrznej SN pełnoizolowanej wynosi 0,3 m. Zatwierdzony decyzją Starosty Wielickiego z dnia 15 września 2015 r. projekt budowlany przewiduje budowę słupowej stacji transformatorowej wraz z liniami SN i nN na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach. Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu, powyższe zamierzenie budowlane obejmuje budowę słupowej stacji transfomatorowej SN/nN 15/0,4 kV oraz sieci napowietrznej SN + nN 15/0,4 kV z zastosowaniem przewodów i kabli w izolacji. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko. Organ I instancji ponownie przeanalizował prawidłowość wydanej decyzji Nr [...] z 15 września 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego p.n. " Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SN i nN na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach", a poprawność jej wydania potwierdził organ odwoławczy. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części dzielnicy Łazy w Niepołomicach. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. [...] z [...].06.2015 r.). Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., analiza organu winna zmierzać ku potwierdzeniu lub nie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, w konsekwencji zmierzając do potwierdzenia wydania bądź niewydania decyzji z naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie potwierdzono, że decyzja Nr [...] Starosty Wielickiego z 15 września 2015 r. wydana została z naruszeniem prawa, gdyż skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, tym samym naruszony został przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 10 k.p.a. Zdaniem organu I instancji, w sytuacji gdyby skarżąca uczestniczyła w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, to wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem w treści uzasadnienia skarżonej decyzji organ I instancji przedstawił argumentację wskazującą, że gdyby nawet organ uchylił inkryminowaną decyzję z powodów procesowych, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. Wobec powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty Wielickiego z 01.09.2016 r., znak: [...], kończąca wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z 15 września 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SNi nNna dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach ", wydana została prawidłowo z zachowaniem przepisów postępowania. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącej – G. B. Przedmiotowej decyzji zarzuciła ona: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności w postaci: 1) wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art.8 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w tym brak powołania biegłego na okoliczność ustalenia granicy pomiędzy nieruchomością skarżącej a nieruchomością na której prowadzona jest inwestycja, jak również na okoliczność zgodnego z prawem wyznaczenia strefy ograniczonej zabudowy, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w tym w zakresie zgodności z prawem wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę i projektu budowlanego, zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do odmowy uchylenia pierwotnej decyzji, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, a także nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą, w tym faktu braku rozgraniczenia sąsiadujących nieruchomości oraz wskazania konkretnej informacji, w jakim stopniu prowadzona Inwestycja wprowadzi ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej i drugiej instancji, zrozumienia tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, W ocenie skarżącej wskazane okoliczności doprowadziły także do naruszenia przez Organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji Organu I instancji w mocy. Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy prawo budowlane, tj.: art. 34 i 35, poprzez wydanie pierwotnej decyzji, pomimo podania przez Inwestora nieprawidłowej informacji o obszarze oddziaływania obiektu, w tym jej sprzeczności ze strefami ograniczonej zabudowy wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niezbadania tej okoliczności przez Organ I instancji i II instancji pomimo, iż były one zobowiązane do tych czynności, naruszenie prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, w sytuacji gdy jest on ewidentny albowiem wskazana inwestycja ograniczy jej możliwość wybudowania budynku na jej nieruchomości, pomimo jej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zabudowę mieszkalną, przez co poniesie ona istotną stratę materialną. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie poprzedzającej jej decyzji Starosty Wielickiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt przeprowadzonego postępowania wznowieniowego prowadzić musi bowiem do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje w pełni odpowiadają prawu. Poza sporem jest, że przesłanka wznowienia postępowania określona art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. została spełniona. Skarżącej, jako właścicielowi działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką inwestycyjną nr [...] oraz z uwagi na przebieg projektowanej sieci, przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty Wielickiego z dnia 15 września 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. " Budowa słupowej stacji transformatorowej, sieci SN i nN na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w Niepołomicach", skarżąca zaś bez swojej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Następnie należy zauważyć, że organy po wznowieniu postępowania przeprowadziły ponowną kompleksową ocenę projektu budowlanego zgodnie z procedurą określoną przepisami art. 32 i nast. prawa budowlanego. I zasadnie także w ocenie Sądu przyjęły, że analiza ta w pełni potwierdza prawidłowość decyzji Starosty Wielickiego z dnia 15 września 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W szczególności należy podzielić stanowisko Wojewody Małopolskiego, że wbrew stanowisku skarżącej zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego decyzją Starosty Wielickiego z dnia 15 września 2015 r. wynika, że inwestycja w postaci słupowej stacji transformatorowej oraz sieci SN i nN planowana jest w odległości 1-1,5 m od granicy z działką skarżącej. Teren inwestycji oraz działka skarżącej o nr [...] położone są w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części dzielnicy Łazy w Niepołomicach, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XLII/599/14 z dnia 27 czerwca 2014 r. (Małop.2014.4377 ze zm.). w terenie o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi. W § 19 uchwały zostały wskazane m.in. następujące zasady zaopatrzenia w energię elektryczną: 1) źródłem zaopatrzenia w energię elektryczną pozostaje istniejąca sieć średniego napięcia, wyprowadzona ze stacji elektroenergetycznych 110/SN usytuowanych poza obszarem objętym planem; 2) zaopatrzenie odbiorców energii elektrycznej ze stacji transformatorowych SN/nn, poprzez budowę i rozbudowę linii elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia wykonanych jako napowietrzne; 3) przyjmuje się budowę i rozbudowę napowietrznych i kablowych linii elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia oraz lokalizacje stacji transformatorowych 15/0,4 KV wraz z ich włączeniem do sieci średniego napięcia, w celu pokrycia zapotrzebowania na energię elektryczną ; 4) wzdłuż istniejących i projektowanych linii i obiektów elektroenergetycznych wskazuje się strefy ograniczonej zabudowy, wynoszące: - dla linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV - 16 m (po 8 m z każdej strony osi trasy linii), - dla linii napowietrznych niskiego napięcia - 6 m (po 3 m z każdej strony osi trasy linii), - dla linii kablowych średniego i niskiego napięcia - 2 m (po l m z każdej strony osi trasy linii), - dla transformatorowych stacji SN/nN - po 2,5 m z każdej strony; 5) warunki zagospodarowania stref, o których mowa w pkt 4) i lokalizacji obiektów budowlanych zgodnie z obowiązującymi z polskimi normami, w szczególności przy lokalizacji zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi należy zachować bezpieczny odstęp od linii elektroenergetycznych, zgodny z obowiązującymi polskimi normami z PN-EN-50423-1; dopuszcza się ewentualnie zbliżenie budynków do osi linii elektroenergetycznych na warunkach zbliżenie określonych przez zarządcę sieci. Z powyższej regulacji po pierwsze wynika, że budowa nowych sieci elektroenergetycznych jest dopuszczalna na terenie obowiązywania planu. Po drugie dopuszczalne jest powstanie wzdłuż istniejących i projektowanych linii i obiektów elektroenergetycznych stref ograniczonej zabudowy według wskazanych w planie parametrów. Po trzecie zagospodarowanie tych stref i lokalizacja obiektów budowlanych zwłaszcza przeznaczonych na pobyt ludzi wymaga zachowania bezpiecznego odstępu od linii elektroenergetycznych zgodnego z obowiązującymi polskimi normami, możliwe jest także zbliżenie budynków do osi tych linii według warunków określonych przez zarządcę sieci. Oznacza to zatem , że zabudowa terenu w ograniczonej strefie jest możliwa, lecz z ograniczeniami wynikającymi z obowiązujących norm. Zgodnie zaś z opisem do projektu zagospodarowania terenu zamierzenie inwestycyjne przewiduje budowę słupowej stacji transformatorowej oraz sieci napowietrznej SN i nN z zastosowaniem przewodów i kabli w izolacji. Projektant w tym opisie zawarł zapis, że zgodnie z obowiązującą normą N SEP-F-003 odległość oddziaływania sieci napowietrznej SN pełnoizolowanej wynosi 0,3 m. Co znajduje potwierdzenie w tabeli nr 6 dotyczącej najmniejszych dopuszczalnych odległości poziomych przewodów pełnoizolowanych linii napowietrznej od części budynków w warunkach normalnych (k:16 akt I instacji). Powyższe wskazuje także zatem, że zaprojektowana odległość napowietrznej linii energetycznej od granicy działki [...] (1 do 1,5m) nie jest w żaden sposób sprzeczna z obowiązującymi polskimi normami i nie pozbawia skarżącej możliwości zagospodarowania jej w sposób zgodny z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sam negatywny stosunek skarżącej do planowanej inwestycji, przekonanie, że niekorzystnie wpłynie na zagospodarowanie terenu i będzie uciążliwa nie wystarcza do uznania naruszenia jej prawa skutkującego odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślenia bowiem wymaga, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02). W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione było, po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydanie decyzji na podstawie art. 151§2 kpa jak uczyniły to organy administracji publicznej. Niewątpliwie bowiem decyzja Starosty Wielickiego z dnia 15 września 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż skarżącej przysługiwał przymiot strony, nie mniej naruszenie przepisów proceduralnych w tym zakresie pozostawało bez wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia albowiem przeprowadzone postępowanie wykazało, że brak jest podstaw do wydania innej decyzji. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Brak było jakichkolwiek podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia granic albowiem nie leży w kompetencjach organów nadzoru budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę ustalenie granic nieruchomości. Przy czym skarżąca nawet nie wskazuje żadnych okoliczności przemawiających za tym, że stały się one sporne. Natomiast dla ustalenia przebiegu granic wystarczającym był w tym postępowaniu urzędowy dokument w postaci mapy dla celów projektowych, załączony do projektu budowlanego, na którym figuruje klauzula Starosty Wielickiego z dnia 15 czerwca 2015 r., że dokument ten został sporządzony w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym bardziej brak było potrzeby powoływania biegłego dla określenia strefy ochronnej albowiem wynika ona z cytowanych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie został wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, a także wszechstronnie oceniony zgodnie z regułami wynikającymi z art. 80 kpa. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 107 § 3 wszak zaskarżone decyzje zawierają wszystkie niezbędne elementy. Brak zaś odniesienia się do zarzutu odwołania o braku rozgraniczenia nieruchomości, należało ocenić jako uchybienie pozostające bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.