II SA/Kr 1708/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j a decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej E. W. kwotę [...] zł. ( [...] złotych ), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1708/02 Uzasadnienie Decyzją z dnia 5.03.2002r, wydaną na podstawie art.39 ust.l , art.40 ust. l i 3, art.42 oraz art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.Nr 89 poz.415 , jednolity tekst : Dz.U. z 1999r Nr 15 póz. 1397 , Prezydent Miasta [...] ustalił dla A. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową w parterze (na zasadzie wymiany starego budynku na nowy w układzie bliźniaczym) na działce nr A w [...] przeznaczonego na np. gabinety lekarskie, aptekę , a powyżej na mieszkania dla 4 rodzin wraz ze związanymi urządzeniami techniczno-budowlanymi , w tym przebudowie fragmentu pasa drogowego ulic [...] i [...] w zakresie związanym z wykonaniem zjazdów na teren nieruchomości zlokalizowanych na części dz. nr B i C. W uzasadnieniu decyzji wskazano , że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulic [...] j , [...],[...] i [...] w [...] przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...]. Jest to teren zabudowy mieszkaniowej. W ustaleniach planu podano: do zachowania 5 budynków wolnostojących , projektowany l budynek wolnostojący i l bliźniaczy. Wysokość budynku nie może przekraczać 7,50m do poziomu okapu i 12m do kalenicy dachu. Obowiązują garaże wbudowane i zakaz wznoszenia wolnostojących budynków gospodarczych. Część terenu projektowanej inwestycji położona jest w obszarze [...]-ulica lokalna obsługująca zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem adaptacji stanu istniejącego oraz w obszarze [...]- ulica lokalna obsługująca zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem adaptacji stanu istniejącego. Nadto przytoczono w uzasadnieniu decyzji , że zgodnie z wymaganiami wynikającymi z generalnych zasad realizacji planu miejscowego projektowane budynki jednorodzinne mogą być realizowane indywidualnie z zachowaniem zasady wymiany starego budownictwa na nowe. Wprowadzenie funkcji usługowo-handlowej jako uzupełniającej w istniejących budynkach na warunkach określonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego wg właściwości. W odwołaniu od tej decyzji E. W. wniosła o jej uchylenie , zarzucając , że budynek inwestora nie jest "bliźniakiem". Budynek inwestora stanowi część starego domu , podzielonego w wyniku zniesienia współwłasności między A. G. i odwołującą się. Zdaniem E. W. ustalone warunki zabudowy , nawiązując jedynie do wymiany (w rzeczywistości połowy domu na nowy) , naruszaj ą zasady obowiązujące przy wymianie starego budownictwa na nowe. Nie uwzględniają również kwestii związanej z zachowaniem substancji całego domu. Decyzją z dnia [...] 2002r znak : [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , po rozpatrzeniu odwołania , na podstawie art.138 § l pkt l kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono , że zgodnie z przepisem art.40 ust.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 póz. 139 z 1999r/ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się , w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl przepisu art.43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji co do zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania stwierdziło , że sprawy dotyczące prawidłowości przyjętych rozwiązań architektoniczno-budowlanych zamierzonej inwestycji mogą być rozstrzygnięte w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. W. podtrzymała zarzuty odwołania. Nadto podała , że zaskarżona decyzja narusza przepis art.41 ust. l pkt 2 i art.42 ust. 1pkt5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , gdyż wniosek inwestora nie zawierał charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy , że kwestionowana decyzja jest niezgodna z prawem. Zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania określa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r Nr 15 póz. 139 - tekst jedn. z późn.zm./. Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego . Przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu jest bezwzględne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z tymi ustaleniami (art. 33 i 46a ustawy). W myśl art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu , do którego ma tytuł prawny. Każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego. Te bowiem reguły są jedynie źródłem uprawnień. Interes prawny odróżnić należy od interesu faktycznego. Ten ostatni występuje w sytuacji, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Stosownie do przepisu art.41 ust.2 cytowanej ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Wniosek inwestora warunkom tym nie odpowiada. Sformułowanie wniosku " budynek usługowo-mieszkalny przeznaczony w parterze na np. gabinety lekarskie , aptekę , itp." jest niewystarczające w świetle cytowanej wyżej przepisu art.41 ust.2 ustawy. W myśl art. 42 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Decyzją wzizt określono warunki dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z częścią usługową w parterze (na zasadzie wymiany starego budynku na nowy w układzie bliźniaczym) na działce nr A w [...] przeznaczonego na np. gabinety lekarskie, aptekę , a powyżej na mieszkania dla 4 rodzin wraz ze związanymi urządzeniami techniczno-budowlanymi. Takie sformułowanie nie określa jednoznacznie rodzaju inwestycji i tym samym narusza przepis art.42 ustawy. W związku z powyższym zarzuty skargi w tej kwestii należy uznać za zasadne. Za prawidłowy uznać należy pogląd organu , że sprawy dotyczące prawidłowości przyjętych rozwiązań architektoniczno-budowlanych zamierzonej inwestycji mogą być rozstrzygnięte w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie. Nadto stwierdzić należy, że załączniki zaskarżonej decyzji nie zostały podpisane , co narusza przepis art. 107 kpa. Załącznik do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § l k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część. W niniejszej sprawie załączniki zawieraj ą jedynie informację o dacie i numerze decyzji, której integralną część stanowią. Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.