II SA/Kr 1710/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi po wniesieniu przez nich sprzeciwu od postanowienia referendarza z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie ze skargi M. H. i A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: pozostawić wniosek skarżących bez rozpoznania. Skarżący M. H. i A. H. złożyli wniosek o częściowe zwolnienie ich od kosztów sądowych w niniejszej sprawie w zakresie opłaty od skargi. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącym zostały przesłane urzędowe formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" celem ich wypełnienia i odesłania do sądu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwania skierowane do skarżących zostały przez nich odebrane osobiście w dniu 1 lutego 2013 roku. W dniu 6 lutego 2013 r. (data nadania przesyłki poleconej) skarżący wnieśli o przedłużenie wyznaczonego im siedmiodniowego terminu do złożenia wypełnionych formularzy. Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2013 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmówił przedłużenia wymienionego terminu (pkt I) i pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (pkt II). Postanowienie to M. H. i A. H. zaskarżyli sprzeciwem podnosząc, że w niniejszej sprawie spełnione są warunki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc prawo pomocy powinno zostać im przyznane. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że orzeczenie referendarza o odmowie przedłużenia terminu do przedłożenia formularza PPF nie jest zaskarżalne, a więc w zakresie pkt I zarządzenia referendarza skutek, o którym mowa w art. 260 p.p.s.a. nie nastąpił. Sąd nie ma również podstaw by odrzucić sprzeciw w tej części, bowiem w myśl art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucić można jedynie sprzeciw wniesiony po terminie, sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się o na urzędowym formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08) - w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący - wezwani o nadesłanie wypełnionych formularzy wniosku o prawo pomocy - zarządzenia tego w zakreślonym terminie nie wykonali. Zwrócili się jednak o przedłużenie terminu, nie podając żadnych okoliczności na uzasadnienie tego wniosku. Termin siedmiodniowy, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany (Bogusław Dauter, teza 10 w Komentarzu do art. 49 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz LEX 2011). Jak wynika z powyższego skarżący ani w zakreślonym terminie, ani też w terminie późniejszym nie przedłożyli wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wobec powyższego należało orzec o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 in fine. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi: "Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania", natomiast art. 260 przewiduje, że po wniesieniu sprzeciwu Sąd rozstrzyga kwestie prawa pomocy postanowieniem. Wbrew zarzutom sprzeciwu Sąd nie mógł ocenić zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem stwierdzenie braku formalnego wniosku o prawo pomocy obligowało Sąd do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.