II SA/Kr 1713/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 września 2009 r., Nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; II) ustanowić dla skarżącej adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł od skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 września 2009 r. Nr: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, skarżąca W. S. złożyła wniosek o ustanowienie na jej rzecz pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2009 roku, przesłał skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. Sądu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W zakreślonym terminie skarżąca przesłała wypełniony formularz "PPF". Z oświadczenia zawartego we wniosku wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W skład jej majątku wchodzi część starego drewnianego domu o powierzchni 31,6 m² oraz 1,83 ara działki. Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura w wysokości 858,73 zł. Nie dysponuje ona oszczędnościami, jak również przedmiotami wartościowymi. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, że uzyskiwane dochody w całości przeznacza na pokrycie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem i leczeniem. Skarżąca liczy 7... lat. Nie posiada żadnego majątku, który mogłaby spieniężyć. Jest osobą schorowaną, cierpi na dolegliwości kardiologiczne, ma nadciśnienie i kłopoty ze wzrokiem. Wydatki miesięczne na leczenie wynoszą 150 – 200 zł. Ze względu na zły stan zdrowia wnioskodawczyni musi na co dzień korzystać z pomocy osób trzecich. W bieżącym utrzymaniu pomaga jej najbliższa rodzina. W związku z niewielkimi dochodami skarżąca nie jest w stanie pokryć wpisu od skargi, ani też wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Pomoc adwokata w sprawie jest dla skarżącej istotna, gdyż ze względu na stan zdrowia nie będzie mogła przyjechać do sądu na wyznaczoną rozprawę. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Instytucja przyznania prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 ustawy sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający i skuteczny, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżąca jest osobą starszą (liczy 7.. lata) i schorowaną. Cierpi na szereg schorzeń, co wiąże się z koniecznością przyjmowania leków na stałe. Miesięczne wydatki na konieczne leczenie wynoszą około 150 – 200 zł. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest świadczenie emerytalne w wysokości 858,73 zł. Uzyskiwane w miesiącu środki finansowe wystarczają zatem jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów sądowych. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie na jej rzecz adwokata z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).