II SA/Kr 172/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu wykonania nałożonego obowiązku skargę oddala Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. z urzędu, w związku z ustaleniami dokonanymi podczas czynności kontrolnych tego organu w zakresie użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego stacji transformatorowej, znajdującej się na działce nr [...] w U., przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2015 r. (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 26-30). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił krąg stron postępowania na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] (opubl. strona internetowa Ministerstwa Sprawiedliwości) z której wynika, że właścicielem działki nr [...] w U. jest J. R.. Właścicielem stacji transformatorowej znajdującej się na ww. działce jest "T" Spółka Akcyjna z siedzibą w K. przy ul. J. (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karty nr 30 i 49). Przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. znak: [...] na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach znak: [...] wydał w dniu 28 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) decyzję znak: [...], którą nakazano właścicielowi – Spółce "T" S.A. z siedzibą w K. w terminie do 30 października 2015r. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym stacji transformatorowej na działce nr [...] w U. poprzez: 1) skucie odspojonych fragmentów betonu, 2) oczyszczenie betonu oraz odsłoniętej stali zbrojeniowej, 3) zabezpieczenie zbrojenia preparatem antykorozyjnym, 4) wykonanie napraw ubytków betonu z zastosowaniem gotowych zapraw typu PCC (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karty nr 53-54). Decyzja ta została doręczona J. R. w dniu 31 sierpnia 2015 r. (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr 55), odwołanie z dnia 10 września 2015 r. zostało nadane w urzędzie pocztowym w U. w dniu 11 września 2015 r. (data stempla pocztowego - (akta administracyjne sprawy organu II instancji, karta nr 4)). Odwołanie zostało wniesione w terminie o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Organ I instancji w piśmie z dnia 18 września 2015 r. znak: [...] wskazał, że po zapoznaniu się z treścią odwołania nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany własnej decyzji w myśl art. 132 K.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 27 listopada 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a., art. 66 ust. 1 pkt 3 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 28 sierpnia 2015 r. znak: [...] w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 kwietnia 2016 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dokonał weryfikacji ustalonego kręgu stron postępowania, uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, na występują nieprawidłowości w stacji transformatorowej znajdującej się na działce nr [...] w U.. Istniejące nieprawidłowości potwierdzają ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 9 kwietnia 2014 r. oraz dniu 8 kwietnia 2015 r. W protokole nr [...] z kontroli użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego z dnia 9 kwietnia 2014 r. znajduje się zapis, że w trakcie oględzin obiektu stwierdzono w żerdziach żelbetowych ubytki otuliny betonowej oraz pęknięcia wzdłużne długości około 20 cm. Konstrukcja stalowa, odciągi stalowe, pomost stalowy - w ocenie wzrokowej nie wykazują zużycia korozyjnego (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 4-5). Jak wynika z treści protokołu nr [...] z kontroli użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego z dnia 8 kwietnia 2015 r. Spółka "T" S.A. nie usunęła opisywanych nieprawidłowości dotyczących konstrukcji żelbetowych i stwierdzono w żerdziach żelbetowych ubytki otuliny betonowej pęknięcia wzdłużne o długości około 20 cm. Konstrukcja stalowa (odciągi, pomost) w ocenie wzrokowej nie wykazują uszkodzenia korozyjnego). Słupy żelbetowe mają wysokość ok. 12 metrów. Odsłonięte pręty zbrojeniowe zostały pomalowane farbą antykorozyjną (poza odcinkiem górnym). Stan stacji nie uległ zmianie od kontroli przeprowadzonej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu w 2014 r. akta administracyjne organu I instancji, karty nr 26-30). Na nieprawidłowości w konstrukcji stacji transformatorowej znajdującej się na działce nr [...] w U. wskazuje również opracowanie pod nazwą "Opinia dotycząca ustalenia stanu technicznego żelbetowego słupa energetycznego posadowionego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości U." autorstwa inż. Z. Z. i mgr inż. J. M. z dnia 1 sierpnia 2014 r., w której zamieszczono dokumentację fotograficzną ilustrującą uszkodzenia konstrukcji żelbetowych (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 7-22). Materiał dowodowy dokumentujący stwierdzone występowanie nieprawidłowości w stacji transformatorowej znajdującej się na działce nr [...] w U. został zgromadzony w sposób wystarczający i nie wymaga uzupełnień. Na podstawie tego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. dysponujący wykwalifikowaną kadrą pracowników posiadających stosowną wiedzę i doświadczenie uznał, że zachodzi konieczność wykonania określonych robót budowlanych polegających na skuciu odspojonych fragmentów betonu, oczyszczeniu betonu i odsłonięciu stali zbrojeniowej, zabezpieczeniu stali zbrojeniowej preparatem antykorozyjnym oraz uzupełnieniu ubytków betonu. W przypadku nieskomplikowanych robót budowlanych w ocenie organu odwoławczego nie jest konieczne pozyskiwanie ekspertyzy technicznej w celu ustalenia stanu technicznego obiektu, wystarczająca w tym zakresie jest ocena dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.. Organ II instancji przychylił się w tym zakresie do linii orzeczniczej prezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 725/10, opubl. LEX nr 753608. Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu wskazano, że w protokole nr [...] z dnia 9 kwietnia 2014 r. oraz w protokole nr [...] z 8 kwietnia 2015 r. nie ma zapisów wskazujących, że konstrukcja stacji transformatorowej znajdującej się działce nr [...] w U. jest w stanie bezpośrednio grożącym zawaleniem. Z. Z. i J. M. nie należą do izby samorządu zawodowego inżynierów budownictwa (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 41-44). Wnioski zawarte w opracowaniu pod nazwą "Opinia dotycząca ustalenia stanu technicznego żelbetowego słupa energetycznego posadowionego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości U." w ocenie organu są mniej wiarygodne niż ustalenia dokonane przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w G.. Opinia sporządzona przez inż. Z. Z. i mgr inż. J. M. może mieć jedynie charakter pomocniczy, dowodowy. Organ I instancji po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i treścią opinii, ustalił stopień przydatności opinii do wykorzystania w sprawie. Organ II instancji przychyla się w tym zakresie do linii orzeczniczej prezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1656/14, w którym wskazano, że to właściwy organ administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i treścią opinii, ustala stopień przydatności opinii do wykorzystania w sprawie. Organy nadzoru budowlanego wydając rozstrzygnięcia nie mogą naruszać zasady proporcjonalności działania. W myśl tej zasady organy administracji publicznej powinny korzystać z przyznanych im ustawą administracyjnoprawnych środków działania w zakresie koniecznym, przydatnym i proporcjonalnym w stosunku do wymogów realizacji ustawowego celu, czyli w zakresie służącym realizacji tego celu i tylko wtedy, gdy jest to niezbędne. Jeżeli z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. wystarczające jest wykonanie określonych robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, to nie można nakazać rozebrania, a następnie odbudowania obiektu budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przychylił się w tym zakresie do linii orzeczniczej prezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1656/14, zgodnie z którym nie wolno organom administracji naruszać zasady proporcjonalności działania organów administracji publicznej. W myśl tej zasady organy administracji publicznej powinny korzystać z przyznanych im ustawą administracyjnoprawnych środków i instrumentów działania w zakresie koniecznym, przydatnym i proporcjonalnym w stosunku do wymogów realizacji ustawowego celu, czyli w zakresie służącym realizacji tego celu i tylko wtedy, gdy jest to niezbędne. Inaczej mówiąc, zakres uciążliwości wynikający z omawianego w tym przypadku zakazu administracyjnego powinien służyć realizacji celu ustawy i zadania publicznego nałożonego na organy administracji publicznej i być w wymiarze niezbędnym dla realizacji tego celu, przy jednoczesnym ustaleniu, że nie istnieją alternatywne rozwiązania równie skuteczne i jeszcze mniej uciążliwe dla zobowiązanych. Co do zarzutu zawartego w odwołania, a dotyczącego kosztu nakazanego Spółce "T" działania, które skutkują marnotrawstwem pieniędzy klientów Spółki "T" wskazano, że organy nie rozstrzygają o sposobach finansowania wykonania niezbędnych robót, a jedynie o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego budynku. Organy nie mogą zastępować wolę inwestora i zmuszać go do podejmowania działalności inwestycyjnej, gdyż wykracza to poza zadania i uprawnienia organu nadzoru budowlanego. Co do zarzutu dotyczącego braku zauważenia wyciekającego oleju ze stacji transformatorowej zlokalizowanej w odległości około 60 metrów od granicy zbiornika wodnego [...] na działce nr [...] objętej obszarem chronionym Natura 2000 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w kwestii emisji do środowiska ewentualnych zanieczyszczeń z urządzeń zamontowanych w stacji transformatorowej. W przedmiotowej sprawie strona może dokonać zgłoszenia do właściwego miejscowo inspektora ochrony środowiska, który działa na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie nie stwierdzono okoliczności dających podstawę do wydania decyzji na postawie art. 138 § 2 K.p.a. Z uwagi na upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji, oraz zbliżającą się zimową porę roku istnieje konieczność zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 kwietnia 2016 r. Powyższą decyzję zaskarżył w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. R. w całości. Zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie przez organ administracyjny niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym braku zlecenia uczestnikowi wykonania odpowiedniej ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego stacji transformatorowej wchodzącej w skład napowietrznej linii energetycznej znajdującej się na działce nr [...] w U. podczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości, co to tego, że jej stan może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia, co potwierdza opinia z dnia 1 sierpnia 2014 r. sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego - inż. Z. Z. oraz mgr inż. J. M. posiadającego uprawnienia projektowe i wykonawcze w specjalności konstytucyjno-budowlanej oraz instalacyjno-inżynieryjnej oraz brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń w celu sprawdzenia w jaki sposób ze stacji transformatorowej dochodzi do wycieku oleju podczas, gdy obiekt budowlany znajduje się na działce objętej obszarem chronionym Natura 2000, nieruchomość ta pozostaje w sąsiedztwie ogólnie dostępnego zbiornika wodnego [...], a skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazywał na fakt, że obiekt budowlany zagraża środowisku naturalnemu; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przez przedwczesne i nieuprawnione uznanie, że skucie odspojonych fragmentów betonu, oczyszczenie betonu oraz odsłoniętej stali zbrojeniowej, zabezpieczenie zbrojenia preparatem antykorozyjnym, wykonanie napraw ubytków betonu jest wystarczające do poprawy staniu technicznego stacji transformatorowej wchodzącej w skład napowietrznej linii energetycznej znajdującej się na działce nr [...] w U., podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego wskazany przez organ administracyjny sposób remontu obiektu budowlanego jest niewystarczający, niekompletny i może doprowadzić do uszkodzenia całej konstrukcji stacji transformatorowej przy jednoczesnym zanieczyszczeniu środowiska; art. 106 § 1 K.p.a. przez niezasięgnięcie stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sytuacji, gdy obiekt budowlany znajduje się na działce nr [...] w U., a działka ta objęta jest obszarem chronionym Natura 2000. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; lub b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; lub c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przytaczając powyższe przepisy Sąd podkreśla, że nie każde naruszenie prawa przez organy administracji skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Taki akt tylko wówczas jest wyłączany z obrotu prawnego, gdy co najmniej Sąd ustali, że w danej sprawie miało miejsce albo naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z tych przesłanek w sprawie nie zachodzi. Sąd nie odroczył terminu rozprawy, albowiem w świetle art. 109 P.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Podana przez pełnomocnika skarżącego, adwokata K. D. okoliczność wskazująca na jednoczesne (w dniu rozprawy w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie) rozprawy przed Sądem Rejonowym w R. i Sądem Rejonowym w J. nie stanowią ani nadzwyczajnej okoliczności, ani też przeszkody, której nie dało się przezwyciężyć. Pełnomocnik adwokat K. D. wykonuje swój zawód będąc wspólnikiem spółki cywilnej "Adwokaci M. D., K. D. spółka cywilna" w R. i nie powinno stanowić jakiejś istotnej przeszkody takie zorganizowanie pracy Kancelarii, aby np. udzielić drugiemu wspólnikowi lub aplikantowi adwokackiemu pełnomocnictwa lub upoważnienia do zastępowania w danym postępowaniu sądowym. Jak wynika z informacji ze strony internetowej [...], (dostęp na 18 marca 2016 r.), w skład zespołu prawników Kancelarii "Adwokaci M. D., K. D. spółka cywilna", poza wspólnikami adwokat M. D. i adwokatem K. D., wchodzi również aplikant adwokacki A. K.. Tym samym już chociażby to pozwalało na takie zorganizowanie pracy Kancelarii "Adwokaci M. D., K. D. spółka cywilna" w R., aby również zapewnić udział osobie reprezentującej skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Ponadto nie ma przeszkód, aby adwokaci z jednego okręgu izby adwokackiej udzielali pełnomocnictw substytucyjnych adwokatom z innych okręgów izb adwokackich. Przechodząc do rozpoznania merytorycznego tej sprawy należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego organy w tej sprawie prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i ustosunkowały się do tak zgromadzonego materiału w uzasadnieniach swoich decyzji. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Ustalenie stanu zagrożenia, sposobu użytkowania lub nieodpowiedniego stanu technicznego wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego i ten wymóg został w sprawie dochowany. Nie ulega wątpliwości, że stan techniczny stacji transformatorowej na działce nr [...] w miejscowości U. jest nieodpowiedni. Jak wynika z przeprowadzonych dwukrotnie oględzin tej stacji, nieodpowiedni stan techniczny dotyczy samych słupów, będących integralną częścią samej stacji transformatorowej. Wprost potwierdza to protokół z oględzin z dnia 9 kwietnia 2014 r. (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 6-4), zdjęcia samej stacji transformatorowej (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 15-7), protokół z kolejnych oględzin z dnia 8 kwietnia 2015 r. (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 30-28), zdjęcia tej stacji transformatorowej (akta administracyjne organu I instancji, karta nr 27). Dodatkowo także i opinia prywatna sporządzona na wniosek skarżącego wyraźnie wskazuje na nieodpowiedni stan techniczny słupów tej stacji (akta administracyjne organu I instancji, karty nr 22-17). Tym samym Sąd kontrolując w tej sprawie organy administracji pełni podziela stanowisko tych organów, zgodnie z którym stan techniczny słupów stacji transformatorowej wykazujący ubytki otuliny zbrojenia słupów, pęknięcia wzdłużne, odsłonięcia prętów zbrojeniowych wskazują na nieodpowiedni stan techniczny. W takiej sytuacji trafnie organy administracyjne nałożyły na Spółkę "T" S.A. z siedzibą w K. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym stacji transformatorowej na działce nr [...] w U. poprzez: a) skucie odspojonych fragmentów betonu, b) oczyszczenie betonu oraz odsłoniętej stali zbrojeniowej, c) zabezpieczenie zbrojenia preparatem antykorozyjnym, i d) wykonanie napraw ubytków betonu z zastosowaniem gotowych zapraw typu PCC. Nie budzi wątpliwości także wskazanie terminu wykonania tego obowiązku i zmianę tego terminu przez organ II instancji, co uzasadnione było zapewnieniem realnego wykonania tego obowiązku. Nie ulega również wątpliwości, że sam skarżący także nie zaprzecza, aby stan techniczny stacji transformatorowej nie był odpowiedni. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do braku obciążenia Spółkę "T" S.A. obowiązkiem sporządzenia ekspertyzy na okoliczność wykazania, że stan techniczny stacji transformatorowej zagraża życiu lub zdrowi ludzi oraz bezpieczeństwu mienia, co miałoby wynikać z ekspertyzy sporządzonej na wniosek skarżącego oraz braku ustalenia wycieku oleju z tej stacji, co mogłoby doprowadzić do skarżenia wód (zbiornika wodnego). Brak zaś ustalenia pełnego i rzeczywistego stanu faktycznego skutkuje przedwczesnym – jak podaje skarżący – nałożeniem obowiązków, które mogą doprowadzić do uszkodzenia całej konstrukcji i jednoczesnego zanieczyszczenia środowiska. Sąd w tej sprawie, opierając swoje ustalenia na zgromadzonym materiale dowodowym nie uznaje za zasadnym tak sformułowanego stanowiska skarżącego. Przede wszystkim z art. 66 Prawa budowlanego nie wynika bezwzględny obowiązek każdorazowego obciążenia właściciela nakazem sporządzenia ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego obiektu oraz zakresu robót budowlanych niezbędnych do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ nadzoru budowlanego może taki obowiązek nałożyć na dany podmiot, ale winien to uczynić tylko wtedy, gdy albo stan techniczny danego obiektu jest nieznany i nie ma pewności co do tej kwestii, albo też organ ustala, że wprawdzie stan techniczny jest nieodpowiedni, ale nie wie, jakie obowiązki winien nałożyć na właściciela danego obiektu. Jeżeli zaś organ nadzoru budowlanego jest w stanie samodzielnie ustalić stan techniczny danego obiektu i nałożyć odpowiednie obowiązki mające na celu doprowadzenie tego obiektu do sprawności technicznej – to wówczas nie ma podstaw do dodatkowego obciążania właściciela obowiązkiem sporządzenia ekspertyzy. Właściciel byłby bowiem wówczas zobowiązany do ponoszenia dodatkowych kosztów, które byłyby zbędne dla dokonania ustalenia stanu faktycznego danej sprawy. Zarówno art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, jak i art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego pozwalają organom nadzoru budowlanego na nałożenie obowiązku przedłożenia odpowiedniej ekspertyzy, ale nie nakazują, aby obowiązek sporządzenia takich ekspertyz zawsze musiał być nakładany. Jak wynika z akt sprawy, organy nadzoru budowlanego w sposób wystarczający dokonały ustalenia stanu technicznego słupów stacji transformatorowej, precyzyjnie opisując ubytki substancji tych słupów i nałożyły – w ocenie Sądu – właściwe obowiązki. Analizując opinię sporządzona na zlecenie skarżącego Sąd dostrzega, że także i z tej opinii nie wynika inny opis stanu technicznego stacji transformatorowej niż ten, który ustaliły w tej sprawie organy obu instancji. Analogicznie opisano pęknięcia, odspojenia betonu, widoczne fragmenty stali (zbrojenia słupów). Istotne wątpliwości budzi jednozdaniowy zapis z tej ekspertyzy (akta administracyjne sprawy organu I instancji, karta nr 19, wersy 7-5 liczone "od dołu"), zgodnie z którą jeden ze słupów (słup lewy) stracił wymagania normowe dotyczące wytrzymałości na przenoszenie siły wierzchołkowej. Taki zapis ani nie znajduje potwierdzenia w materiale zdjęciowym dokładnie i ze szczegółami przedstawiającym oba słupy, ani też osoby sporządzające tę ekspertyzę prywatną w żadnej mierze nie podali, jakie to normy techniczne (lub inne) zostały naruszone. W szczególności brakuje jakichkolwiek obliczeń potwierdzających takie stanowisko. Niewątpliwie pewnym uchybieniem zaskarżonej decyzji jest zbyt skromne ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, co do braku uwzględnienia treści ekspertyzy sporządzonej na wniosek odwołującego. Należało bowiem w sposób precyzyjniejszy wykazać, dlaczego ww. ekspertyza z 1 sierpnia 2014 r. była nieprzydatna do ustalenia odmiennego stanu faktycznego niż dokonał to organ I instancji, tym niemniej to uchybienie nie miało istotniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia samej sprawy. Nie może ono uzasadniać, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Należy ponadto stwierdzić, że ustalony stan faktyczny co do stanu technicznego stacji transformatorowej na działce nr [...] nie jest błędny lub niepełny, a ekspertyza prywatna sporządzona na zlecenie skarżącego nie mogła być podstawą do dokonania innych ustaleń, niż poczyniły to organy w tej sprawie. Ze stanu faktycznego tej sprawy nie wynika także, jakie to czynniki mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia oraz zagrożenie mienia w związku ze stanem technicznym tej stacji. Tym samym ten fragment zarzutów skargi Sąd uznaje jako podniesiony tylko celem postawienia zarzutu zaskarżonym aktom administracyjnym, a nie celem wykazania dokonania przez organy błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości prawidłowość obowiązków nałożonych na Spółkę "T" S.A. co do przywrócenia prawidłowego stanu technicznego stacji transformatorowej. Skoro prawidłowo wykonane czynności w zakresie uzupełnienia ubytków słupów i ich zabezpieczenia spowodują uzyskanie przez samą budowlę prawidłowego stanu technicznego, to nie było żadnych podstaw, aby nakazywać wymianę samych słupów. Trafnie w tym zakresie powołały się organy na zasadę proporcjonalności, zgodnie z którą nie ma potrzeby nakładana takich obowiązków, które będą bardziej dolegliwe dla zobowiązanego, skoro inne mniej dolegliwe obowiązki przyczynią się do uzyskania stanu pożądanego. Zarzut skargi dotyczący wycieku ze stacji transformatorowej nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie wynika ona ani z żadnego protokołu oględzin, ani z żadnego zdjęcia, ani też z opinii (ekspertyzy) z dnia 1 sierpnia 2014 r. sporządzonej na wniosek samego skarżącego. Tym samym skoro ten zarzut nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, a Sąd kontroluje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego przez organy administracji na datę wydania zaskarżonej decyzji, a nie na datę wydania orzeczenia w tej sprawie, to nie można było argumentacji skarżącego uznać za zasadną. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący, jeżeli stwierdzi rzeczywiście występujący wyciek płynu (oleju) z tej stancji, zawiadomił w przyszłości o tym organ nadzoru budowlanego, który wówczas winien sprawdzić, czy taki wyciek rzeczywiście ma miejsce i czy należy zastosować art. 66 Prawa budowlanego. Gdyby organ nadzoru budowlanego uznał się za niewłaściwy, a zaistniałoby zagrożenie dla stanu środowiska naturalnego, wówczas to organ administracyjny winien, zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a., zawiadomić organ właściwy. Sąd nie może jednak w tym zakresie czynić dalej idących wywodów, ponieważ kwestia wycieku oleju (płynu) z przedmiotowej stancji nie jest objęta tą sprawą. Nie jest zasadny i ten zarzut skargi, zgodnie z którym w tej sprawie przed wydaniem decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien uzyskać stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 106 § 1 K.p.a. tylko wtedy organ prowadzący sprawę zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii (stanowiska) innego organu, jeżeli taki obowiązek wynika z odrębnych podstawy prawnej. Sąd takiej odrębnej podstawy zobowiązującej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zasięgnięcia stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przypadku wydania w tej sprawie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie znajduje. Taki obowiązek w szczególności nie wynika z treści ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Reasumując, w tej sprawie organy administracyjne wyjaśniły wszystkie istotne wątpliwości i nie naruszyły ani art. 7 K.p.a., ani art. 77 § 1 K.p.a., ani też art. 80 K.p.a. Nie dokonano także błędnej wykładni art. 66 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.