II SA/Kr 1722/03

Sygn. akt II SA/ Kr 1722/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie NSA Izabela Dobosz ( spr. ) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 9 czerwca 2003 r. , nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżona decyzję oraz decyzję organu I instancji II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego L. P. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania. A. M. w dniu [...] listopada 1999 r. złożył do Starostwa Powiatowego w [...] zawiadomienie, że na sąsiedniej działce L. P. wybudował szopo-garaż bez zezwolenia na budowę. W trakcie oględzin w dniu [...]grudnia 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że na posesji nr [...] w [...] znajduje się budynek gospodarczy - wiata na sprzęt rolniczy o wymiarach 1,6 m na 7,6 m o konstrukcji słupowej drewnianej na stopach betonowych z pokryciem z płyty azbestowo cementowej falistej na łatach drewnianych. Ściany nie były obudowane. Z informacji uzyskanych od inwestora L. P. wynikało, że wiata powstała ok. 1993 - 1994 r. bez pozwolenia na budowę, faktycznej daty powstania organ nie był w stanie ustalić na podstawie zużycia materiału. W związku z tymi ustaleniami postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. wstrzymał z dniem [...] sierpnia 2000 r. prowadzenie wszelkich robót budowlanych przy budowie wiaty na sprzęt rolniczy bez wymaganego pozwolenia na budowę przez L. P.. Postanowienie to straciło ważność po upływie 2 miesięcy od daty jego wydania. L. P. w dniu [...] lipca 2000 r. zgłosił Wójtowi Gminy [...] zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni nie przekraczającej 35 m2 na przedmiotowej działce, takie samo zgłoszenie złożył w dniu 28 sierpnia 2000 r. Wójt Gminy [...] dwoma pismami z dnia [...] i [...] sierpnia 2000 r. poinformował zainteresowanego, że nie wnosi sprzeciwu do planowanej inwestycji. W dniu [...] listopada 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził na przedmiotowej działce kontrolę budowy. Tego samego dnia wydał postanowienie nr [...] , którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych przez L. P. przy obmurowywaniu budynku gospodarczego - szopy na sprzęt rolniczy na działce zagrodowej w [...], gm. [...] . Wydając postanowienie organ administracji oparł się na ustaleniach faktycznych dokonanych w czasie kontroli. Stwierdzono wówczas, że inwestor przystąpił do robót budowlanych - obudowania ściany zachodniej wiaty na podstawie zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Ponieważ zgłoszenie dotyczy budynków gospodarczych o powierzchni do 35 m2 organ administracji architektoniczno - budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W czasie kontroli stwierdzono, że istniejący budynek ma powierzchnię 70 m2 i rozpiętość konstrukcji 6 m jako jednolita całość. Wybudowana ściana o grubości 10 cm nie może stanowić ściany konstrukcyjnej, a użyty materiał jest nieodpowiedni i powoduje brak stateczności obiektu, przez co nie ma gwarancji bezpieczeństwa konstrukcji. Ze względu na możliwość zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia należało wstrzymać na obiekcie prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał L. P. wykonanie inwentaryzacji wraz z oceną techniczną i projektem dostosowującym obiekt do zgodności z przepisami Prawa budowlanego oraz uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót. Wskazano, że nie jest możliwe dalsze prowadzenie robót bez sprawdzenia i oceny technicznej robót już wykonanych i dlatego przed wydaniem pozwolenia na wznowienie robót inwestor powinien wykonać nałożone obowiązki. Decyzja ta stała się ostateczna w organie I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (po dokonaniu oględzin na przedmiotowej działce) postanowieniem z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] wydanym z urzędu stwierdził nieważność postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie. Powodem stwierdzenia nieważności postanowienia był fakt, że działania podejmowane w trybie art. 50 Prawa budowlanego zmierzają do doprowadzenia robót do zgodności z przepisami i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wznowienie tych robót, co jest niedopuszczalne wobec stwierdzenia samowolnie wykonanych części budynku. Również [...] lutego 2001 r. ten sam organ wydał decyzję nr [...] , którą z urzędu stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] stwierdzając, ze została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ I instancji błędnie zakwalifikował samowolną realizację wiaty tj. jako roboty budowlane, a nie budowę. W dotychczasowym postępowaniu nie była również badana kwestia daty powstania obiektu - przyjęto datę wskazaną przez inwestora pomimo, iż jego sąsiad wskazał na lata 1998 - 1999, zaś ściana zachodnia niewątpliwie powstała w 2000 r. Ponadto wskazano, że przedmiotowy obiekt wybudowano niezgodnie ze sztuką budowlaną, a decyzja, której nieważność stwierdzono, zmierza do dokończenia budowy z pozostawieniem istniejących elementów, które już obecnie stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W ponownym postępowaniu organ I instancji decyzją z dnia [...]maja 2001 r. nr [...] nakazał L. P. rozbiórkę wybudowanego w listopadzie 2000 r. muru z pustaków żużlobetonowych - stanowiącego ścianę osłonową zachodnią wiaty drewnianej, znajdującej się na działce Nr [...] w [...] , gm. [...] - bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ powołał się przy tym na art. 48 Prawa budowlanego, który nakłada na organ administracji budowlanej obowiązek wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Inwestor bez pozwolenia na budowę wybudował przy wiacie mur o długości 11 m, grubości 10 cm i wysokości 4,4 m z pustaków żużlowych łącząc kotwami stalowymi z istniejącymi słupkami drewnianymi wiaty. Ponieważ budowę muru rozpoczęto bez wymaganego prawem pozwolenia - należało nakazać jego rozbiórkę. Równolegle organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał L. P. wykonanie inwentaryzacji wraz z oceną stanu technicznego i projektem dostosowującym wiatę na sprzęt rolniczy wybudowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę do zgodności z przepisami prawa budowlanego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ uznał, że od wybudowania wiaty minął okres 5 lat, co uniemożliwia wydanie nakazu jej rozbiórki w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Organ administracji negatywnie odniósł się do dowodu wskazanego przez A. M. tj. mapy sytuacyjno - wysokościowej z 1996 r., na której nie ma uwidocznionej przedmiotowej wiaty. Na podstawie informacji uzyskanych od geodety wykonującego mapę organ uznał, że szopy drewniane bez zabudowanych ścian jako wiaty są pomijane jako obiekty tymczasowe nietrwałe. Fakt nieuwzględnienia wiaty na mapie nie może więc stanowić dowodu, że w dacie sporządzenia mapy wiata nie istniała. W ocenie organu wydającego decyzję po dostosowaniu obiektu do wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz po wzmocnieniu lub wymianie elementów konstrukcyjnych obiekt może być bezpiecznie użytkowany. Przedłożenie inwentaryzacji i opinii technicznej we wskazanym terminie umożliwi organowi podjęcie decyzji w sprawie dostosowania obiektu do zgodności z przepisami i nakazania wykonania określonych robót. Nieprzedłożenie powyższych dokumentów spowoduje wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Obie powyższe decyzje zostały w trybie odwoławczym uchylone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] sierpnia 2001 r. Decyzją nr [...] uchylił on decyzję z dnia [...] maja 2001 r. nakazującą rozbiórkę muru z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie daty powstania wiaty. Ponadto organ administracji zauważył, że nakaz rozbiórki dotyczy tylko jednej ściany w granicy działki, a z decyzji z dnia [...] maja 2001 r. wynika, ze wobec pozostałych elementów konstrukcyjnych wiaty podjęto działania zmierzające do ich zalegalizowania. W ocenie organu II instancji jest to niewłaściwe, ponieważ nie tylko ściana osłonowa od strony zachodniej, ale również drewniana konstrukcja z dachem dotyczą jednego obiektu, którego budowa była kontynuowana po l stycznia 1995 r. W celu ustalenia stanu faktycznego zachodziła konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w stosunku do całego obiektu z ewentualnym przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej oraz zebraniem wszystkich niezbędnych materiałów dowodowych w tej sprawie i dlatego zaskarżoną decyzję uchylono przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Natomiast decyzją nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2000 r. nakazującą L. P. wykonanie inwentaryzacji wraz z oceną stanu technicznego i projektem dostosowującym wiatę do wymagań Prawa budowlanego. W uzasadnieniu również tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że drewniana konstrukcja wiaty wraz z przykryciem oraz ściana osłonowa od strony zachodniej stanowią jeden obiekt, a zatem nie można w stosunku do tego obiektu prowadzić dwóch odrębnych postępowań, co uczynił organ I instancji wydając dwie odrębne decyzje. Wskazano również, że decyzja organu I instancji zmierza do pozostawienia elementów wiaty i wykonania ewentualnych przeróbek. Jednocześnie w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że konstrukcja wiaty została wykonana niezgodnie ze sztuką budowlaną, w związku z czym obiekt ten stwarza (niedopuszczalne w świetle przepisów prawa budowlanego) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W tej sytuacji likwidacja istniejącego zagrożenia wiązałaby się z rozbiórką istniejących elementów i wykonaniem nowych elementów, czyli budową obiektu od podstaw. W ponownym postępowaniu organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2002 r. nr [...] podjętą w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane nakazał L. P. rozbiórkę wybudowanej wiaty drewnianej na sprzęt rolniczy z dobudowanym w 2000 r. wraz z murem z pustaków żużlobetonowych (ścianą osłonową zachodnią). W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, że wiata wraz z dobudowanym murem stanowią jeden obiekt budowlany. W listopadzie 2000 r. L. P. przystąpił do obudowania drewnianej wiaty ścianą z pustaków żużlobetonowych na podstawie dokonanych zgłoszeń budowy budynków gospodarczych do 35 m2. W rzeczywistości wznowił w ten sposób roboty budowlane na wybudowanym bez pozwolenia obiekcie budowlanym. Skoro więc budowa obiektu była kontynuowana po 1 stycznia 1995 r., nie można zmierzać do legalizacji samowoli budowlanej ujawnionej w 1999 r., lecz należy nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem zezwolenia na budowę. W trybie odwoławczym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazując na braki uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym brak ustalenia stanu faktycznego uchylił powyższą decyzję organu I instancji w całości - decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...] i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia ponownych oględzin na działce ze względu na możliwość zmiany stanu faktycznego oraz do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem wskazanych przez strony świadków. W uzasadnieniu decyzji zwrócono uwagę, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana po upływie 14 miesięcy od daty uchylenia poprzedniej decyzji oraz po 6 miesiącach od daty zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Brak jest udokumentowania jakiejkolwiek czynności organu w tym okresie, w szczególności wbrew wskazaniom organu odwoławczego nie zebrano w sprawie żadnych dowodów i nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej. Przeprowadzone ponowne postępowanie poskutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] , wydanej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i nakazującej Panu L. P. zam. [...] rozbiórkę wiaty drewnianej na sprzęt rolniczy z dobudowaną w 2000r. ścianą zachodnią z pustaków żużlobetonowych na działce we wsi [...] , gm. [...] . Decyzja zapadła po przeprowadzeniu oględzin na miejscu inwestycji, w czasie których stwierdzono, że inwestor dokończył budowę ściany zachodniej i wzmocnił słupy zewnętrzne drewniane dwuteownikiem stalowym o przekroju 100 mm oraz wymienił środkowe słupy drewniane wstawiając nowe z okrąglaków o przekroju 16 cm. Pozostałe elementy budowy są w stanie niezmienionym od czasu poprzednich oględzin. Inwestor oświadczył, że wiatę wybudował w latach 1993 - 1994, a słupy wzmocnił w marcu 2001 r. A. M. oświadczył, że wiata została wybudowana etapami w latach 1999 - 2000, na co przedstawił dowód w postaci mapy sytuacyjnej z 1996 r. Na rozprawie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Na pytanie o rozbieżność co do daty powstania wiaty L. P. stwierdził, że wiata mogła powstać w 1995 r., a zeznania jego sąsiada co do późniejszej daty powstania są zwykłą złośliwością. Świadek podany przez inwestora potwierdził na piśmie swoje wcześniejsze zeznania, że pomagał przy budowie wiaty w latach 1993 - 1994. Wydając decyzję organ oparł się na zeznaniach A. M., które znajdują potwierdzenie w przedłożonej przez niego mapie sytuacyjnej z 1996 r. Dowody te organ orzekający ocenił jako bardziej wiarygodne niż zeznania inwestora oraz wskazanych przez niego świadków. Podkreślono, że przez cały czas budowy wiaty L. P. łamie przepisy i nadal wykonuje roboty budowlane zmieniając konstrukcję obiektu. Pomimo wstrzymania robót budowlanych inwestor dokończył budowę ściany zachodniej wiedząc, że źle wykonana konstrukcja stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. W tej sytuacji organ administracji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem budowa nie była zakończona przed wejściem w życie tej ustawy. Świadczy o tym fakt, że kontynuowano roboty budowlane w 2000 i 2001 r. Zebrane dowody wskazują, że obiekt powstał po roku 1996, przy czym prawdopodobne jest, że był to rok 1999, jak podaje A. M.. Pomimo dokonanych samowolnie wzmocnień słupów nośnych, wykonane roboty budowlane nadal są niezgodne ze sztuką budowlaną, a budynek nadal stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W trybie odwoławczym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 9 czerwca 2003 r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonane przez L. P. roboty budowlane stanowiły samowolę budowlaną i dlatego należało orzec nakaz rozbiórki obiektu. W uzasadnieniu podkreślono, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do podważania wiarygodności mapy geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobów geodezyjno - kartograficznych. W przypadku orzekania o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego w trybie art. 48 Prawa budowlanego nie są badane kwestie zagrożeń (bądź ich braku) powodowanych przez te obiekty, bowiem okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Ustawodawca przewidział dwa odstępstwa od zasady wydawania nakazu rozbiórki w sytuacji stwierdzenia samowoli budowlanej. Pierwszy z nich przewiduje art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego (budowa została zakończona przed wejściem w życie ustawy tj. przed 1 stycznia 1995 r.), drugi wyjątek przewiduje art. 49 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy od zakończenia budowy obiektu upłynęło 5 lat. Żaden z tych przepisów nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy stanął bowiem na stanowisku, że wiata wraz z dobudowanym murem stanowi jedną inwestycję, a zatem dobudowanie muru stanowiło kontynuację wcześniejszych robót budowlanych. Nie znajduje potwierdzenia zarzut dotyczący nieprzesłuchania przez organ I instancji świadków wskazanych przez skarżącego. Organ stwierdził również, że nie można przesądzić o dacie budowy wiaty na podstawie stanu użytych materiałów, ponieważ nie można wykluczyć, że pochodzą one z rozbiórki. Powyższą decyzję zaskarżył do sądu administracyjnego L. P. wnosząc o jej uchylenie, ponieważ jest dla niego krzywdząca oraz niezgodna z prawem i stanem faktycznym. Inwestor ponownie wskazał, że wiata została wybudowana w latach 1993-1994, co poświadczyli sąsiedzi oraz jego szwagier, który ją budował. Skarżący podnosi, że na lokalizację przedmiotowej wiaty w odległości 1,5 m od granicy wyraziła zgodę właścicielka działki sąsiedniej K. L, której oświadczenie dołącza do skargi. Kwestionuje jednocześnie prawdziwość oświadczeń A. M, który ze względu na trwający kilkuletni konflikt sąsiedzki chce mu w ten sposób dokuczyć. Podważa także wiarygodność przedłożonej przez A. M. mapy geodezyjnej z 1996 r., którą organ I instancji uznał za dowód niewystarczający w decyzji z dnia 28 maja 2001 r. Wiata ta jest mu potrzebna, gdyż stanowi zadaszenie dla maszyn rolniczych. Rozbiórka zaś wiaty, ze względu na trudną sytuację materialną spowoduje brak możliwości wybudowania nowej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dowodem przeczącym, że przedmiotowa wiata została wybudowana w latach 1993-94 (wbrew twierdzeniu skarżącego) jest kserokopia mapy geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu [...] października 1996 r. pod nr [...] , na której wiaty tej nie zaznaczono, co wskazuje, że powstała ona po dacie jej sporządzenia. Organ administracji podkreślił, że nie jest właściwy do podważania wiarygodności mapy geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobów geodezyjno-kartograficznych. Powoływanie się skarżącego na decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2001 r. uznającą tę mapę za niewystarczający dowód w sprawie jest bezpodstawne, bowiem decyzja ta została uchylona przez organ II instancji w całości z jednoczesnym orzeczeniem o braku podstaw do jej wydania - decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. znak: [...] . Ustalenia faktyczne zostały dokonane prawidłowo, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Za najbardziej wiarygodną datę budowy wiaty uznano jesień 1999 roku, na co wskazuje o dowód w postaci pisma A. M. z datą wpływu do Starostwa Powiatowego w dniu [...] listopada 1999 r. informującego o fakcie wybudowania tej wiaty przez L. P.. Trudna sytuacja materialna skarżącego nie może mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia decyzji. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. skarżący oświadczył, że przedmiotową wiatę przejął od teścia. Stoi ona na działce od 25 lat. Właścicielką działki bezpośrednio przylegającej do wiaty jest K. L., natomiast działka W. J położona jest dalej. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dysponował i nie dysponuje pozwoleniem na budowę przedmiotowej wiaty ani też na dobudowanie do niej muru. Samo jednak stwierdzenie tego faktu nie wystarczy, by nakazać rozbiórkę wiaty wraz z murem. Organy administracji w sposób błędny przyjęły, że wiata i mur stanowią jeden obiekt budowlany, a dobudowanie muru, które miało miejsce w roku 2000, stanowi kontynuację rozpoczętej wcześniej inwestycji. W ten sposób doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 3, 6 i 7 w zw. z art. 48 Prawa budowlanego. W ocenie sądu roboty budowlane w postaci wybudowania wiaty są inwestycją odrębną, która zakończyła się przed 1999 r. (por. zapisek w protokole oględzin z dnia 20 grudnia 1999 r. "brak śladów budowy w ciągu ostatniego roku"). Kolejne roboty budowlane polegające na budowie muru z pustaków żużlobetonowych tj. ściany osłonowej zachodniej wiaty drewnianej podjął skarżący w listopadzie 2000 r. Wcześniej tj. w lipcu i sierpniu 2000 r. dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchni do 35 m2 na swojej działce, a Starosta Powiatu Pińczowskiego nie wniósł w tej kwestii sprzeciwu. W ponownym postępowaniu administracyjnym należy traktować wiatę i mur jako dwa obiekty budowlane. Zastrzeżenia budzi również przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe. W protokole kontroli z dnia 15 listopada 2000 r. znajduje się oświadczenie L. P., że jego sąsiadka K. L. wyraziła zgodę na usytuowanie budynku. Natomiast na szkicu dołączonym do tego protokołu jako właścicielka działki sąsiedniej widnieje W. J.. A. M. złożył pisemne wyjaśnienia do tego protokołu (k. 14 II akt administracyjnych), z których wynika, że właścicielką działki jest K. L.. W piśmie tym A. M. stwierdza również, że L. P. nie posiada pisemnej zgody sąsiada na usytuowanie budynku tak blisko granicy, dokumentu takiego nie ma w aktach sprawy administracyjnej. Organ administracji nie ustalił jednoznacznie kto faktycznie jest właścicielem działki przylegającej bezpośrednio do wiaty, nie wyjaśnił także, czy L. P. otrzymał od tego sąsiada zgodę na usytuowanie obiektu. Oświadczenie K. L. zostało dołączone dopiero w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia należało przesłuchać właściciela działki przylegającej do wiaty na okoliczność czy i kiedy wyrażał zgodę na budowę wiaty na działce skarżącego. Pominięcie dowodu z zeznań tego świadka stanowi uchybienie przepisom postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należało również rozważyć, czy właściciel tej działki nie powinien być stroną niniejszego postępowania administracyjnego. Skoro organy nadzoru budowlanego przyznały status strony A. M., który jest sąsiadem skarżącego od strony przeciwnej niż położenie wiaty, to tym bardziej interes prawny w rozstrzygnięciu posiada właściciel działki bezpośrednio przylegającej do tego obiektu. Kolejne wątpliwości budzi ocena mapy sytuacyjno - wysokościowej przez organy obu instancji z października 1996 r., na której nie ma uwidocznionej wiaty. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] początkowo odmówił jej wartości dowodowej stwierdzając: "z informacji uzyskanych od geodety wykonującego mapę, szopy drewniane bez zabudowanych ścian jako wiaty są pomijane jako obiekty tymczasowe nietrwałe". Później jednak zarówno ten organ, jak i organ odwoławczy uznali mapę za pełnowartościowy dowód potwierdzający datę powstania obiektu po sporządzeniu mapy. Taka zmiana stanowiska nie została w żaden sposób wyjaśniona. Należało zweryfikować ten dowód i wyjaśnić, czy rzeczywiście wiaty takie jak będąca przedmiotem postępowania uznawane są za obiekty tymczasowe i nie są nanoszone na mapy. Na tę okoliczność należy w ponownym postępowaniu przesłuchać osobę, która sporządziła mapę lub innego geodetę. Wobec stwierdzonych uchybień zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).