II SA/Kr 1724/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "C" Spółka z o. o Sp. k. z siedzibą w R. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SAB/Kr 82/14 skargę oddala Uzasadnienie: Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w B. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. , zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. do wydania w terminie 2 miesięcy aktu w sprawie legalności robót budowlanych polegających na budowie wyciągu narciarskiego krzesełkowego położonego na C. w miejscowości R. stwierdził, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. grzywnę w wysokości 2000 złotych. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną złożoną przez uczestnika postępowania A. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w R. wskazując, że skarga jest niedopuszczalna z uwagi na fakt, że wniósł ją podmiot niebędący uczestnikiem postępowania. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że wniesienie skargi kasacyjnej nie było poprzedzone doręczeniem skarżącej kasacyjnie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, co stanowi warunek złożenia skargi kasacyjnej. A Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w R. w dniu 11 grudnia 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 82/14, zarzucając, że został naruszony przepis art. 33 §1 ppsa poprzez pozbawienie możliwości działania A. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w R. Spółka wniosła o uchylenie ww. wyroku oraz ponowne rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi. Skarżąca spółka podała, co następuje Art. 33 § 1 ppsa stanowi, iż osoba która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Uczestnikom na prawach strony, o których mowa w tym przepisie udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym przysługuje z mocy prawa z chwilą wszczęcia takiego postępowania. Interes prawny, o którym mowa w art. 33 § 1 in fine p.p.s.a. jest kontynuacją interesu prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjny na podstawię art. 28 kpa. Spółce przysługiwał przymiot uczestnika postępowania na prawach strony i nie ma podstaw do uznania, iż powinna wnioskować na podstawie przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. W postępowaniu ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. pominięto skarżącą Spółkę, co wyraziło się tak brakiem doręczenia samej skargi jak i brakiem zawiadomienia o rozprawie. Nie ma uzasadnienia dla różnicowania sytuacji procesowej strony postępowania wszczętego ze skargi na orzeczenie organu oraz skargi na bezczynność organu, tudzież przewlekłość postępowania. Spółka nie mogła m.in. ustosunkować się do zarzutów skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania ani przedstawić swojego stanowiska, tudzież ważnych dokumentów związanych ze skomplikowanym postępowaniem o uzyskanie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji, a z którym to postępowaniem wiązały się główne zarzuty skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. W dniu 14 listopada 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu skargi kasacyjnej złożonej od wyroku tego sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. W dniu tym skarżąca dowiedziała się o podstawie skargi, gdyż postanowienie to definitywnie odmówiło jej przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania został więc zachowany. Stowarzyszenie [...] w B. wniosła o odrzucenie skargi o wznowienie z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Wskazała, trzymiesięczny termin rozpoczął swój bieg najdalej w dniu 31 lipca 2014 r., kiedy to Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. Wtedy bowiem, bez żadnych wątpliwości, dysponowała już wiedzą o wydanym orzeczeniu i o jego treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 271 pkt 2 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania może żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem; nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie zaś do przepisu art. 277 w/w ustawy skargę o wznowienie wynosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o przyczynie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia ma być pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Literalne brzmienie tego ostatnio wymienionego przepisu rzeczywiście może prowadzić do wniosku sformułowanego przez Stowarzyszenie. Niewątpliwie bowiem w dacie sporządzania i wnoszenia skargi kasacyjnej fakt i treść wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia, były skarżącej Spółce znane. Rzecz jednak w tym, że w dacie tej (tj. w dniu 31 lipca 2014 r. ) wyrok Sądu nie był jeszcze prawomocny, jego odpisy (wraz z uzasadnieniem) zostały bowiem doręczone Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. i Stowarzyszeniu odpowiednio w dniach 18 i 21 lipca 2014 r. W tej dacie zatem skarga o wznowienie postępowania w ogóle nie mogła być skutecznie złożona, skoro skarga ta może dotyczyć tylko postępowania prawomocnie zakończonego. Skarżąca Spółka, w otwartym terminie do zaskarżenia wyroku Sądu, wniosła skargę kasacyjną, której losy zostały ostatecznie rozstrzygnięte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014 r. Tę datę zatem uznać należy za rozpoczynająca bieg trzymiesięcznego terminu określonego przepisem art. 277 ppsa. Strona skarżąca też powołała się na przesłankę wznowienia przewidzianą prawem i wskazała okoliczności ten jej zarzut uzasadniające. Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie (art. 280 ppsa). Skarga jednak uwzględniona być nie mogła. Niewątpliwe jest, że Spółka A. " jest stroną toczącego się nadzorczego postępowania administracyjnego. Zgłoszony zaś przez inną stronę tego postępowania zarzut przewlekłości postępowania był przez Sąd badany w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem. Skarżąca Spółka twierdzi, że fakt jej uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym w sposób oczywisty przesądza o jej uprawnieniach w postępowaniu sądowym. Tak jednak nie musi być zawsze i nie jest tak w rozpatrywanym przypadku. Zgodnie z art. 33 § 1 ppsa "osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesy prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony". Rzeczywiście, tak jak twierdzi to skarżąca Spółka, co do zasady interes prawny, o którym mowa w art. 33 § 1 in fine p.p.s.a. jest kontynuacją interesu prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym na podstawię art. 28 kpa. Ta zasada jednak odnosi się do postępowania sądowego, którego przedmiotem jest kontrola "meritum sprawy administracyjnej". To meritum bowiem wyznacza krąg osób zainteresowanych i zarazem tych, których interesu prawnego dotyczyć może wynik postępowania sądowego. Odmiennie przedstawia się sytuacja, kiedy przedmiotem skargi do sądu nie jest akt stosowania prawa, lecz opieszałość organu. Wówczas sądowa kontrola i będące jej następstwem rozstrzygnięcie nie dotyczą "meritum sprawy", lecz sprawności postępowania administracyjnego. W takim postępowaniu sądowym nie można zatem mówić o "kontynuacji" interesu prawnego wykazanego w postępowaniu administracyjnym. Sprawność postępowania administracyjnego i terminowość załatwiania spraw jest kategorią obiektywną i generalną. Zasada określona przepisem art. 12 kpa dotyczy wszystkich postępowań administracyjnych, bez względu na ich przedmiot i krąg osób zainteresowanych. Jest rzeczą naturalną, że nie zawsze i nie wszystkie strony postępowania administracyjnego (w sprawach tzw. wieloosobowych) zainteresowane są przestrzeganiem przez organ tej zasady. Nie oznacza to jednak, że wynik postępowania sądowego, którego przedmiotem jest zarzut opieszałości działania organu, dotyczy interesu prawnego tych stron w rozumieniu art. 33 § 1 ppsa. Wyrok Sądu uwzgledniający skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego jest adresowany do organu i ma wymusić na organie załatwienie sprawy, a nie wskazać sposób tego załatwienia. Wynik postępowania sądowego w takiej sprawie może dotykać co najwyżej interesu faktycznego strony postępowania administracyjnego, a więc interesu niemającego źródła w normie prawa materialnego. Stronami postępowania sądowego w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego jest skarżący i organ prowadzący postępowanie. Skarga na przewlekłość stanowi pochodzący od strony postępowania impuls do poddania kontroli sprawności działań organu. Wykazywanie braku zasadności zarzutu skargi jest zadaniem organu, a nie innej strony postępowania administracyjnego. Ostatecznie stwierdzić należy, że, choć Spółka "A. " jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. , to takiego przymiotu nie miała w postępowaniu sądowym wszczętym skargą innej strony na przewlekłość postępowania administracyjnego. Jak się zatem okazało, wskazana przez skarżąca Spółkę podstawa nie uzasadnia wznowienia postępowania. Dlatego na podstawie art. 282 § 2 ppsa skargę tę należało oddalić.