II SA/Kr 1725/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Wojewody [....] z dnia 29 września 2009 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z [...] maja 2009 r. Starosta M. , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowany i udzielił pozwolenia na budowę dla R.R. na zamierzenie inwestycyjne pn. "budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr 1 w miejscowości D. , przyłącz elektroenergetyczny kablowy z działki 2 przez działkę 3 ". W uzasadnieniu organ l instancji podał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymogami ochrony środowiska. Wskazał, że z uwagi na istniejącą wąską działkę istnieje możliwość jej zabudowy budynkiem mieszkalnym z zachowaniem i dostosowaniem do warunków wynikających ze stanu istniejącego i przepisami odrębnymi, co jest zgodne z § 9 ust. 10 uchwały Nr. XLIV/408/05 Rady Miejskiej w Dobczycach z 31 maja 2005 i ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 388, poz.2835 z 20 lipca 2005 r. o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce. Zbliżenie projektowanego budynku na odległość 1,5 m od granicy działki jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, póz. 690 z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm). Zastosowane w ścianie wypełnienie pustakiem szklanym posiada odporność ogniową klasy (E). Zaprojektowany budynek mieszkalny został zwrócony do granicy działki nr 4 ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Posiada dach nierozprzestrzeniający ognia. Na sąsiedniej działce w odległości 4,5 m od granicy działki istnieje garaż murowany z dachem niepalnym oraz w odległości 7,0 m od granicy istnieje budynek mieszkalny murowany z dachem niepalnym. Warunki przeciwpożarowe zostały spełnione. Nadto organ wskazał, że zgodnie z § 213 ww. rozporządzenia wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 112 nie dotyczą między innymi budynków mieszkalnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej. Okapy wypuszczone są 70 cm poza obrys projektowanego budynku, co jest zgodne z § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia. Projekt budowlany jest kompletny, został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 19.03.2009 nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, który został wykonany przez inwestora. Odwołania od wyżej opisanej decyzji do Wojewody wnieśli Z.B. i K.B.-B, . Z.B, zarzucił naruszenie: art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane poprzez wydanie decyzji sprzecznej z § 9 ust. 7 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce oraz sprzecznej z § 12 ust. 1 i § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie; art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, a także niezastosowanie się do obowiązku wydawania decyzji z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli; art. 11, art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W obszernym uzasadnieniu podniósł, że niezgodność przedmiotowego zamierzenia budowlanego z postanowieniami planu miejscowego wynika z faktu, że powierzchnia działki na której planowana jest inwestycja jest mniejsza od wymaganej w 9 ust. 7 pkt 3 planie miejscowym, nie zachodzą również warunki umożliwiające odstąpienie od wymagań określonych w ww. przepisie. Wskazał, że naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2, § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie wynika z niezgodnego z przepisami, zbyt bliskiego, usytuowania planowanego budynku od granicy. K.B.-B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła naruszenie: § 9 ust. 10, § 9 ust. 7 pkt 3, § 4 ust. 11, § 9 ust. 1, § 4 ust. 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce oraz § 12 ust. 1 pkt 1, § 271 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Zarzuty zostały również wyczerpująco uzasadnione. Wojewoda decyzją z [...] września 2009 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że po analizie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie łącznie z odwołaniami stwierdził, że brak jest możliwości udzielenia pozwolenia budowlanego dla przedmiotowej inwestycji na działce nr 1 w Dobczycach. Wynika to z przeprowadzonej oceny, która wypadła odmiennie w stosunku do oceny dokonanej przez organ l instancji, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce, zatwierdzonego uchwałą nr XLIV/408/05 Rady Miejskiej w Dobczycach z dnia 31.05.2005 r. Niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu (§ 9 mpzp) polega na niezachowaniu norm i standardów wyznaczonych planem w odniesieniu do określonych tam parametrów działki budowlanej dla zabudowy zagrodowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MR, w którym to obszarze terenu znajduje się działka nr 1 . Ustalona szerokość działki budowlanej (min. 18 m), przy uwzględnieniu pod określonymi warunkami nieprzekraczalnej tolerancji (max. 20 %), wynosi 14,4 m. Działka nr 1 posiada szerokość 12 m (zgodnie z opisem na projekcie zagospodarowania terenu), co dyskwalifikuje jej przydatność na wyznaczony cel i zgodnie z zapisami wyżej powołanej uchwały niedopuszczalna jest zabudowa przedmiotowej działki bowiem następuje przekroczenie dopuszczalnych wielkości o więcej niż 20 %. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego bezcelowe jest rozpatrywanie pozostałych kwestii, w tym zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Przykładowo organ l instancji wskazał także na niezgodność projektu z § 12 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W projekcie przewidziano bowiem okap o szerokości 70 cm przy ścianie bez otworów okiennych i drzwiowych zbliżonej do granicy sąsiedniej działki budowlanej na odległość 1,5 m. Podczas gdy ww. przepis przewiduje możliwość ograniczenia odległości od granicy sąsiedniej działki o max. 80 cm dla takiej ściany, ale która jest sytuowana w odległości 3 m, a nie 1,5 m od granicy (§ 12 ust. 5 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozp.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody wniósł R.R. . Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz pominięcie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony oraz naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że w § 9 ust. 7 pkt 3 planu miejscowego dopuszczono zabudowę działki o innych parametrach niż wskazane w tym przepisie, pod warunkiem, że nie spowoduje to naruszenia ładu przestrzennego w tym rejonie, a zabudowa działki budowlanej nie naruszy przepisów prawa budowlanego oraz że tolerancja przeprowadzenia granicznych wielkości nie wyniesie więcej niż 20%. W ocenie skarżącego nie doszło do przekroczenia granicznych wielkości powierzchni działki budowlanej nr 1 , o których mowa ww. przepisie. Organ II instancji nie uwzględnił całokształtu okoliczności faktycznych w tym położenia i uwarunkowań geograficznych działki. Skarżący wskazał, że działka 1 posiada powierzchnię 6247 m2 w tym na powierzchni ok. 1000 m2 jest terenem budowlanym. Wzdłuż nieruchomości od jej strony północnej biegnie utwardzona droga wewnętrzna, która umożliwia właścicielom nieruchomości sąsiednich konieczny dostęp do drogi publicznej. Kryterium zapewnienia odpowiedniej szerokości nieruchomości przeznaczonej dla zabudowy zagrodowej, w ocenie skarżącego znajduje swoje uzasadnienie jedynie w przypadku zabudowanych nieruchomości bezpośrednio ze sobą sąsiadujących. W przypadku naturalnego ukształtowania granic nieruchomości przy istniejącej drodze wewnętrznej brak jest racjonalnych i obiektywnych podstaw dla literalnego zastosowania przepisu §9 ust. 7 pkt 3 planu. Zarzucił, że organ zupełnie pominął treść § 9 ust. 10 planu miejscowego, gdzie dopuszczono, pod pewnymi warunkami, zabudowę działki bezpośrednio przy granicy lub w innej odległości od granicy. W ocenie skarżącego przepis ten winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał również, że możliwość zabudowy działek budowlanych o szerokości mniejszej niż 16 m została dopuszczona nowelą z 12 marca 2009 r. zmieniającą z dniem 8 lipca 2009 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, przy czym stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana zgodnie z prawem. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 32 ustawy z 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także warunki zawarte w art. 35 ww. ustawy. Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań organ udziela pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z treści przytoczonego powyżej przepisu wynika jednoznacznie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do ustalenia czy planowana inwestycja budowlana zgodna jest m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Organy administracji budowlano-architektonicznej, w świetle dyspozycji przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane, zobowiązane są zatem do uwzględnienia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka ewid. nr 1 znajduje się w terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Dobczyce- Miasto Dobczyce zatwierdzony uchwałą Nr XL.IV/408/05 z dnia 31 maja 2005 r. (Urz. Woj. Małopolskiego Nr 388, póz. 2835 z dnia 20 lipca 2005 r.) na obszarze oznaczonym symbolami [...] Zgodnie z § 27 ust. 1 ww. planu miejscowego tereny oznaczone na rysunku planu symbolem MR to tereny zabudowy zagrodowej. W § 27 ust. 4 ustalono warunki zagospodarowania, wskazując w pkt 7 na obowiązek spełnienia określonych w rozdziale II podstawowych wymogów zasad ogólnych zagospodarowania terenu obowiązujących w całym obszarze miasta (§ 8 i 9) oraz warunków obowiązujących dla stref polityki przestrzennej w ramach zasięgu terenowego tych stref. Natomiast z § 9 ust. 7 pkt 3 planu wynika, że dla zabudowy zagrodowej oznaczonej na rysunku planu symbolem MR powierzchnia działki budowlanej nie może wynosić mniej niż 1500 m2, natomiast minimalna szerokość działki budowlanej mniej niż 18 m. Zarazem dopuszcza się zabudowę działki o innych parametrach niż wyżej podane (nie dotyczy nowowydzielanych działek budowlanych) pod warunkiem, że nie spowoduje to naruszenia ładu przestrzennego w tym rejonie, a zabudowa działki budowlanej nie naruszy przepisów prawa budowlanego oraz, że tolerancja przekroczenia granicznych wielkości nie wyniesie więcej niż 20 %. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że działka na której planowana jest inwestycja nie spełnia ww. wymogów określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika bowiem z przedłożonego projektu działka nr 1 ma szerokość 12 m. W tej sytuacji nawet przy założeniu, że dopuszczalne byłoby odstąpienie od określonych parametrów o 20 % (działka musiałby mieć co najmniej 14,4 m) to szerokość przedmiotowej działki w dalszym ciągu nie spełnia wymagań określonych w planie. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie działka nie odpowiada wymogom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, od których uzależniona jest jej zabudowa, to prawidłowo zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Nie ma racji skarżący podnosząc, że przy ustaleniu wartości granicznych działki dopuszczonej do zabudowy należało wziąć pod uwagę położenie i uwarunkowania geograficzne działki, a przede wszystkim jej bezpośrednie sąsiedztwo z drogą wewnętrzną, co uzasadnia brak naruszenia ładu przestrzennego. Jak zostało już wyżej wskazane, organy w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę są zobowiązane badać zgodność inwestycji z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wobec jednoznacznej treści przepisu § 9 ust. 7 planu miejscowego, który wprowadza wymóg zachowania określonych parametrów działki budowlanej nie ma potrzeby przeprowadzania wykładni systemowej, czy też funkcjonalnej ww. przepisów . Brak jest również podstaw, aby do szerokości posiadanej przez skarżącego działki doliczyć szerokość biegnącej do niej równolegle, od północnej strony, działki stanowiącej drogę wewnętrzną oznaczonej jako działka 5 . Również przepis § 9 ust. 10 planu, nie modyfikuje zasad wynikających z § 9 ust. 7 pkt 3 planu miejscowego. Stanowi on jedynie, że w przypadkach uzasadnionych kształtem i wielkością działki lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się zabudowę działki bezpośrednio w jej granicy lub w innej odległości od granicy działki, przy zachowaniu pozostałych norm i standardów wyznaczonych planem w dostosowaniu do uwarunkowań wynikających ze stanu istniejącego i przepisami odrębnymi, a także interesem osób trzecich. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.