II SA/Kr 1738/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zbigniewa G. na decyzję Wojewody K. z dnia 22 sierpnia 1997 r. (...) w przedmiocie doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, (...). Decyzją z dnia 22 sierpnia 1997 r. (...) działający z upoważnienia Wojewody K. Dyrektor Wydziału Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 13 8 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Zbigniewa G. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 1997 r. (...), nakazującej inwestorowi doprowadzenie wybudowanego ogrodzenia w granicy działek nr 2515/1 i 2514/1 przy ul. S. w K. do zgodności z par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 45 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji działając na podstawie art. 66 pkt 1 oraz art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia ogrodzenia między działkami w, do stanu zgodnego z warunkami określonymi w par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./. Decyzja powyższa została wydana po kilkakrotnym uchylaniu decyzji organu I instancji odmawiających uwzględnienia wniosku Czesława Ś. w sprawie rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. W wyniku kolejnego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał decyzję z dnia 16 czerwca 1997 r. nakazującą doprowadzenie ogrodzenia do stany zgodnego z prawem. W wyniku rozpatrzenia odwołania Zbigniewa G. od powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa ogrodzeń w granicy działek nie wymaga pozwolenia na budowę. Nie mniej jednak przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego zawarte w powołanym wyżej rozporządzeniu określają warunki, jakim powinny odpowiadać ogrodzenia. Winno być ono powyżej 60 cm ażurowe z dopuszczeniem wykonania innego ogrodzenia, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ochrony akustycznej lub warunków użytkowania działki. Przesłanki do wybudowania pełnego ogrodzenia, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej, nie zachodzą, gdyż konieczność budowy pełnego ogrodzenia nie wynika z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., jak również z prowadzonej przez Zbigniewa G. działalności gospodarczej. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest słuszna. Do stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym wystarczającą przesłanką jest wybudowanie obiektu niezgodnie z warunkami technicznymi. Na powyższą decyzja skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zbigniew G. W skardze podniósł zarzut niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w szczególności niezgodność z przepisami art. 66 pkt 1 i art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją, decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 11 poz. 726/, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzeń obejmował ogrodzenia przylegające do dróg, ulic, placów, i innych miejsc publicznych. Przedmiotowe ogrodzenie, co jest poza sporem, jest ogrodzeniem pomiędzy dwoma działkami stanowiącymi prywatną własność, a zatem nie wymagało ono uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od jego konstrukcji i użytego materiału budowlanego. Nakazanie przez organ nadzoru budowlanego doprowadzenie wybudowanego ogrodzenia do zgodności z par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. -w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ nie znajduje podstawy w przepisach ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Skoro, zatem takie ogrodzenie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, nie podlegało ono nadzorowi organów budowlanych. Wydane, zatem decyzje organu I i II instancji dotknięte są wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa tj. zostały wydane bez podstawy prawnej. /vide wyrok NSA z dnia 4 marca 1996 r. IV SA 651/95 - ONSA 1997 Nr 1 poz. 27/. Zaskarżone decyzje wkraczają w sferę stosunków cywilnoprawnych, które winny by rozstrzygane na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Należy nadto podnieść, iż wyrokiem z dnia 6 marca 2000 r. /P 10/99 - OTK 2000 nr 2 poz. 56/ Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż par. 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140; zm. Dz.U. nr 44 poz. 434/, w zakresie, w jakim dotyczy ogrodzeń między sąsiednimi działkami, dla których budowy nie jest wymagane pozwolenie ani zgłoszenie, jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przez to, że regulując materię zastrzeżoną dla ustawy, wykracza poza granice upoważnienia do wydania rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 55 ust. 1 powołanej ustawy.