II SA/Kr 1761/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi F.M. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 października 2009 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki. postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sygn. akt II SA/Kr 1761/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy F.M. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 października 2009 r. nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki. skargę oddala. W dniu 29 stycznia 2010 r. zapadł wyrok w sprawie, którym oddalono skargę. W tej sytuacji, skoro zgodnie z art. 61 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, rozpatrzenie wniosku stało się bezprzedmiotowe. Sygn. akt II Sa/Kr 1761/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia 19.03.2009 r. (znak: PINB – [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N., działając na podstawie art. 48 ust 1 w związku z art. 48 ust 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 z późn.zm.- zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) po wszczęciu postępowania z urzędu nakazał inwestorowi F. M., dokonanie rozbiórki budynku garażowego typu "[...]" o wymiarach w rzucie poziomym 6,00 m x 4,00 m zlokalizowanego na działce ew. nr "1","2", "3" położonych w L.. W uzasadnieniu podniesiono, że na wniosek S. i A. K. dokonano kontroli na wybudowanego na stopach fundamentowych betonowych budynku garażowego typu [...]. W toku postępowania ustalono, że przedmiotowy obiekt wybudował F. M. ojciec B. M. której jest pełnomocnikiem. Według F. M. garaż wybudowany został na dz.ewid "1" która nie graniczy z działką S. i A. K.. Inwestor przyznał, że nie posiadał decyzji o pozwoleniu na budowę garażu, ani też nie zgłaszał zamiaru budowy budynku gospodarczego w Starostwie [...]. Budynek służy do przechowywania sprzętu rolniczego, takiego jak "[...]" itp. Inwestor zarzucił, że S. i A. K. nie mają legitymacji procesowej uprawniającej do żądania wszczęcia postępowania, albowiem jego działka o nr "4" nie graniczy w żadnym miejscu z działką nr "1", na której posadowiony jest skarżony garaż typu [...]. W wyniku naniesienia orientacyjnej lokalizacji budynku na pozyskaną w toku postępowania kserokopię mapy w skali 1:500 stwierdzono, że budynek posadowiono najprawdopodobniej nie na jednej, ale na dwóch a może nawet na trzech różnych działkach (dz. ew. nr "1", "2", "3"), które graniczą z posesją S. i A. K. (np. dz. ew. nr "4"). Tym samym uznano S. i A. K. za strony postępowania. Dalej wywiedziono, że w świetle przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., zamiar budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy równej 24 m2, czyli mniejszej od 25 m2, mógłby w szczególnym przypadku podlegać obowiązkowi zgłoszenia zamiaru budowy w oparciu o art. 30 ustawy. Jednak zważywszy na fakt iż żadna z działek, na których potencjalnie zlokalizowano budynek nie posiada powierzchni równej lub większej 500 m2, uznano, że budowa przedmiotowego obiektu wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pomimo pełnienia w dniu kontroli funkcji gospodarczej, budynek docelowo mógłby zostać wykorzystany jako garaż, na co wskazuje wykonanie ławy fundamentowej pod bramą wjazdową zabezpieczającą wjazd do budynku podczas wprowadzania doń ciężkich pojazdów mechanicznych. Ponadto sam inwestor w swoich pismach określał budynek mianem garażu. Wszczęto postępowanie z art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., umożliwiające zalegalizowanie obiektu pod określonymi warunkami. W dniu 4.12.2007 r. wydano postanowienie, nakładające na F. M. obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oraz przedłożenia w określonym terminie zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomimo upływu, z dniem 7.02.2008 r. terminu, dokumenty nie zostały złożone. Nie zastosowanie się przez zobowiązanego do nałożonych w postanowieniu obowiązków w oznaczonym terminie, obliguje organ nadzoru budowlanego do nakazania dokonania rozbiórki obiektu budowlanego. Odwołanie F. M. nie zostało uwzględnione l [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego K., czyją z dnia 12.10.2009 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, co następuje. 1/ Trafne i zgodne z materiałem dowodowym są ustalenia organu l instancji, 2/ Postępowanie wszczęto zostało z urzędu. Wniosek S. i A. K. stanowił jedynie informację, po zbadaniu której organ z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej. 3/ Stwierdziwszy, że doszło do popełnienia samowoli budowlanej organ l instancji prawidłowo wszczął postępowanie legalizujące. Postępowanie takie zmierza do doprowadzania budynku do stanu Zgodnego z prawem. Organ l instancji zamiast wstrzymywać prowadzenie robót budowlanych w sytuacji faktycznego zakończenia ich prowadzenia, winien jedynie poprzestać na określeniu Obowiązków, jakie musi wypełnić Inwestor, by pozytywnie zakończyć postępowanie administracyjne. Obowiązki takie zostały nałożone a F. M. mimo upływu terminu nie dostarczył wymaganych dokumentów. Artykuł 48 ust. 4 Prawa Budowlanego z 1994 r., jednoznacznie określa konsekwencję niewypełnienia nałożonego na Inwestora obowiązku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył F. M. i zarzucając: * naruszeniu art. 7 i 77 oraz art.10 § 1 Kpa naruszenie zapisu art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1994 r. wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w postępowaniu naruszono gwarancje procesowe czynnego udziału w toku całego postępowania w stosunku do skarżącego jak i B. M.. Przed wydaniem decyzji B. M. nie była poinformowana o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwości zgłoszenia zastrzeżeń i uwag. Organ l instancji wydając kwestionowaną decyzję w sposób rażący naruszył zapis art. 77 Kpa, gdyż nie zebrano całokształtu materiału dowodowego umożliwiającego wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Zasadnicze znaczenie dla wyniku sprawy ma prawidłowe i jednoznaczne określenie charakteru wybudowanego obiektu. To organ wbrew stwierdzonemu stanowi faktycznemu celowo i bezpodstawnie zanegował, iż obiekt ten wykorzystywany jest do celów rolniczych i gospodarczych służących do przechowywania sprzętu rolniczego: [...] itp. W decyzji organ l instancji podaje, iż w wyniku naniesienia orientacyjnej lokalizacji budynku na kserokopię mapy w skali 1:500 budynek posadowiony jest najprawdopodobniej nie na jednej, ale na dwóch, a może na trzech różnych działkach nr "1", "2", "3"). Zgodnie z wymogami organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany w sposób jednoznaczny i pełny ustalić stan faktyczny rzutujący na wynik sprawy, czego jednak nie uczyniono. Ustalenie, na których konkretnie działach posadowiony Jest obiekt ma zasadnicze znacznie dla zastosowania zapisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., gdyż w przypadku stwierdzenia, iż obszar działek zajętych pod ten obiekt przekracza łącznie pow. 0,05 ha wystarczające jest zgłoszenie, nie zaś pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione z w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Zaskarżonej decyzji czy poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, nie można zarzucić takiego naruszenia prawa - które miałoby wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania jest decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy decyzję nakazującą skarżącemu F. M., dokonanie rozbiórki budynku garażowego typu "[...]". W sprawie jest bezsporne, że przedmiotowy obiekt wybudowany został bez pozwolenia na budowę ( art. 28 § 1 Prawa Budowlanego z 1994 r.) czy też zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa Budowlanego z 1994 r.). Próba legalizacji przedmiotowego obiektu nie powiodła się bowiem skarżący nie wykonał nałożonego postanowieniem z dnia 4.12.2007 r., obowiązku m.in. przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Zarówno gdy przedmiotowy obiekt potraktuje się jako obiekt wymagający pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia - jego legalizacja może nastąpić pod warunkami określonymi przepisami Prawa Budowlanego z 1994 r. Z treści skargi, można wywnioskować, że zdaniem skarżącego budowa takiego obiektu - jaki jest przedmiotem postępowania - wymaga jedynie zgłoszenia. Jest niesporne, że skarżący zgłoszenia nie dokonał, a więc przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną. Legalizacja tego rodzaju samowoli jest możliwa, m.in. wtedy gdy inwestor przedłoży zaświadczenia wójta, o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 49 b ust.2 pkt. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r.). Proces legalizacji mógłby się rozpocząć gdyby skarżący wykonał postanowienie z dnia 4.12.2007 r. \N przypadku nie wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 4.12.2007 r., w obu przypadkach tj. braku pozwolenia na budowę czy braku dokonania zgłoszenia - obowiązkiem organu jest orzeczenie rozbiórki (art. 48 ust. 4, art. 49 "b" ust. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r.). Zarzucając organom naruszenia art. 10 § 1 kpa skarżący zapomina, że aktem notarialnym z dnia [...].08.2001 r., Rep. [...] zdziałanym w Kancelarii Notarialnej w N., jego córka B. ustanowiła go swoim pełnomocnikiem i upoważniła go do zarządu i administracji nieruchomościami położonymi w L. i występowania w jej imieniu m.in. przed wszystkimi organami władzy i administracji państwowej i samorządowej. Strona może działać przez pełnomocnika (art. 32 kpa). Również nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa. Dla rozstrzygnięcia sprawy dokonane ustalenia są wystarczające i niesporne tzn. niesporne jest, że obiekt wznoszony jest bez pozwolenie na budowę czy zgłoszenia. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak w sentencji.