II SA/Kr 1761/09

Kraków, dnia 15 marca 2011r. Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.M. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2010r. w sprawie ze skargi F.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2010r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego F.M. o zwolnienie od kosztów sądowych. Powyższe zarządzenie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2010r. (k. [...]). F.M. złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie pismem nadanym na poczcie dopiero w dniu 19 lipca 2010r. (data stempla pocztowego) i w związku z tym, sprzeciw jako wniesiony po terminie, został postanowieniem z dnia 20 września 2010r. odrzucony. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 września 2010r. Pismem nadanym w dniu 7 października 2010r. (data stempla pocztowego) F.M. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. W piśmie tym wskazał, że "mogło się zdarzyć iż zarządzenie uległo niecelowemu zagubieniu, za którą to okoliczność nie ponosi winy", a ponadto niedochowanie terminu wynikało z braku pobytu w domu z uwagi na okoliczność poddania się leczeniu poza miejscem zamieszkania. Wezwany o podanie okoliczności uprawdopodobniających brak winy w przekroczeniu terminu, w szczególności poprzez wskazanie leczenia poza miejscem zamieszkania, F.M. w piśmie z dnia 7 lutego 2011r. wskazał jedynie, że jest osobą w podeszłym wieku z licznymi schorzeniami i przez dłuższe okresy musi przebywać na leczeniu poza miejscem zamieszkania z powodu trudności w poruszaniu się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej p.p.s.a.) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, a we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek podlega oddaleniu, ponieważ okoliczności wskazane we wniosku oraz piśmie z dnia 7 lutego 2011r. nie oznaczają, aby skarżący nie ponosił winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. I SAB/Wa 78/05 Lex nr 192260). A zatem brak winy wyłączają okoliczności powodujące niemożność zachowania terminu np. przerwa w komunikacji, nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Z okoliczności wskazywanych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu wynika, że stale leczy się on na przewlekłe choroby, skutkujące m.in. trudnościami w poruszaniu się, a leczenie to ma miejsce również poza miejscem zamieszkania. Wnioskodawca nie wskazał jednak, pomimo wezwania, żadnych konkretnych okresów przebywania w celu leczenia się poza miejscem zamieszkania, ani też żadnych nagłych okoliczności powodujące niemożność zachowania terminu. Podeszły wiek skarżącego i stałe leczenie się nie są okolicznościami, które z samej racji ich występowania powodują wyłączenie winy w uchybieniu terminu, zwłaszcza z uwagi na długi okres zwłoki (zarządzenie referendarza zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2010r., a sprzeciw złożył on dopiero w dniu 19 lipca 2010r.). Zatem w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że dołożył należytej staranności, aby uniknąć lub zmniejszyć ryzyko negatywnych skutków, jakie wystąpiły. W związku z tym wskazana we wniosku argumentacja nie może, w ocenie Sądu, powodować przywrócenia terminu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.