II SA/Kr 1762/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Urszula Bukowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 23 czerwca 2010r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wniosku z dnia 9 lutego 2009r. H.T. , lokatora mieszkania nr [...] w budynku zlokalizowanym przy [...] w K. , dotyczące nieprawidłowego odwodnienia wjazdu do garaży w/w budynku. W uzasadnieniu PINB wskazał, że K.T. zawiadomił, że wjazd do garaży znajdujących się w budynku przy [...] został niewłaściwie odwodniony i woda zbiera się w korytku (odwodnienie liniowe) w odległości ok. 1 m od budynku. K.T. przedstawił opracowane przez siebie orzeczenie techniczne, bowiem uważał, że sytuacja może grozić poważnymi następstwami dla konstrukcji budynku i wniósł o wykonanie innego rodzaju odwodnienia. K.T. poinformował, że jest współautorem projektu konstrukcji budynku przy [...] , a ponadto sprawował nadzór autorski od początku budowy aż do jej zakończenia. Następnie podniósł że "[...] " nie posiadała żadnej dokumentacji w zakresie zmiany nawierzchni placu przed garażami. K.T. wskazywał Wspólnocie Mieszkaniowej miejsce gdzie należy umiejscowić proponowany kanalik, a mianowicie równolegle do ściany budynku tak, by trafiał do istniejącej studzienki kanalizacyjnej to jest 3,35 m od ściany. Zdaniem K.T. kanalik został wykonany niezgodnie z ustaleniem, jakie dokonał z Naczelnym Inżynierem Technicznym, mimo iż w czasie pobytu w Spółdzielni przedstawił szczegółowo problem techniczny, jaki istnieje przy tym obiekcie. W ocenie K.T. zastosowana kostka brukowa daje znacznie większą powierzchnię dla przedostawania się wody opadowej od powierzchni wcześniej wyłożonej trylinką (o 30%), co powoduje o wiele większe zawilgocenie podłoża pod płytą fundamentową, gdzie zalega warstwa pyłu, który musi być w najwyższym stopniu chroniony przed napływem wody, która jest czynnikiem niszczącym ich strukturę, co mogłoby spowodować katastrofę obiektu. W sporządzonym przez siebie orzeczeniu z dnia 22 grudnia 2008r. K.T. opisał istniejący stan techniczny na dzień 22 grudnia 2008r., stwierdzając, że "Podczas deszczu woda nie zatrzymuje się na powierzchni, lecz część dostaje się do podłoża przez dylatacje między prefabrykatami, zwłaszcza podczas słabych opadów i mżawki, natomiast podczas intensywnego deszczu, większa ilość wody spływa do kanalika". Jego zdaniem "Woda, która dostaje się do dylatacji, wchodząc w podłoże, dostaje się do warstw zalegających pod płytą fundamentu, drąży w pyłach kanaliki, a następnie tworzy kawerny, puste przestrzenie, niszcząc strukturę podłoża, które przenosi całkowity ciężar budynku.". K.T. wskazał, że "Obecnie kanalik jest wypełniony różnymi nieczystościami stałymi do wysokości, licząc od dna w 80 do nawet 90% całego przekroju. Woda, która dostanie się do wnętrza, musi opuścić i wydostać się na zewnątrz, dostając się w podłoże do pyłów co jest katastrofą dla budynku". W końcowej części opracowania autor podał opis, jak jego zdaniem powinno być zaprojektowane nowe rozwiązanie odprowadzenia wód opadowych z placu przed garażami, a mianowicie: – cała ilość wody z opadów atmosferycznych ma zostać ujęta i odprowadzona do istniejącej studzienki, – nachylenie powierzchni terenu nie może być w kierunku na ścianę budynku; – ujęcie wody należy poprowadzić muldą do studzienki; – projekt należy wykonać w oparciu o podstawowy warunek, a mianowicie musi ująć całość wód opadowych z powierzchni przeznaczonej na wjazd do garaży w budynku nr 10, wykształcić powierzchnię by mulda usytuowana w odległości 3,35 cm od ściany budynku została skierowana wprost do studzienki kanalizacyjnej; – materiały użyte na wykonanie nawierzchni muszą zapewnić szczelność, a opracowany projekt musi zostać zweryfikowany i podpisany przez osobę mającą uprawnienia w tym zakresie. Do orzeczenia K.T. dołączył również plan sytuacyjny, zaświadczenie o członkostwie w MOIIB oraz decyzję nr [...] o ustanowieniu go rzeczoznawcą budowlanym. W piśmie z dnia 20 stycznia 2009r. zarząd SM "[...] " odniósł się do orzeczenia K.T. , podając, że nawierzchnia podjazdu przed garażem, przed wykonanym remontem wykonana była z mocno wyeksploatowanej trylinki zapadniętej w wielu miejscach, ułożonej na około 15 cm warstwie piasku ze spadkiem do budynku. Dlatego nawierzchnia dojazdu do garaży zatrzymywała wody opadowe, tworząc liczne ogromne zastoiny (kałuże), które z czasem wsiąkały w podłoże. Wody opadowe z daszku nad garażami były bezpośrednio wchłaniane w grunt przy budynku, zaś trylinka posiadała spoiny o dużej powierzchni chłonnej. Natomiast po wykonanym remoncie podjazdów do garaży, ułożenie nawierzchni z kostki brukowej na odpowiedniej podbudowie, znacznie poprawiło wodoszczelność podjazdu z uwagi na równość nawierzchni, powtarzalność wymiarów kostki brukowej i właściwe zawibrowanie wbudowanych materiałów. Parametry te powodują, że nasiąkliwość nawierzchni i całkowita powierzchnia spoin są zminimalizowane, a dzięki równej nawierzchni nie tworzą się zastoiny. Spływ wód opadowych z powierzchni podjazdów oraz z daszku nad garażami odbywa się w sposób pełniejszy do zamontowanego odwodnienia liniowego, a następnie do kanalizacji." Zdaniem SM nie ma konieczności zmiany wykonanych już robót, gdyż remont związany z wymianą nawierzchni podjazdu przed garażami został wykonany zgodnie z wiedzą i sztuką budowlaną oraz nie stwierdzono żadnych przesłanek w funkcjonowaniu budynku do wykonania podjazdów do garaży z materiałów o dużej szczelności tak, aby cała woda opadowa została usunięta z powierzchni podjazdów i odprowadzona do kanalizacji wokół budynku. PINB wszczął w dniu 13 lutego 2009r. na wniosek strony postępowanie dotyczące nieprawidłowego odwodnienia wjazdu do garaży przedmiotowego budynku. Następnie organ przeprowadził w dniu [...] 2009r. oględziny w zakresie odwodnienia przedmiotowego wjazdu do garaży. W ramach możliwej oceny wizualnej stwierdzono wykonanie na całej długości budynku przy [...] od strony garaży odwodnienie liniowe w odległości ok. 1 m od bram wjazdowych do garaży podłączone do kratki ściekowej znajdującej się w odległości ok. 3,5 m od bramy garażowej od strony zachodniej budynku. W dniu kontroli podczas opadów atmosferycznych nie stwierdzono gromadzenia się wody na powierzchni terenu przed garażami. Stwierdzono, że teren jest ukształtowany ze spadkami w kierunku odwodnienia liniowego i kratki ściekowej. K.T. zakwestionował ustalenia dokonane podczas oględzin. Pełnomocnik SM [...] przedłożył dokumenty dotyczące utrzymania budynku, a mianowicie książkę obiektu, protokół z kontroli rocznej stanu technicznego obiektu z 16 czerwca 2008r., protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych z 27 grudnia 2008r., protokół z przeglądu pięcioletniego stanu technicznego budynku z 29 maja 2006r., protokół z badań skuteczności ochrony przeciwporażeniowej z 10 kwietnia 2008r., protokół z badań i pomiarów eksploatacyjnych urządzeń piorunochronnych z 12 listopada 2005r., protokół okresowej rocznej kontroli instalacji gazowej od kurka głównego do kurka odcinającego instalację gazową u odbiorcy indywidualnego z 22 lipca 2008r., oraz oświadczenie dotyczące wykonanych robót modernizacji podjazdu pod garaże z 29 maja 2009r. i protokół odbioru robót - remont chodników z 12 lipca 2007r. W protokole z corocznej kontroli z 16 czerwca 2008r. stanu technicznego obiektu inspektor nadzoru W.M. określiła stan techniczny dróg i placów przyobiektowych jako bardzo dobry. Wyniki kontroli z zakresu poszczególnych elementów budynku nie wykazały zagrożeń konstrukcji budynku, a w większości stan techniczny określony został jako dobry. W protokole z przeglądu pięcioletniego stanu technicznego budynku W.M. oraz A.N. ocenili stan techniczny budynku (w tym ściany konstrukcyjne i stropy) jako dobry. W protokole przewidziano chodnik i podjazd do garaży do wymiany. W oświadczeniu z dnia 29 maja 2009r. W.M. oświadczyła, że modernizacja przedmiotowego podjazdu pod garaże wykonana została jako konstrukcja nawierzchni zgodnie z p.5.6.2.c załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w odległości 1.1 m od ściany budynku, w której znajdują się bramy garażowe wykonano odwodnienie liniowe typu ACO z włączeniem do istniejącego wpustu kanalizacji opadowej, zbierającego wodę z podjazdu pod garaże, w nawierzchni z kostki brukowej wyprofilowano spadki w kierunku odwodnienia liniowego i wpustu kanalizacyjnego. W protokole odbioru robót z dnia 12 lipca 2007r. W.M. stwierdziła wykonanie robót: remont chodników zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi oraz ocenia jakość robót jako dobrą. PINB wskazał, że w dniu 17 maja 2010r. zarząd SM "[...] " przedłożył opinię techniczną dotyczącą podjazdu do zespołu 5 garaży zlokalizowanych przy ul. [...] w K. Opinię wykonał R.Z. posiadający uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta w specjalności konstrukcyjno - inżynieryjnej w zakresie dróg i lotniskowych dróg startowych oraz manipulacyjnych, upoważniające do: 1) sporządzania projektów budowli dróg, lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych oraz typowych mostów i przepustów, 2) w zakresie budowli niebędących budynkami w budownictwie osób fizycznych -kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego budowli. Opinia została wydana w zakresie wykonanych prac drogowych i określenia ewentualnego ich wpływu na istniejący budynek mieszkalny. Stosownie do tej opinii wykonane prace drogowe zostały zrealizowane z należytą starannością, zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi i wiedzą techniczną. Nawierzchnie z kostki betonowej są zaliczane do nawierzchni przepuszczalnych - w praktyce wielkość wód powierzchniowych, która może penetrować warstwy podbudowy, to max 10% wód powierzchniowych ingerujących w tą nawierzchnię. Natomiast podnoszona kwestia wpływu wód przepuszczalnych przez nawierzchnię podjazdu z kostki betonowej na konstrukcją fundamentów jest bezzasadna. Obliczono bowiem, że przy deszczu miarodajnym q=132 l/sek/ha ilość odprowadzanych wód z podjazdu o powierzchni około 75 m2 wynosi 0,99 l/s. Ilość ta poprzez należyte wykształcenie spadków poprzecznych podjazdu odprowadzona jest do odwodnienia liniowego typu ACO SELF i punktowego, tj. studzienki wodościekowej do istniejącej kanalizacji. W związku z powyższym nie ma podstaw do stwierdzeń, że woda opadowa dostanie się poprzez podbudowę tłuczniową do rejonu fundamentu w ilości, która zagrażałaby elementom konstrukcyjnym budynku mieszkalnego przy [...] . W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz art. .66 Prawa budowlanego PINB w K. uznał, że przedmiotowy wjazd do garaży nie powoduje zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, nie można też mówić o nieodpowiednim stanie technicznym obiektu budowlanego. To zaś prowadziło do bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Odwołanie od decyzji PINB złożył K.T. , zarzucając, że opinia R.Z. nie odpowiada na istotne pytanie, czy wolno dopuszczać do napływu wody do warstw pyłów, na których został posadowiony budynek o trzynastu kondygnacjach, a przedstawiciele SM [...] błędnie podają dane dotyczące stanu technicznego budynku nr [...] . Zdaniem skarżącego należy wykonać pomiary ilości wody wylanej na plac wjazdu do garaży i ująć wodę, która dostanie się kanalikiem do studzienki kanalizacyjnej, wziąć pod uwagę uszkodzenia ścian budynku nr 10, a także sprawdzić połączenie kratki ściekowej między budynkiem 10 a hydrofornią z instalacją kanalizacyjną. [...] Wojewódzki Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 września 2011r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia dokonane przez organ I instancji. Organ odwoławczy podzielił wnioski organu I instancji co do bezprzedmiotowości postępowania. Zdaniem MWINB organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy i wyciągnął z niego właściwe wnioski. Skargę na decyzję MWINB w K. wniósł K.T. , zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 kpa w związku z art. 78 kpa i 79 kpa poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie uwzględniając przy tym w ogóle interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wobec naruszenia zasady obiektywnej wskutek nieuwzględnienia wniosku skarżącego o przeprowadzenie opinii biegłego i nadania takiego waloru prywatnej opinii Spółdzielni Mieszkaniowej przy równoczesnej sprzecznej opinii skarżącego. Równocześnie poprzez przyjęcie za miarodajną wyłącznie prywatną opinię Spółdzielni Mieszkaniowej, uniemożliwienie skarżącemu zadawania pytań biegłemu i złożenia w tym zakresie zarzutów do ustosunkowania się przez biegłego; 2) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania przez organ w sposób, niebudzący zaufania do władzy publicznej; 3) art. 75 § 1 kpa w związku z art. 84 kpa poprzez jego nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie w toku postępowania dowodów mających znaczenie dla sprawy; 4) art. 77 § 1 kpa w związku z art. 84 kpa poprzez niezebranie przez organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 5) art. 107 § 3 kpa w związku z art. 8 kpa i 10 kpa poprzez błędne, nieprawidłowe i niejasne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji powodujące brak zaufania obywatela do władzy publicznej poprzez pominięcie wniosków i opinii strony skarżącej zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji, co znalazło odbicie w uzasadnieniu, wskazującym na ignorowanie strony i jej czynnego udziału w sprawie poprzez podejmowanie jedynie iluzorycznych działań. Równocześnie niewskazanie w uzasadnieniu dlaczego nie uznano za właściwą opinii przedłożonej przez skarżącego oraz całkowite pominięcie w uzasadnieniu złożonych przez niego ekspertyz i stanowiska z dnia 11 czerwca 2010r. oraz 12 sierpnia 2010r. 6) art. 10 i 8 kpa w związku 7 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej zasadę czynnego działania strony w postępowaniu i budowania zaufania strony do władzy publicznej, czemu organ dał wyraz poprzez jedynie formalne zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego w sprawie z równoczesnym całkowitym pominięciem następnie złożonego obszernego pisma z strony z dnia 11 czerwca 2010r. zawierającego szereg nowych okoliczności i faktycznych wniosków dowodowych. Równocześnie organ II instancji pominął złożoną przez skarżącego w dniu 12 sierpnia 2010r. ekspertyzę. Organy nawet w żadnym miejscu nie odniosły się do tegoż stanowiska, co wskazuje na jedynie iluzoryczne działanie organów administracji z całkowitym pominięciem faktycznym udziału strony. Nadto należy zauważyć, iż skarżący w żadnym czasie nie mógł i nie zapoznał się z kluczowym w sprawie opracowaniem mgr inż.Z . Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w K. , a także zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę MWINB w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane postępowanie administracyjne miało na celu ustalenie, czy wjazd do garaży w budynku przy [...] w K. znajduje się w stanie technicznym uzasadniającym interwencję ze strony organów nadzoru budowlanego. Zatem dla oceny prawidłowości tego postępowania konieczne jest odniesienie się do treści przepisów prawa regulujących tę kwestię. Art. 61 Prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Natomiast przywołany wyżej art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego nakazuje użytkować obiekt budowlany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Uprawnienia nadzorcze organów administracji opierają się zaś na art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, który upoważnia organy do nakazania w drodze decyzji usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i określenia terminu wykonania tego obowiązku. Jednakże takie działania organy nadzoru budowlanego mogą podjąć dopiero po ustaleniu, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Kluczowym jest zatem prawidłowe zbadanie, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Prowadząc postępowanie wyjaśniające, organy nadzoru budowlanego są oczywiście zobowiązane do przestrzegania ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 7 kpa jednym z najważniejszych zadań organów prowadzących postępowanie administracyjne jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Podkreślić trzeba, że art. 77 § 1 kpa nakazuje organom administracji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 8 kpa tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Tak dokonane ustalenia faktyczne powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym, które, jak stanowi art. 107 § 3 kpa, powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, należy stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego zgromadziły wszystkie dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy przedmiotowy budynek znajduje się w odpowiednim staniem technicznym. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika bowiem, że PINB zapoznał się z całością dokumentacji dotyczącej stanu technicznego budynku nr 10, a więc książką obiektu i wymienionymi w uzasadnieniu protokołami kontroli przeprowadzonych w przedmiotowym budynku. Z dokumentów tych wynika, że osoby przeprowadzające poszczególne kontrole i dysponujące fachową wiedzą nie zgłaszały zastrzeżeń co do stanu technicznego budynku nr 10. Następnie organy zbadały, czy kwestionowany przez skarżącego sposób wykonania wjazdu do garaży nie ma negatywnego wpływu na stan techniczny budynku. Z protokołu z corocznej kontroli stanu technicznego obiektu z dnia 16 czerwca 2008r., a więc wykonanej już po remoncie wjazdu do garaży, wynika, że stan techniczny dróg i placów przyobiektowych był bardzo dobry. Ponadto organy podjęły kroki w celu zbadania wpływu zmiany nawierzchni wjazdu do garaży na konstrukcję budynku nr 10. Z opinii biegłego R.Z. jednoznacznie wynika, że wykonane prace drogowe zostały zrealizowane z należytą starannością, zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi i wiedzą techniczną, a przy przepuszczalności nawierzchni z kostki betonowej i sposobie wykonania odwodnienia wjazdu nie ma podstaw do twierdzenia, że woda opadowa dostanie się poprzez podbudowę tłuczniową do rejonu fundamentu w ilości, która zagrażałaby elementom konstrukcyjnym budynku mieszkalnego przy [...] . Oczywiście opinia biegłego stanowi dowód w rozumieniu art. 75 kpa w związku z art. 84 § 1 kpa, podlegający ocenie organu administracji. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej weryfikacji opinii biegłego nie tylko pod kątem wymogów formalnych, lecz także skonfrontowały wnioski opinii z całością materiału dowodowego, w tym z twierdzeniami i danymi przedstawionymi przez skarżącego. Zdaniem Sądu nie można więc zarzucić organom, że w sposób dowolny orzekły o braku podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż dokumentacja przedmiotowego budynku oraz opinia biegłego przeczą tezom przedstawionym w toku postępowania przez skarżącego. Jeśli zaś postępowanie wyjaśniające nie wykazało, że przedmiotowy budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym i nie było podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, to postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa i podlegało umorzeniu. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym postępowaniu naruszenia zasad odnoszących się do ustalania stanu faktycznego, a więc zarzuty skargi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie są zasadne. Co do zarzutów naruszenia art. 75 § 1, art. 78 i art. 84 kpa Sąd również uznał je za bezzasadne, ponieważ wszystkie podniesione przez skarżącego zastrzeżenia co do stanu budynku nr 10 oraz wpływu zmiany nawierzchni wjazdu do garaży na konstrukcję budynku zostały przez organy nadzoru budowlanego zbadane i wyjaśnione, w tym także poprzez sporządzenie opinii biegłego. Nie można również zarzucić organom, że nie odnosiły się do treści pism skarżącego. Przeciwnie, zostały one obszernie przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, a, jak wskazano wyżej, zajęcie przez organy innego stanowiska niż prezentowane przez skarżącego, nie nosi cech dowolności, lecz opiera się na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie są zasadne także zarzuty naruszenia art. 10 i art. 79 kpa, ponieważ z akt administracyjnych wynika, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, aktywnego uczestniczenia w postępowaniu, a także wyrażania swojego stanowiska w stosunku do gromadzonego materiału dowodowego. Odnośnie pisma skarżącego z dnia 11 czerwca 2010r. należy stwierdzić, że w jego treści nie zostały podniesione żadne okoliczności, których skarżący nie podnosiłby wcześniej i z którymi organy nie mogły się zapoznać. Skoro zaś nie można zarzucić organom naruszenia zasad regulujących ustalanie stanu faktycznego ani też naruszenia prawa strony do czynnego udziału stron w postępowaniu, nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 kpa. Niezasadnym jest również zarzut skargi naruszenia art. 107 § 3 kpa, ponieważ uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wszystkie wymagane tym przepisem elementy, a treść tych uzasadnień pozwalała stronom na zapoznanie się z motywami podjętych przez organy rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.