II SA/Kr 1764/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 8 września 2011 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz skarżącego S.K. kwotę 557 / pięćset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Starosta T. decyzją z dnia 27 września 2010r., znak [....] , na podstawie art.122 ust. 1 pkt 3 i art.140 ust. 1 w zw. z art. 9 ust.1 pkt 9 lit d, lit e, lit. f, art.123 ust.2 i 3, art.127 ust. 5,oraz art.128 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 z poźn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. udzielił S.K. , w pkt I. pozwolenia wodnoprawnego na : 1. Odbudowę Małej Elektrowni Wodnej na potoku B. o mocy 0,35 MW oraz spadzie niwelacyjnym równym 16,15m (łączna długość derywacji wynosi 1576,3m), w zakresie obejmującym w szczególności: a) Odbudowę ujęcia wody na potoku B. w km 16+825 dla potrzeb elektrowni. b) Budowę zamkniętego kanału przesyłowego po trasie istniejącej młynówki doprowadzającego wodę do istniejącego wlotu ciśnieniowego kanału stalowego. c) Budowę kanału odprowadzającego wodę z turbiny wodnej wraz z wylotem do potoku B. w km 15+320.5. 2. Przebudowę i budowę urządzeń wodnych na potoku B. , w zakresie obejmującym w szczególności: a) Remont istniejącego stopnia na potoku B. km 16+835. b) Remont istniejącego muru oporowego na lewym brzegu potoku B. przy ujęciu wody. c) Przebudowę (remont) istniejącej przepławki dla ryb przy ujęciu wody w km 16+750,5 -16+826.5. d) Budowę przepławki dla ryb na istniejącym stopniu na pot. B. w km 15+341 - 15+352. W rozstrzygnięciu określił parametry każdego z powyższych urządzeń, jak również orzekł w pkt II. , że pozwolenie wodnoprawne zostaje udzielone pod wyliczonymi w tym punkcie warunkami. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wniosek o pozwolenie wodnoprawne został złożony w dniu 17 sierpnia 2010r. wraz z dokumentami, a to: operatem wodnoprawnym, decyzją Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy z dnia 19 września 2005r., znak [....] na odbudowę małej elektrowni wodnej, decyzję Wojewody [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia z dnia 6 grudnia 2009r., znak [....] , wraz z zaświadczeniem Wojewody [....] z dnia 23 kwietnia 2010r., znak: [....] , że w decyzja stała się ostateczna, decyzją Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji z dnia 30 maja 2008r., znak [....] v, oraz "Instrukcją gospodarowania wodą na rzece B. w km 16+835 dla potrzeb Małej Elektrowni Wodnej". Dokumentacja spełnia wymogi jakim powinien odpowiadać operat wodnoprawny. Inwestor posiadał pozwolenie wodnoprawne na wykonanie przedmiotowych urządzeń wodnych znak [....] z dnia 23 lipca 2008r., które wygasło w związku z nie rozpoczęciem ich wykonywania w terminie 2 lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne, zgodnie z art. 135 pkt 3 Prawa wodnego. Wówczas administrator terenu, tj. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej uzgodnił warunki inwestycji pismem z dnia 21 kwietnia 2008r r., znak.....). Analizowane przedsięwzięcie związane jest z inwestycją odbudowy Małej Elektrowni Wodnej na potoku B. o mocy 0,35 MW. Dotychczas urządzenia elektrowni ze względu na zły stan techniczny nie były wykorzystywane. W związku z powyższym zaprojektowano ujęcie wody korytem otwartym o długości 15m i szerokości 4,8m wykonanym z żelbetu oraz wlotu do kanału zamkniętego długości 1,6m i przesłanie jej rurociągiem żelbetowym Ø 1400 mm o długości 1234m. Następnie woda będzie przepływać istniejącym rurociągiem ciśnieniowym 0 1800 mm, wykonanym ze stali w otulinie betonowej, przechodzącym w dnie potoku na długości 278m, do budynku, w którym znajdować się będzie turbina. Z turbiny woda będzie wypływać istniejącym kanałem o długości 12,7m oraz projektowanym kanałem o wymiarach 1,8m x 1,4m i długości 26,0m wykonanym z żelbetu, do projektowanego wylotu zlokalizowanego w dnie potoku B. . Łączna długość derywacji wynosi 1576,3m, natomiast spad niwelacyjny 16,15m. Ponadto przewiduje się remont istniejącej turbiny Francisa ze ślimakiem z wałem poziomym i wirnikiem Ø 1100 mm. Na murze stopnia od strony wody górnej zostanie zamontowane podwójne urządzenie pływakowe, które będzie samoczynnie włączać zasuwę zamykającą wlot wody do ujęcia. Rozwiązanie takie zagwarantuje minimalny przepływ przez przepławkę oraz stopień wodny, niezbędny do utrzymania równowagi i życia biologicznego. Poziom zwierciadła wody, poniżej którego nie będzie możliwy pobór wody zostanie zaznaczony kolorem czerwonym na stopniu oraz łacie wodowskazowej. W okresach niżówkowych dopływ wody do elektrowni będzie ograniczany w taki sposób, aby nie dopuścić do obniżenia poziomu wody w potoku poniżej rzędnej 722,3m npm. Po spracowaniu wody przez turbinę zostanie ona odprowadzona do potoku B. w stanie i ilości, jaka została pobrana. Starosta T. wskazał następnie, że w dniu 19 sierpnia 2010r. podał informację o wszczęciu postępowania wodnoprawnego do publicznej wiadomości. W dniu 1 września 2010r. wpłynęło pismo od [....] Związku [....] (strona postępowania) z prośbą o przedłużenie do dnia 8 września 2010r. terminu do składania uwag i zastrzeżeń Zgoda na powyższe została wyrażona ustnie, w trakcie rozmowy z przedstawicielem PZW – M.C. Pismo z PZW zawierające uwagi i zastrzeżenia zostało wysłane po wyznaczonym terminie, o czym świadczy data stempla pocztowego, tzn. 10 września .2010r. W związku z powyższym, pozostałe strony postępowania, nie zostały powiadomione o wniesionych zastrzeżeniach. Wnikliwie przeanalizowano jednak wniesione uwagi istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i w niniejszej decyzji uwzględniono te z nich, które można było zastosować mając na uwadze zgodność z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Starosta T. podkreślił, że pozwolenie wodnoprawne dla wykonania przedmiotowych urządzeń wodnych było wydawane już dwukrotnie. Do poprzednich decyzji [....] Związek [....] , jako strona postępowania, nie wnosił uwag i zastrzeżeń. Zgodnie z sugestią PZW zostało zawarte porozumienie o partycypowaniu w kosztach zarybienia potoku. Niewykonanie urządzeń w ustawowym terminie 2 lat od daty uprawomocnienia pozwolenia wodnoprawnego związane było z przedłużającą się procedurą uzyskiwania pozwolenia na budowę. Poprzednie pozwolenie wodnoprawne wygasło na ok. 2 tygodnie przed możliwością rozpoczęcia prac budowlanych, co z kolei wynikało z umów o świadczenie pomocy z funduszy europejskich. Realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z zapisami niniejszej decyzji, założeniami projektowymi oraz przepisami prawa nie powinna negatywnie oddziaływać na odbiornik, jak również stanowić uciążliwości dla środowiska. Od decyzji Starosty T. z dnia 27 września 2010r., znak [....] , odwołanie wniósł w terminie Okręg [....] Związku [....] w N. , domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie : - art. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwej analizy wniosku i materiału dowodowego, nie zebranie całości materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie w całości wymaganego postępowania dowodowego, lecz oparcie się w większości na ustaleniach postępowania prowadzonego w tej samej materii w 2006 i 2008 r., bez ponownego, całościowego zbadania sprawy, a także odmowę zbadania sprawy w zakresie, co do którego zostało wydane pozwolenie na budowę; - art. 2 ust. 2 pkt 2 oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że pozwolenie wodnoprawne musi być zgodne z wydanym dla omawianej inwestycji pozwoleniem na budowę, nawet ostatecznym; - art. 38 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 pkt 3 Prawa wodnego poprzez groźbę pogorszenia stanu/potencjału ekologicznego potoku B. oraz spowodowanie groźby niekorzystnych zmian naturalnych przepływów i naturalnych poziomów zwierciadła wody w potoku na odcinku nieproporcjonalnie długiej derywacji; - art. 125 pkt 2 Prawa wodnego poprzez wydanie pozwolenia wodnoprawnego naruszającego ustalenia decyzji o warunkach zabudowy; - art. 125 pkt 3 Prawa wodnego poprzez wydanie pozwolenia wodnoprawnego naruszającego wymagania ochrony środowiska, w tym w szczególności nie gwarantującego zachowania przepływu nienaruszalnego w korycie potoku na odcinku derywacji; - art. 126 pkt 2 Prawa wodnego poprzez wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewniającego wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony; - art. 128 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego poprzez przyjęcie rozwiązań technicznych niezapewniających bezpieczeństwa dla przepływu nienaruszalnego, a także poprzez błędne określenie w treści decyzji sposobu zachowania przepływu nienaruszalnego i rzędnych tego przepływu na przelewie stopnia; - art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa wodnego poprzez wydanie pozwolenia wodnoprawnego pomimo braków formalnych wniosku, tj. niedołączenie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz opisu prowadzenia zamierzonej działalności w języku nietechnicznym. Powyższe zarzuty Okręg [....] Związku [....] w N. uzasadniał i rozwijał w odrębnym piśmie z daty 18 października 2010r., nazwanym uzupełnieniem odwołania. W dniu 10 stycznia 2011r. do organu drugiej instancji wpłynęło pismo S.K. , będące odpowiedzią na odwołanie , w którym wnoszące o jego oddalenie oraz utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji zarzucał on w pierwszym rzędzie brak umocowania po stronie podmiotu wnoszącego odwołanie do działania za Okręg [....] Związku [....] w N. , a także brak interesu prawnego Okręgu [....] Związku [....] w N. upoważniającego do bycia stroną postępowania. Poza uzasadnieniem zgłoszonych zarzutów S.K. zawarł w przedmiotowym piśmie polemikę z zasadnością Odwołania w kwestiach merytorycznych. Do pisma dołączył wydruki ze stron internetowych Statutu [....] Związku [....] z października 2007 r. ( www.pzw.org.pl ) oraz KRS " Informacji o podmiocie " ( www.krs.ms.gov.pl). Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 8 września 2011r., znak [....] , na podstawie art. 138 § 2 w zw.z art. 7, art. 9, art. 10 k.p.a. oraz w zw. z art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednol. Dz. U. 2005 r. Nr 239 poz. 2019 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Orzekając w ten sposób omówił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zaznaczając między innymi, że S.K. kwestionował prawidłowość wykazania pełnomocnictwa Okręgu [....] Związku [....] oraz posiadanie przez ten Okręg przymiotu strony. W tym zakresie wskazał, że zgodnie z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest w szczególności uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W omawianym przypadku takim uprawnionym był Okręg [....] Związku Wędkarskiego N., co wynika wprost z rozporządzenia Nr 2/2006 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 31 maja 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich, a także "Wykazu użytkowników rybackich i użytkowanych przez nich obwodów rybackich w regionie wodnym Górnej [....] ." Pełnomocnik strony posiadał stosowne pełnomocnictwo. Dalej Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. przytoczył treść art. 131 ust. 2 pkt 1 – 3 Prawa wodnego, wskazał na dokumenty, złożone wraz z wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne. Oraz wymienił inne znajdują się w aktach dokumenty nie powołane we wniosku, a to: opis prowadzenia zamierzonej inwestycji w języku nietechnicznym, porozumienie w sprawie świadczenia na rzecz funduszu zarybieniowego zawarte 17 marca 2006 r. pomiędzy Okręgiem PZW w N. a S.K. , decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 marca 2010 r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [....] o pozwoleniu na budowę, ostateczną decyzję Wójta Gminy B. z dnia 30 maja 2008 r.o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zdaniem organu, wymogi wynikające z przepisów art. 131 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 Prawa wodnego i art. 72 ust. 1 pkt 6 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) załączniki do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych zostały spełnione, zatem zarzut odwołania o brakach dokumentów jest nieuzasadniony. Za niezrozumiałe uznał natomiast Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. przedłożenie "Instrukcji gospodarowania wodą na rzece B. w km 16+835 dla potrzeb Małej Elektrowni Wodnej", gdyż taką instrukcję należy dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych (w sytuacji piętrzenia wód progami, które mają urządzenia umożliwiające regulację przepływem i można dla nich określić sposób gospodarowania wodą, w tym przepływ ) lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów (art. 131 ust. 2a Prawa wodnego). W omawianej sprawie takiego wniosku nie było, zaś przedmiotowy wniosek dotyczył wykonania odbudowy, przebudowy i budowy urządzeń wodnych dla potrzeb elektrowni wodnej. Przedłożony dokument, nazwany "Instrukcją gospodarowania wodą", jest raczej instrukcją eksploatacji ujęcia wody dla elektrowni. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 pkt 1, 1a, 1 b, 2 Prawa wodnego, niezbędne ustalenia mówiące m.in. o ilości pobieranej wody, o sposobie gospodarowania wodą, trybie pracy elektrowni, ograniczeniach wynikających z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego muszą być zawarte wprost w pozwoleniu wodnoprawnym dotyczącym takiego szczególnego korzystanie z wód, jakim jest korzystanie z wód do celów energetycznych (piętrzenie, pobór wody). Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził dalej, że zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania są uzasadnione. Z akt sprawy wynika, że do Starostwa po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wpłynęło pismo pełnomocnika Okręgu PZW w N. z dnia 7 września 2010 r., które zawierało szczegółowe uwagi odnoszące się negatywnie do projektowanych urządzeń wodnych, a także załączoną do niego ekspertyzę dotyczącą przewidywanych strat wynikłych z eksploatacji ujęcia. Stanowisko takie Okręg PZW podtrzymał w odwołaniu. Organ pierwszej instancji po otrzymaniu wyżej wymienionych dodatkowych materiałów świadczących o odmiennym stanowisku Okręgu PZW w N. (który nie wnosił zastrzeżeń we wcześniejszych postępowaniach) nie zawiadomił stron, lecz wydał decyzję w dniu 27września 2010 r. W uzasadnieniu stwierdził, że pismo z uwagami wpłynęło po uzgodnionym terminie i dlatego pozostałe strony nie zostały poinformowane, oraz że po analizie niektóre uwagi zostały w pozwoleniu uwzględnione zachowując zgodność z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście wskazał, że postępowanie organu pierwszej instancji wskazuje na naruszenie przepisów prawa formalnego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Uwagi strony wpłynęły faktycznie po uzgodnionym terminie, ale skoro organ odebrał je przed wydaniem decyzji, to mając na względzie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wnikliwe rozpoznanie sprawy w oparciu o cały przedstawiony do postępowania materiał dowodowy, winien był poinformować strony o zastrzeżeniach PZW, dając możliwość uzgodnienia stanowisk inwestora i uprawnionego do rybactwa. Działanie organu nie doprowadziło do należytego informowania stron o okolicznościach, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Wskazał ponadto iż organ drugiej instancji przychyla się do zarzutu odwołania, że powoływanie się na prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę w przedmiotowym postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest bezpodstawne, gdyż pozwolenie wodnoprawne jest wydawane na podstawie przepisów Prawa wodnego, pozwolenie na budowę nie jest załącznikiem do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, co wynika z przepisów art. 131 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 Prawa wodnego i art. 72 ust. 1 pkt 6 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. To pozwolenie wodnoprawne powinno być załączone do wniosku o pozwolenie na budowę, jak stanowi przepis art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów ustawy z 2001 r. - Prawo wodne w odniesieniu do urządzeń wodnych. Z kolei w myśl art. 62 ust. 2 Prawa wodnego, przepisy art. 63-66 tej ustawy nie naruszają przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane. Wzajemne relacje między tymi ustawami wskazują, że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 p.w. stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw. Oznacza to, że przy barku szczególnych zwolnień, wykonanie urządzenia wodnego będzie wymagało zarówno pozwolenia na budowę (albo zgłoszenia), jak i pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższego wynika, że w prowadzonym postępowaniu wodnoprawnym powinny być przeanalizowane wszystkie okoliczności i dowody mogące mieć wpływ na ustalenia, które nie mogą być determinowane ustaleniami wydanego pozwolenia na budowę. Wręcz odwrotnie ustalenie odmiennych warunków w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym spowodować może konieczność zmiany pozwolenia na budowę. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. stwierdził następnie, że pozostałe zarzuty odwołania o naruszeniu przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa wodnego, nie są uzasadnione. Ustalenia pozwolenia wodnoprawnego nie naruszają ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana po uzgodnieniu warunków z wieloma organami (m.in. z Wojewodą...., z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody). W punkcie 2.2.r) decyzji o warunkach zabudowy jest zapis: "na etapie rozwiązań projektowych zaleca się zastosowanie takiego rozwiązania technicznego ujęcia, które uniemożliwiałoby pobór wody w przypadku przepływu w potoku równego bądź mniejszego od przepływu nienaruszalnego", a w punkcie II. l. pozwolenia wodnoprawnego znajduje się warunek: "Urządzenia zagwarantują zachowanie przepływu nienaruszalnego w potoku B. [....] = 1,8 m3/s. Należy zainstalować podwójne urządzenia pływakowe w celu zwiększenia niezawodności działania urządzeń zabezpieczających zachowanie przepływu nienaruszalnego". Inwestor dostosował rozwiązanie projektowe do istniejących w terenie budowli, wielkość przepływu nienaruszalnego została uzgodniona z RZGW w K. (ustalona wg Kostrzewy w wysokości l,5xSNQ z uwagi na długi odcinek derywacji). Podniesione zarzuty pogorszenia stanu ekologicznego B. , czy niezapewnienie właściwego potencjału hydroenergetycznego są tylko hipotetyczne. Ponadto należy zauważyć, że dodatkowy obowiązek realizacji przedsięwzięć służących zarybianiu wód lub uczestniczenia w kosztach tych przedsięwzięć, określony przepisem art. 128 ust.2 pkt 6 Prawa wodnego, jest celowy w sytuacji korzystania z istniejącego stopnia wodnego do czasu jego modernizacji i wykonania prawidłowo funkcjonującej przepławki dla ryb. Natomiast podnoszenie tej kwestii w sytuacji, gdy wraz z planowaną dopiero odbudową elektrowni wodnej projektowana jest równocześnie przepławka dla ryb, jest niezrozumiałe. Jak wynika z treści operatu (str. 8), w chwili obecnej istniejące urządzenia przy stopniu wodnym całkowicie uniemożliwiają dopływ wody do przepławki przy niskich stanach. Kończąc rozważania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zauważył, że z uwagi na nie rozpoczęcie wykonania urządzeń wodnych Starosta T. powinien stwierdzić w drodze decyzji wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę Małej Elektrowni Wodnej w B. , udzielonego decyzją Starosty z dnia 23 lipca 2008 r., zgodnie z przepisem art. 135 pkt 3 i art. 138 ust. 1 Prawa wodnego, w związku z art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy -Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159). Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 8 września 2011r., znak [....] , S.K. domagał się jej uchylenia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego , według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucał : - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niezbadanie stanu faktycznego w zakresie strony podmiotowej postępowania, tj. w szczególności kwestii posiadania interesu prawnego przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. , a w efekcie możliwości prowadzenia postępowania na skutek odwołania wniesionego przez osobę do tego nielegitymowaną; - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania wnoszącego odwołanie do usunięcia braków podania, a następnie prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy brak było dokumentów potwierdzających umocowanie pełnomocnika do występowania w imieniu odwołującego się; - art. 7, art. 8, art. 9 oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w efekcie uznanie, że organ pierwszej instancji naruszył prawa stron postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia. Uzasadniając powyższe wskazywał, że jako strona postępowania zgłosił się Okręg [....] Związku Wędkarskiego w N. twierdząc, iż jest on "uprawnionym do rybactwa". Definicja "uprawnionego do rybactwa" sformułowana została w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (tekst jednol. z 2009 r., Dz. U. Nr 189, poz. 1471 z późn. zm. ). Zgodnie z jego treścią "w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej". Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem cytowanego przepisu jedynym dokumentem dającym podstawę do ustalenia istnienia interesu prawnego po stronie Okręgu [....] Związku [....] w N. winna być umowa zawarta przez ten podmiot z odpowiednim organem administracji publicznej. W aktach sprawy brak jest jednakże takiego dokumentu, bądź też jego uwierzytelnionej kopii. Za niewystarczające zaś uznać należy powołanie się przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 8 września 2011 r. na treść dokumentu w postaci "Wykazu użytkowników rybackich i użytkowanych przez nich obwodów rybackich w regionie wodnym Górnej [....] ", mającego znajdować się na stronie internetowej tego organu. Również przytoczone przez organ drugiej instancji rozporządzenie Dyrektora RZGW w K. nr [....] (zmieniające rozporządzenie nr 2/2004) nie nadaje nikomu przymiotu "uprawnionego do rybactwa", lecz jedynie ustala granice obwodów rybackich. Z uwagi na powyższe należy uznać, że Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej nie zbadał w dostatecznym stopniu, czy wnoszący odwołanie Okręg [....] Związku Wędkarskiego w N. ma przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Obowiązek taki ciążył na organie na mocy przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które nakazują zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrany materiał dowodowy winien zaś znajdować swoje odzwierciedlenie w aktach założonych i prowadzonych dla danego konkretnego postępowania. Elementem stanu faktycznego jest również strona podmiotowa postępowania, czyli zakres podmiotów posiadających interes prawny w wydaniu rozstrzygnięcia. Obowiązki w przedmiocie ustalenia kręgu stron ciążą zarówno na organie pierwszej instancji, jak i na organie odwoławczym, który w razie braku w przesłanych mu aktach sprawy odpowiednich dokumentów winien podjąć czynności dowodowe w oparciu o art. 136 k.p.a. celem uzupełnienia materiału dowodowego. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w oparciu o czynności wyjaśniające, których Dyrektor RZGW w K. zaniechał, winny być poczynione ustalenia determinujące odpowiedź na pytanie, czy w ogóle było dopuszczalne rozpoznanie wniesionego odwołania, czy też należało postępowanie odwoławcze umorzyć. S.K. zwracał następnie uwagę, że odwołanie, jak również inne pisma w przedmiotowej sprawie, podpisywane były w imieniu Okręgu [....] Związku Wędkarskiego w N. przez M.C. , który jednakże nie wykazał w sposób wystarczający swojego umocowania jako pełnomocnik strony. Właściwym dokumentem do wykazania, że organ jednostki organizacyjnej, jaką jest Okręg [....] Związku [....] w N. , jest umocowany do udzielania pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Takiego dokumentu w przedmiotowej sprawie pełnomocnik odwołującego się nie przedłożył. Organ administracyjny zobowiązany jest badać z urzędu prawidłowość umocowania i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem. W tej sytuacji organ prowadzący sprawę winien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać stronę do uzupełnienia złożonego odwołania o aktualny odpis z KRS, z odpowiednim pouczeniem co do skutków nieuzupełnienia tego braku. W przeciwnym razie występuje niebezpieczeństwo nieodpowiedniej reprezentacji po stronie osoby, za którą występuje pełnomocnik w następstwie braku skuteczności czynności podejmowanych przez tego pełnomocnika. Wskazany brak mógł zostać usunięty w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, jednakże organ drugiej instancji nie poczynił wystarczających kroków w tym kierunku, naruszając jednocześnie przepisy regulujące postępowanie. Skarżący wskazał dalej, że zarzutem, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji jest naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., co miało nastąpić między innymi poprzez naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nienależyte ich informowanie o okolicznościach, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Stanowisko takie jest całkowicie błędne i wynika z nieprawidłowej interpretacji przepisów. Podstawą tak postawionego zarzutu było nie poinformowanie stron przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji o wniesieniu pisma przez Okręg [....] Związku [....] w N. (datowanego na dzień 7 września 2010 r.). Pismo to zawierało stanowisko strony, jak również prywatne ekspertyzy na poparcie tego stanowiska. Jakkolwiek organ ma obowiązek zawiadamiać strony o podejmowanych przez siebie czynnościach, to o czynnościach podejmowanych przez inne strony postępowania musi informować tylko jeżeli konkretny przepis postępowania go do tego obliguje (przykładowo o wszczęciu postępowania — na podstawie art. 61 § 1 k.p.a., czy o wniesieniu odwołania — na podstawie art. 131 k.p.a. W szczególności, organ administracji publicznej nie ma obowiązku informowania za każdym razem wszystkich stron o wniesieniu pisma przez inną ze stron, jak również nie ma obowiązku wstrzymywania się w związku z tym z wydaniem decyzji. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, w której strona mogłaby wstrzymywać w nieskończoność wydanie decyzji wnosząc tylko kolejne pisma w sprawie. W przedmiotowym przypadku w zupełności wystarczającym było odniesienie się do stanowiska Okręgu [....] Związku [....] w N. w treści uzasadnienia do wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji. Skarżący podkreślił również, że w przedmiotowej sprawie nie mogło być w szczególności podstawą do uchylenia decyzji naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu wskutek braku kolejnego zawiadomienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalonym i w pełni uzasadnionym jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Nawet więc gdyby przyjąć, że organ pierwszej instancji naruszył wskazane normy prawa procesowego, to byłoby to podstawą do uchylenia wydanej decyzji tylko, gdyby organ odwoławczy ustalił, że naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Taka okoliczność natomiast nie zachodzi w niniejszym przypadku. Zdaniem S.K. zupełnie niezrozumiałą jest ta część uzasadnienia decyzji, w której organ analizuje zależność między pozwoleniem wodnoprawnym a pozwoleniem na budowę. Z jednej strony stwierdza, że "w przeprowadzonym postępowaniu wodnoprawnym powinny być przeanalizowane wszystkie okoliczności i dowody mogące mieć wpływ na ustalenia, które nie mogą być determinowane ustaleniami wydanego pozwolenia na budowę.", z drugiej jednak nie wskazuje ani jednego konkretnego przykładu okoliczności lub dowodu, który nie zostałyby przeanalizowane w przedmiotowym postępowaniu. W efekcie poza zacytowanym wyżej ogólnym stwierdzeniem (skądinąd trafnym) brak jest wskazania jaki konkretnie przepis prawa został naruszony, i jaki był jego wpływ na przedmiotowe postępowanie, w tym na wydane rozstrzygnięcie. Z tak sformułowanym uzasadnieniem, ograniczającym się do stwierdzenia wystąpienia naruszenia prawa (bliżej nieokreślonego i nie popartego konkretną argumentacją), nie sposób jest polemizować. Skarżący wskazywał następnie, że postępowanie administracyjne jurysdykcyjne, zgodnie z treścią art. 15 k.p.a., jest postępowaniem dwuinstancyjnym, przy czym podkreślenia wymaga, że w obu instancjach zadaniem organów jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Z tego też względu zasadą w postępowaniu odwoławczym jest orzekanie co do istoty, natomiast wyjątkiem wyrażonym w art. 138 § 1 k.p.a. jest rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w ogóle nie rozważał, czy wskazane powyżej przesłanki zostały spełnione. W szczególności nie wykazał jaki był wpływ podnoszonych zarzutów natury proceduralnej na rozstrzygnięcie zapadłe w toku postępowania. Takie działanie kłóci się z obowiązującym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, zgodnie z którym decyzja kasacyjna ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie powinno być w szczególny sposób uzasadniony. Na rozprawie dnia 26 stycznia 2012r. skarżący sprecyzował ostatecznie zasadnicze wnioski, w ten sposób, że domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji albo o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik Okręg [....] Związku Wędkarskiego w N. wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko prezentowane w odwołaniu oraz podkreślając, że jeden z załączników wniosku, tj. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, została dołączona do akt sprawy już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Podnosił ponadto, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. podpisywał umowę użytkowania obwodu rybackiego rzeki D., a zatem ta okoliczność była mu znana z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Uwzględnienie dyspozycji wynikających z powołanych przepisów ma wpływ na realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a. Wskazane zasady dotyczą także organ drugiej instancji, która ma obowiązek ponownie, merytorycznie rozpatrzyć sprawę co do jej istoty, jednakże po uprzednim sprawdzeniu na tych samych zasadach, skuteczności wniesionego odwołania. Z art. 127 § 1 k.p.a. wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. Skuteczność wniesionego odwołania ma zatem aspekt podmiotowy, który obejmuje między innymi wyjaśnienie, czy odwołanie zostało złożone przez podmiot posiadający zdolność administracyjnoprawną. Artykuł 29 k.p.a. stanowi bowiem, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Kolejna kwestia wymagająca wyjaśnienia wiąże się z treścią art. 30 § 1 k.p.a. , w myśl którego, zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie do dalszych paragrafów art. 30§ 1 k.p.a.: " § 2. Osoby fizyczne nie posiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych ustawowych przedstawicieli. § 3. Strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. § 4. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. § 5. W sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Zgodnie zaś z treścią art. 34 § 1 – 2 k.p.a., organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony(§ 1 ); w przypadku konieczności podjęcia czynności nie cierpiącej zwłoki organ administracji publicznej wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej przedstawiciela przez sąd (§ 2). W świetle cytowanych wyżej regulacji ocenie podlega zatem także kwestia reprezentacji( przedstawicielstwa). Skoro zaś z art. 32 k.p.a wynika możliwość działania strony przez pełnomocnika ( chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania), a w art. 33 § 1 – 4 k.p.a. uregulowano kwestie dotyczące skutecznego udzielenia pełnomocnictwa i jego wykazania, należy uznać, że także te zagadnienia podlegają ocenie w ramach kontroli skuteczności wniesionego odwołania. Kolejne zadnienie, to wyjaśnienie, czy podmiot wnoszący odwołanie może zostać uznany za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a, albo ma taki przymiot na podstawie przepisów szczególnych, przewidzianych w odrębnych ustawach, które zawierają w tym zakresie odmienne regulacje. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że wszystkie wyżej wymienione okoliczności - poza ostatnią - podlegają badaniu na etapie wstępnym, a negatywny wynik ustaleń skutkuje wydaniem ostatecznego postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Spór dotyczy jedynie kwestii rozstrzygania o spełnieniu maraialnoprawnej przesłanki z art. 28 k.p.a. , względnie innych przewidzianych w przepisach szczególnych, gdzie w myśl poglądów pierwszej grupy negatywne ustalenia prowadzą do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a., a w myśl poglądów grupy drugiej właściwą formą jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że rozpoznanie odwołania wniesionego przez podmiot nie będący stroną stanowi rażące naruszenie praw albowiem godzi w zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art.16 k.p.a. Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy uznać za zasadne te zarzuty skargi, które wskazują na niewykonania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , w sposób wymagany przepisami proceduralnymi zawartymi w art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. obowiązku ustalenia, czy odwołanie od decyzji Starosty T. z dnia 27 września 2010r., znak [....] , zostało wniesione skutecznie przez podmiot będący stroną postępowania. W szczególności, w zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek rozważań dotyczących posiadania przez Okręg [....] Związku Wędkarskiego w N. zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych, sposobu reprezentacji tego podmiotu i skuteczności umocowania M.C. jako jego pełnomocnika. Zgodnie z przepisem art. 30 § 3 k.p.a. , strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Powyższy przepis dotyczy nie tylko osób prawnych, lecz także państwowych (samorządowych) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz organizacji społecznych nieposiadających osobowości prawnej (art. 29). W odniesieniu do osób prawnych ma zastosowanie przepis art. 38 k.c., który stanowi, że osoba prawna działa poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. W przypadku gdy stroną postępowania administracyjnego jest osoba prawna, organ administracji publicznej powinien ocenić, czy w sprawie występuje albo udziela dalej pełnomocnictw należycie umocowany przedstawiciel tej osoby prawnej. Takiej oceny dokonuje się na podstawie przepisów prawa regulujących ustrój osoby prawnej oraz na podstawie opartego na tych przepisach statutu. Także co do jednostek organizacyjnych mających zdolność prawną i zdolność do czynności w postępowaniu administracyjnym pomimo braku osobowości prawnej należy uwzględnić co najmniej przepisy regulujące ustrój, jaki i dokumenty dotyczące ich powstania. W sprawie niniejszej w postępowaniu przez organem pierwszej instancji, poza pełnomocnictwem z dnia 11 maj 2010r., nie założono żadnych dokumentów koniecznych dla wyjaśnienia powyższej kwestii , którymi są odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, czy statut. Takich dokumentów nie żądał także organ drugiej instancji. Przedłożone przez S.K. jako załączniki do odwołania wydruki ze stron internetowych Statutu [....] Związku [....] z października 2007r. ( www.pzw.org.pl ) oraz KRS " Informacji o podmiocie " ( www. krs.ms.gov.pl) nie zostały powołane przez organ drugiej instancji jako dowody. Materiałów tych nie poddał on także ocenie pod kątem spełnienia wymogów środków dowodowych. Nie wiadomo zatem na jakiej podstawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zacytowano § 46 pkt 26 statutu PZW, ani też na jakiej podstawie uznano, że pełnomocnictwo udzielone M.C. spełnia wymóg zapisany w KRS. O ile organ odwoławczy miał na względzie wydruki ze stron internetowych dołączone do odwołania, należy stwierdzić , że czynienie na ich podstawie wiarogodnych ustaleń nie było możliwe. Wydruk internetowej informacji z wyszukiwarki podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym nie ma cech dokumentu urzędowego , o którym mowa w art. 76 § 1 -2 k.p.a. Nie został bowiem sporządzony Dokumentem urzędowym jest bowiem w myśl art. 76 § 1 -2 Dokumenty urzędowe w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie , względnie przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Nie jest to także dokument prywatny, zarówno z uwagi na treść jak i brak podpisu. Podobnie wydruk internetowy statutu, który nie jest podpisany przez podmiot uprawniony, albo poświadczony przez uprawniony podmiot za zgodność z oryginałem, nie może zostać uznany za dokument urzędowy albo dokument prywatny. Taki wydruk nie może też zostać uznany za inny środek dowodowy w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. z uwagi na ścisłe uregulowanie zagadnień ustrojowych i funkcjonowania osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych w przepisach prawa materialnego ( KC, przepisy o KRS), które determinują także kwestie proceduralne. Wyżej wskazane uchybienia w zakresie badania skuteczności wniesionego odwołania nie są jedyne. O ile bowiem w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano przepis prawa materialnego regulujący w sposób szczególny , odmiennie do art. 28 k.p.a., krąg stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, o tyle również i w tym przypadku zaniechano ustalenia w sposób prawidłowy, czy Okręg [....] Związku [....] w N. jest podmiotem wskazanym w z art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, tj. podmiotem uprawnionym do rybactwa w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. I tak, uznając, że Okręg [....] Związku [....] w N. jest takim podmiotem, organ odwoławczy wskazał na materiały dostępne w Internecie , a nie w katach administracyjnych, co już stanowi naruszenie zasad proceduralnych. Takie pozstępowanie dodatkowo pozostaje w sprzeczności z zasadną z 10 § 1 k.p.a. w sytuacji , gdyby przed wydaniem decyzji organ administracji publicznej nie umożliwił stronom ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do jej podjęcia, co jest gwarantowanym wprost w przepisach uprawnieniem strony z racji jej udziału w postępowaniu. Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których jest mowa w art. 10 § 2 k.p.a. W sprawie niniejszej Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. przed wydaniem decyzji nie zastosował art. 10 § 1 k.p.a. ze wskazaniem na zamiar uwzględniania przy wydaniu rozstrzygnięcia materiałów dostępnych w Internecie, ani w innym w inny sposób nie informował stron o możliwości ich wykorzystania. Zważyć należy ponadto, że w decyzji organu odwoławczego nie podano żadnych danych dotyczących miejsca urzędowej publikacji rozporządzenia Nr 2/2006 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 31 maja 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia obwodów rybackich. C do zasadny rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, na podstawie art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych ( tekst. jednol. Dz. U. z 2007r. Nr 60, poz. 449 z późn. zm.) podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym właściwych województw, przy czym właściwe wskazanie podstaw prawnych wymaga także określenia bliższych danych dotyczących publikacji ( numer, pozycja ). Takich danych nie uwzględnia również informacja internetowa. Co do zamieszonego w Internecie "Wykazu użytkowników rybackich i użytkowanych przez nich obwodów rybackich w regionie wodnym Górnej [....] " zważyć należy , że ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w tej informacji internetowej nie podano podstaw prawnych sporządzenia powyższego wykazu. Treść wykazu nie ujawnia też żadnych informacji dotyczących faktu i daty zawarcia przez Okręg [....] Związku [....] w N. umów z właściwym organem administracji publicznej , a także okresu ich obowiązywania.. Zgodnie z definicja "uprawnionego do rybactwa" sformułowaną w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (tekst jednol. z 2009 r., Dz. U. Nr 189, poz. 1471 z późn. zm. ), w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej. W tej sytuacji nie można przyjąć by fakt zawarcia takiej umowy został w sprawie udowodniony . Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wskazane wyżej uchybienia proceduralne nie są kwalifikowane jako stanowiące przejaw rażącego naruszenia prawa po myśli art. 156 § 1 k.p.a. Bez usunięcia wytykanych wad proceduralnych przedwczesny jest też uznanie, że w postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. Stwierdzone uchybienia stanowią natomiast przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, zaś w sytuacji niewykonania przez organ odwoławczy obowiązku zbadania skuteczności wniesionego odwołania wypowiadania w tym zakresie wiążących ocen jest przedwczesne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., zaś rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień. O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzupełnieniu do tych wywodów można wskazać, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, skuteczność pełnomocnictwa z dnia 11 lipca 2011r. udzielonego M.C. ustalono na podstawie złożonego do akt sprawy dokumentu urzędowego jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego Nr [....] według stanu na dzień 10 stycznia 2011r. godz. 12:38:11, wydany przez Oddział Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w N. , dotyczący Okręgu [....] Związku [....] w N. , z którego wynika, że do reprezentowania tego podmiotu w sądzie i poza nim upoważnieni są na zasadzie reprezentacji łącznej dwaj członkowie zarządu okręgu z koniecznym udziałem jednej z osób pełniących funkcję prezesa, skarbnika lub sekretarza. Analogiczne dane wynikają z§ 71 ust. 1 i 3 złożonego w sprawie odpisu Statutu [....] Związku [....] , Tekst Jednolity uwzględniający zmiany uchwalone na Nadzwyczajnym Krajowym Zjeździe Delegatów [....] Związku [....] w dniu 19 października 2007r., poświadczonego za zgodność z oryginałem w dniu 9 grudnia 2008r. przez A.S. - starszego sekretarz sądowego w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawa Sąd Gospodarczy Krajowy Rejestr Sądowy. W powyższym odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego Nr [....] jako podmioty wchodzące w skład Zarządu ujawnieni zostali między innymi Prezes Zarządu Okręgu J.K. oraz V-ce Prezes Zarządu Okręgu J.M. . Powyższe, choćby z uwagi na brak zbieżności czasowej zróżnicowany sposób reprezentacji Okręgu [....] Związku [....] w N. w zależności od rodzaju czynności, sprawy pozostaje jednakże bez znaczenie dla kwestii, które winien przed wydaniem zaskarżonej decyzji wyjaśnić organ odwoławczy.