II SA/Kr 1764/12

PostanowienieWSA w Krakowie2013-01-11

Skład orzekający: Sędzia NSA Andrzej Irla

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wstrzymanie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego jest uzasadnione, gdy skarżący powołują się jedynie na trudną sytuację finansową, nie przedstawiając dowodów?
Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny, ponieważ skarżący nie wykazali przesłanek uzasadniających wstrzymanie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na złą sytuację finansową, bez przedstawienia dowodów, nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżący D.H. i J.H. zaskarżyli postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie o nałożeniu na nich grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki dobudowanego ganku. W skardze złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia, argumentując, że może to spowodować nieodwracalne skutki w postaci znacznego uszczerbku na bieżących kosztach utrzymania. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 11 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D.H. oraz J.H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 października 2012 r.; znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...].10.2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Ziemski z dnia 29.08.2012 r., którym nałożono na D.H. oraz J.H. grzywnę w wysokości 14 032,26 zł. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym tj. rozbiórki ganku-wiatrołapu o wymiarach 2,25 x 7,60 x 2,2-270m. dobudowanego od strony północnej do budynku mieszkalnego położonego w C. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , skarżący D.H. oraz J.H. zawarli wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia "może spowodować nieodwracalne skutki w postaci znacznego uszczerbku na bieżących kosztach utrzymania skarżących". . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U z 2012 r., póz. 270 ze zm.; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy podkreślić, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które powstać mogą w wyniku wykonania aktu przed rozpoznaniem skargi przez sąd - ciąży na stronie skarżącej. Przywołany wyżej przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że. wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą, musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych. Odnosząc powyższe regulacje prawne i rozważania do złożonego w rozpoznawanej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należy podkreślić, że nie wskazuje on argumentów, a także nie powołuje i nie zawiera jakichkolwiek dowodów, które przemawiałyby za związanym z wykonaniem zaskarżonego postanowienia niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie ocenianego obecnie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia ogranicza się jedynie do podania, że wykonanie tego postanowienia "może spowodować nieodwracalne skutki w postaci znacznego uszczerbku na bieżących kosztach utrzymania skarżących". Skarżący wskazali także, że ich łączne dochody wystarczają jedynie na bieżące utrzymanie, nie pozwalając na poczynienie jakichkolwiek oszczędności. W tych okolicznościach podkreślić należy, że D.H. oraz J.H. nie dołączyli do skargi żadnych dokumentów pozwalających sądowi ocenić ich aktualną sytuację finansową, którą można byłoby odnieść do treści obowiązku zawartego w zaskarżonym postanowieniu i oceniać następnie tę sytuację w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zawartych w przytoczonym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Także akta administracyjne tej sprawy nie zawierają żadnych informacji dotyczących sytuacji materialnej skarżących. Co prawda, w zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].08.1012 r. skarżący wskazywali na swą złą sytuacją finansową, jednak twierdzeń tych także na etapie postępowania' administracyjnego nie poparli żadnymi dowodami. Należy więc stwierdzić, że dla pozytywnego rozstrzygnięcia o zawartym w skardze wniosku skarżących dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, nie jest wystarczające samo powołanie się na złą sytuację finansową, lecz konieczne jest należyte uzasadnienie i uprawdopodobnienie podnoszonych twierdzeń, czego skarżący w sprawie tej nie uczynili. Reasumując, analiza okoliczności sprawy, dokonana w kontekście art. 61 § 3 p.p.s.a. prowadzi do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest w niniejszym przypadku nieusprawiedliwione, a przez to nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, orzeczono jak w sentencji. Podstawą prawną postanowienia jest powołany wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednocześnie zaznaczyć, że rozstrzygnięcie niniejsze traci moc z chwilą wydania orzeczenia co do samej skargi.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło