II SA/Kr 1772/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia 13 lipca 2009 r., znak: [....] Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, iż w toku postępowania, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), sporządzono analizę urbanistyczno-architektoniczną obszaru wokół terenu inwestycji. Obszar analizowany wyznaczono zgodnie z § 3 w/w rozporządzenia w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. Analizę sporządził mgr inż. arch. R.M. wpisany na listę samorządu zawodowego architektów. Organ opisał położenie działki objętej wnioskiem na podstawie sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Scharakteryzował również rodzaj zabudowy, formę i gabaryty budynków w obszarze analizowanym. Podano, że działka stanowiąca teren inwestycji położona jest w obszarze chronionym, na podstawie przepisów o ochronie przyrody – w granicach [....] Parku Krajobrazowego, w terenie o szczególnych walorach krajobrazowych. Organ podniósł, iż rozległość obszaru analizowanego obejmującego znaczną część [....] oraz czytelność istniejącego układu zabudowy (w szczególności wzdłuż ul......) wskazuje na konieczność odniesienia się w pierwszej kolejności do możliwości zabudowy działki objętej wnioskiem w kontekście obecnego ukształtowania zabudowy tej części [....] mając na uwadze dbałość o zachowanie istniejących walorów krajobrazowych i ukształtowanych układów urbanistycznych stanowiących o charakterze tej części miasta. Wyraźnie czytelnym w zaistniałym sposobie zagospodarowania terenów wzdłuż ul. [....] jest znaczne oddalenie zabudowy od tej ulicy (taki sposób zagospodarowania terenów określał m.in. do 2003 roku obowiązujący przez wiele lat plan zagospodarowania przestrzennego). Tak czytelne oddalenie zabudowy od ul. [....] tworzy zabudowa bliźniacza dostępna z ul. [....] (wzdłuż odcinka o przebiegu zbliżonym do równoległego względem ul.....) m.in. na działkach nr [....],[....],[....],[....],[....],[....], obr. [....] oraz zabudowa mieszkaniowa i gospodarcza na działkach nr [....],[....],[....], obr. [....] . Całość zabudowy położonej wzdłuż ulicy [....] (a także jej kontynuacji w postaci ul.....) i dostępna z tej ulicy - stanowi jednolite założenie urbanistyczne, uporządkowane zarówno pod względem kompozycyjnym, jak i funkcjonalnym. Organ wyjaśnił, iż linia istniejącej zabudowy, którą tworzą budynki wzdłuż ul. [....] przebiega w oddaleniu od północnej granicy terenu inwestycji, a tym samym kontynuacja tej linii nie przebiega przez teren inwestycji. Dalej organ wskazał, iż wyznaczenie linii jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nie jest możliwe dla terenu objętego wnioskiem, gdyż żadna z działek zlokalizowanych wzdłuż ul. [....] nie jest zabudowana a linię zabudowy od tej ulicy tworzą budynki dostępne wyłącznie od ul. [....] oraz zabudowa na dz. nr [....],[....],[....], obr. [....] , znajdująca się w odległości kilkuset metrów od ul. [....] , w widoku od strony ul. [....] - za działką nr [....] obr. [....] . Zabudowa zlokalizowana wzdłuż południowej strony ulic [....] (a w dalszej odległości od terenu objętego wnioskiem wzdłuż ulicy południowej strony ulicy....) tworzy południową krawędź obszaru zabudowy jednorodzinnej stanowiącą zasadniczy fragment wyżej opisanej linii. Działka nr [....] obr. [....] , której część stanowi teren objęty wnioskiem dostępna jest bezpośrednio z ul. [....] . Działka ta jest niezabudowana jak i wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym bezpośrednio przy ul. [....] .Wzdłuż północnej strony tej ulicy obecnie zabudowa znajduje się w znacznym oddaleniu od tej ulicy. Jest to zabudowa bliźniacza na dostępna z ul. [....] m.in. na działkach [....],[....],[....],[....], obr. [....] oraz na działkach nr [....],[....],[....] obr. [....] . Wskazano też, że działka nr [....] obr. [....] położona jest w terenie otwartym, w którym nie widzi się możliwości dostosowania lokalizacji nowej zabudowy do istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Jakakolwiek lokalizacja nowej zabudowy przed tą linią stanowiłaby naruszenie obecnego sposobu kształtowania zabudowy wzdłuż ul. [....] . Organ wywodził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności kontynuacja cech zabudowy istniejącej w zakresie linii zabudowy, zatem w związku z powyższym wydanie decyzji o warunkach zabudowy na terenie objętym wnioskiem nie jest możliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu odwołania J .N. , decyzją z dnia 2 października 2009 r., nr [....] utrzymało w mocy decyzję nr [....] Prezydenta Miasta K. z dnia 13 lipca 2009 r. orzekającą o odmowie ustalenia dla wnioskodawcy J.N. , warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na częściach działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż badana decyzja jest w pełni zasadna, bowiem wydana została w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w tym w oparciu o zgodny z obowiązującymi przepisami dowód w postaci analizy urbanistyczno-architektonicznej. Kolegium podkreśliło, że możliwość ustalenia warunków zabudowy uzależniona jest od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z nich jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło także w swej decyzji, iż zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 cyt. ustawy, ustalenie warunków zabudowy odbywa się przy udziale osoby posiadającej wiadomości specjalne, czyli osoby wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Następnie Kolegium omówiło wykonaną na potrzeby sprawy analizę urbanistyczno-architektoniczną, wynikające z niej wnioski i konsekwencje dla złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Konkluzją oceny wykonanej analizy było stwierdzenie, że zarówno z urbanistycznego, jak i prawnego punktu widzenia nie jest dopuszczalne wydanie wnioskowanej przez odwołującego się decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istniejący stan faktyczny nie pozwala bowiem na wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym nie jest spełniony wymóg wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie istnieje bowiem działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w taki sposób, iż umożliwiałoby to wyznaczenie linii zabudowy przyszłej inwestycji zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. Brak takiej działki powoduje także niemożność wyznaczenia linii zabudowy w sposób wskazany w ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 października 2009 r., nr [....] złożył w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.N. , podnosząc, iż narusza ona jego interes prawny, tj. prawo do wybudowania domu mieszkalnego na działce będącej jego własnością oraz przepisy prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego decyzja pozytywna spełniłaby wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istnieje bowiem działka sąsiednia zabudowana, którą jest działka nr [....] . Działka wnioskodawcy ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu jest wystarczające, jak i inne warunki zawarte w przedmiotowym przepisie są spełnione. Skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem zapadłej decyzji, o niezgodności planowanej inwestycji z art. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając, iż przywołany przepis nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zarówno charakter i położenie jego nieruchomości wskazują na łączność z Osiedlem [....] . Działka skarżącego znajduje się w głęboko wciętym klinie w kierunku wschodnim, bezpośrednio przyległym do ruchliwej ul. [....] . Klin ten stanowi naturalny ciąg komunikacyjny osiedla [....] z główną ulicą w tym rejonie. Znajduje się w znacznej odległości od obszarów leśnych [....] . Z tego względu nie można twierdzić, iż działka ta ma walor ochronny na rzecz [....] . Przedmiotowa działka ma obszar pozwalający na zabudowę, dostęp do drogi, korzystny kształt, ma możliwość doprowadzenia mediów. Zdaniem skarżącego, dotychczasowy charakter tego terenu jako terenu zieleni, jest niezasadny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga – złożona w ustawowym terminie - nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)). Art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wymienione w nim warunki określone w punktach 1 – 5 muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że nie spełnienie chociażby jednego z powyższych warunków nie daje organowi podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nielegalne naruszenie prawa własności – na co powołuje się skarżący w skardze do sądu administracyjnego - miałoby miejsce w sytuacji, gdyby skarżący został pozbawiony uprawnień właścicielskich wbrew przepisom obowiązującego prawa. Należy zwrócić uwagę, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy wtedy, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa (art. 56 w związku z art. 64 ustawy), co oznacza, że nie można ustalić warunków zabudowy wtedy, gdy zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z przepisami prawa. Jak stanowi § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Obszar analizowany wyznaczono w przedmiotowej sprawie zgodnie z § 3 w/w rozporządzenia, a analizę sporządził mgr inż. arch. R.M. wpisany na listę samorządu zawodowego architektów. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.), otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej, i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2006 r. II OSK 1440/2005 ONSAiWSA 2007/6 poz. 143). Ugruntowane jest już zasadne stanowisko judykatury, zgodnie z którym pojęcie działki sąsiedniej należy interpretować funkcjonalnie, a nie tylko literalnie. Zatem pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć jako obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu warunków art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy obydwu instancji zasadnie wskazały, że w sprawie z wniosku J.N. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. " nie jest spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tą regulacją, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Działka nr [....] obr. [....] , której część stanowi teren objęty wnioskiem dostępna jest bezpośrednio z ul. [....] . Działka ta jest niezabudowana. Niezabudowane są również wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym bezpośrednio przy ul. [....] . Wzdłuż północnej strony tej ulicy obecnie zabudowa znajduje się w znacznym oddaleniu od tej ulicy. Jest to zabudowa bliźniacza dostępna z ul. [....] m.in. na działkach [....],[....],[....],[....], obr. [....] oraz na działkach nr [....],[....], i [....] obr. [....]. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, a zwłaszcza z analizy urbanistyczno-architektonicznej i ustaleń poczynionych przez organy na jej podstawie, istniejący stan faktyczny nie pozwala na wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Linia istniejącej zabudowy, którą tworzą budynki wzdłuż ul. [....] przebiega w oddaleniu od północnej granicy terenu inwestycji, a tym samym kontynuacja tej linii nie przebiega przez teren inwestycji. W konsekwencji wyznaczenie linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich nie jest możliwe dla terenu objętego wnioskiem, gdyż żadna z działek zlokalizowanych wzdłuż ul. [....] nie jest zabudowana a linię zabudowy od tej ulicy tworzą budynki dostępne wyłącznie od ul. [....] oraz zabudowa na dz. nr [....],[....],[....], obr. [....] , znajdująca się w odległości kilkuset metrów od ul. [....] , za działką nr [....] obr. [....] . Powoływanie się w tym stanie rzeczy przez skarżącego na fakt zabudowy działki nr [....] jako okoliczność uzasadniającą wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr [....] nie może być uwzględnione. Zabudowa zlokalizowana wzdłuż południowej strony ulic [....] (a w dalszej odległości od terenu objętego wnioskiem wzdłuż ulicy południowej strony ulicy.....) tworzy południową krawędź obszaru zabudowy jednorodzinnej stanowiącą zasadniczy fragment wyżej opisanej linii. Zasadnie w tym stanie rzeczy twierdzi organ odwoławczy, że nie istnieje działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w taki sposób, iż umożliwiałoby to wyznaczenie linii zabudowy przyszłej inwestycji zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. Brak takiej działki powoduje także niemożność wyznaczenia linii zabudowy w sposób wskazany w ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia. W § 4 ust. 4 rozporządzenia zawarto regulację, zgodnie z którą dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Również w oparciu o tę regulację nie było możliwe w niniejszej sprawie zrealizowanie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż analiza architektoniczna dokonana w niniejsze sprawie nie uzasadnia dopuszczalności innego wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy. Zarówno treść tej analizy, jak i ocena tego dokumentu dokonana przez organy jest prawidłowa, a zwłaszcza nie jest uzasadniony zarzut odmowy ustalenia warunków zabudowy wyłącznie w oparciu o zasadę ładu przestrzennego. Zasada ładu przestrzennego, do której odwołuje się ustawodawca w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z dwóch fundamentalnych – obok zasady zrównoważonego rozwoju – zasad planowania przestrzennego i ma charakter dyrektywy interpretacyjnej przy realizacji przepisów ustawy oraz przy kontroli aktów planistycznych. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ponieważ w pojęciu ładu przestrzennego mieszczą się również pojęcia urbanistyka i architektura (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy), należy przyjąć, że obok tego, iż głównym źródłem wymagań w tym zakresie są przepisy Prawa budowlanego, to uwzględnianie szczegółowych wymagań urbanistyki i architektury dotyczy fachowych opracowań autorskich i wiedzy zawodowej. Ustawowa zasada ładu przestrzennego posłużyła w niniejszej sprawie architektowi i organom administracji jako wytyczna wykładni przepisów rozporządzenia i wykładnia ta została przeprowadzona prawidłowo. W istocie, charakterystyczne w zaistniałym sposobie zagospodarowania terenów wzdłuż ul. [....] jest znaczne oddalenie zabudowy od tej ulicy, tj. zabudowy bliźniaczej dostępnej z ul. [....] (wzdłuż odcinka o przebiegu zbliżonym do równoległego względem ul.....) m.in. na działkach nr [....],[....],[....],[....],[....], obr. [....] oraz zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej na działkach nr [....],[....],[....], obr. [....]. Przy czym zasadne są twierdzenia organów, że całość zabudowy położonej wzdłuż ulicy [....] (a także jej kontynuacji w postaci ul.....) i dostępna z tej ulicy - stanowi jednolite założenie urbanistyczne, uporządkowane zarówno pod względem kompozycyjnym, jak i funkcjonalnym. W tym stanie rzeczy wyznaczenie na podstawie wyjątkowej regulacji § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia linii zabudowy na działce nr [....] obr. [....] byłoby sprzeczne z zasadą ładu przestrzennego i jakakolwiek nowa zabudowa na przedmiotowej działce stanowiłaby naruszenie obecnego sposobu kształtowania zabudowy wzdłuż ul. [....] . W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.