II SA/Kr 1772/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia "[...]" w B. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań skargi oddala Burmistrz B. w dniu [...] lutego 2012 r. wydał decyzję znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B". Organ I instancji w I punkcie sentencji oznaczył lokalizację przedsięwzięcia poprzez wskazanie numerów ewidencyjnych działek w obrębie [...]. W punkcie II w 20 podpunktach wskazano zaś warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W punkcie III w 6 podpunktach określono z kolei wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, wśród których zawarto m.in. wymóg wykonania na oznaczonych numerami ewidencyjnymi nieruchomościach wskazanego rodzaju ekranów akustycznych o określonej długości i wysokości. W punkcie IV wskazano, że przedsięwzięcie nie wiąże się z dużym ryzykiem wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zaś w punkcie V i VI, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na inwestycje drogową, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W punkcie VII nałożono zaś obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska i propagacji drgań w gruncie, obligując Inwestora do przedłożenia analizy porelizacyjnej do Burmistrza B. w terminie 18 miesięcy od daty oddania inwestycji do eksploatacji. W punkcie VIII sentencji orzeczono o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, natomiast w punkcie IX wskazano, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania i poczynione w jego trakcie ustalenia oraz odniósł się do uwag podnoszonych przez jego uczestników. Decyzja ta została doręczona za pośrednictwem poczty pełnomocnikowi inwestora oraz innym podmiotom wskazanym w rozdzielniku, natomiast wobec pozostałych stron została ona podana do wiadomości w formie publicznego obwieszczenia o jej wydaniu, zgodnie z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji w dniach 22 i 23 lutego 2012 r. wpłynęły odwołania wniesione przez Stowarzyszenie [...]" w B. , S.K. oraz J.S. i M.S. . Odwołania zostały skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. za pośrednictwem Burmistrza B. W odwołaniu Stowarzyszenie [...]" w B. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości oraz o wstrzymanie nadanego tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zakresem odwołania objęto przy tym również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 19 listopada 2011 r. oraz opinię sanitarną Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W uzasadnieniu odwołania podniesiono zaś m.in., że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, tj. przed uprawomocnieniem się postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 2 lutego 2012 r., a także z naruszeniem art. 6 i art. 7 w związku z art. 77 K.p.a., polegającym na oparciu się na dokumentach, które zdaniem Stowarzyszenia zawierają ustalenia niezgodne z rzeczywistością. Zarzuty te dotyczą przede wszystkim Raportu, któremu zarzucono: przyjęcie zaniżonej prognozy ruchu komunikacyjnego, brak wskazania rozwiązań alternatywnych, przyjęcie niewłaściwych norm hałasu dla terenów sąsiadujących z inwestycją, a także pominięcie okoliczności wykluczenia ul.[...] z wariantów drogi łącznikowej. Z kolei w odniesieniu do toku postępowania Stowarzyszenie podniosło m.in. zarzut braku należytego ogłaszania obwieszczeń w prasie lokalnej, brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej dla stron oraz brak pełnej dokumentacji wynikającej z przepisów prawa budowlanego. Do zarzutów tych organ I. instancji odniósł się w piśmie z dnia 6 marca 2012 r., w którym wyjaśnił na wstępie, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska stało się ostateczne w toku instancyjnym. Organ I instancji wskazał również, że natężenie ruchu zostało w Raporcie przyjęte na podstawie najbardziej aktualnych danych z "Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryteriową", sporządzonego w kwietniu 2010 r., natomiast opracowanie, na które powołuje się odwołujący to "Studium trasowe zachodniej obwodnicy miasta B. " z 2006 r. Oba opracowania wykonał ten sam podmiot tj. [...] Biuro Projektów Dróg i Mostów "[...] Sp. z o.o.. Odnośnie zarzutu, że zaskarżona decyzja z klauzulą natychmiastowej wykonalności nie posiada pełnej dokumentacji wynikającej z prawa budowlanego organ I instancji stwierdził z kolei, iż przedmiotowa decyzja nie jest zezwoleniem na realizację inwestycji i nie ma obowiązku przedkładania dokumentacji normowanej prawem budowlanym. Na zarzut braku rozwiązań alternatywnych organ I instancji oświadczył zaś, że w jego ocenie Raport, w tym opisane w nim wariantowanie przedsięwzięcia, spełnia wymogi art. 66 ustawy środowiskowej, co potwierdza postanowienie uzgadniające Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Odnosząc się zaś do nieprawidłowo przyjętych norm hałasu organ I instancji stwierdził, że zostały one ustalone na podstawie kwalifikacji rodzaju terenu, dokonanej w sposób prawidłowy w oparciu o faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją, mając na uwadze, że zdecydowana większość zabudowy tam występującej ma charakter: zabudowy zagrodowej, rekreacyjno-wypoczynkowej i mieszkalno-usługowej. W dniu 22 lutego 2012 r. do organu I instancji wpłynęło również odwołanie J.S. i M.S. , którzy na wstępie podnieśli, iż nie są przeciwnikami przebudowy ulicy L, a nie nawet wykorzystaniu jej jako zjazdu z autostrady w okresie do 31 grudnia 2014 r., natomiast są przeciwni projektowanym rozwiązaniom. Z dalszej części odwołania wynika, że swój sprzeciw wyrażają przede wszystkim wobec umieszczenia na należącej do nich działce ewidencyjnej nr [...] ekranu akustycznego o długości 56 metrów, który rujnuje harmonię zagospodarowania i wartość nieruchomości, a także wobec planów wycięcia szpaleru 30-letnich świerków, stanowiących "naturalny ekran". Odwołujący się zarzucali także zaniechanie jakichkolwiek działań wobec wykorzystywania ulicy [...] jako drogi dla samochodów ciężarowych transportujących materiały do budowy autostrady, wskutek czego mieszkańcy doznają daleko idących uciążliwości, zaś położone obok drogi budynki ulegają dewastacji. W odwołaniu podniesiono też m.in. zarzut oparcia się na błędnych wyliczeniach poziomu ruchu na przedmiotowej drodze oraz wprowadzanie mieszkańców w błąd poprzez twierdzenia o tymczasowości zjazdu z autostrady, podczas gdy w rzeczywistości zostanie wykonana "prowizorka, która przetrwa wszystkich". W odpowiedzi na ww. zarzuty organ I. instancji powołał się na odpowiedzi udzielone na zarzuty Stowarzyszenia [...]" oraz na stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty odwołujących się za bezzasadne. W dniu 23 lutego 2012 r. odwołanie od decyzji Burmistrza B. z dnia 8 lutego 2012 r. wniósł S.K. , podnosząc, że zamiar wybudowania ekranów na należącej do niego działce ewidencyjnej nr [...], na której zlokalizowane jest należące do niego przedsiębiorstwo, spowoduje tak znaczące pomniejszenie placu manewrowego, że całkowicie uniemożliwi pracę, co zagrozi istnieniu firmy. Odwołujący się wskazał również, iż do tej pory nikt nie zainteresował się zniszczeniami i pęknięciami budynku oraz innymi uciążliwościami wywołanymi ruchem ciężkich pojazdów po tej drodze. W odpowiedzi na ww. zarzuty organ I. instancji w piśmie z dnia 6 marca 2012r. powołał się na odpowiedzi udzielone w nim uprzednio wobec zarzutów Stowarzyszenia "[...]" oraz na ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty odwołującego się za bezzasadne. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] Minister Administracji i Cyfryzacji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. do rozpatrzenia odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 8 lutego 2012 r., wydanej przez Burmistrza B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 59-86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z poz. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 139), uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza B. w części, tj. w zakresie objętym pkt II ppkt 20 lit. b, pkt III ppkt 2 i ppkt 3 oraz pkt V sentencji i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, poprzez określenie następujących wymagań i stwierdzenie następujących obowiązków dotyczących ochrony środowiska, w ten sposób, że: 1) pkt II ppkt 20 lit. b sentencji zaskarżonej decyzji po słowach "w trakcie:" otrzymuje brzmienie: "eksploatacji prowadzić okresowe pomiary poziomów w środowisku substancji i energii, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, tj. na dzień wydania decyzji - zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową linią tramwajową lotniskiem lub portem (Dz. U. Nr 140, poz. 824 z późn. zm.), a także zapewnić właściwe parametry nawierzchni drogi oraz skuteczne działanie instalacji i urządzeń ograniczających jej negatywne oddziaływanie na stan środowiska, a także zdrowie ludzi"; 2) pkt III ppkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji otrzymuje brzmienie: "w projekcie budowlanym należy przewidzieć odpowiednie środki ochrony, zabezpieczające tereny sąsiadujące z przedsięwzięciem przed ponadnormatywnym hałasem"; 3) pkt III ppkt 3 sentencji zaskarżonej decyzji otrzymuje brzmienie: "w projekcie budowlanym należy przewidzieć odpowiednie rozwiązania techniczne lub środki ochrony, zabezpieczające tereny sąsiadujące z przedsięwzięciem przed ponadnormatywnymi wibracjami"; 4) do sentencji zaskarżonej decyzji dodaje się pkt III A w brzmieniu: "stwierdza się konieczność dokonania kompensacji przyrodniczej, polegającej na wykonaniu na działce ewidencyjnej nr [...] w B. od km ok. 26+800,00 do km ok. 26+940,00 nasadzeń roślinnością piętrową tj. drzewami i krzewami tworzącymi zwarty szpaler"; 5) pkt V sentencji zaskarżonej decyzji otrzymuje brzmienie: "przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w zakresie dotyczącym oddziaływania akustycznego oraz wibracyjnego"; W pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W dniu 9 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. przesłało na do Kolegium Odwoławcze pismo Stowarzyszenia [...] z dnia 29 marca 2012 r. W treści pisma zawarty jest zarzut braku właściwości Burmistrza B. do rozstrzygania w sprawie budowy nowej drogi klasy GP. Ponadto wskazano na brak wskazania wymaganych wariantów przedmiotowej drogi. Pismem z dnia 14 maja wezwano Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. do przesłania dowodów zawiadomienia stron o postanowieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 20 kwietnia 2012 r. wyznaczające tut. Kolegium do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. pismem z dnia 18 maja przesłało do tut. Kolegium wnioskowane dowody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. równocześnie, w związku z wątpliwościami co do treści przedłożonego pełnomocnictwa, wystąpiło do pełnomocnika inwestora z wnioskiem o sprecyzowanie podmiotu będącego jego mocodawcą. W dniu 20 września 2012 r. P.P. przedłożył udzielone mu pełnomocnictwo wyrażone w formie uchwały nr [...] Zarządu Powiatu B. z dnia 13 września 2012 r., w którym zawarto m.in. oświadczenie o zatwierdzeniu czynności objętych treścią tego pełnomocnictwa dokonane przez pełnomocnika do dnia podjęcia uchwały. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w związku z zarzutami odwołujących się zleciło Burmistrzowi B. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, poprzez tekstowe i graficzne przedstawienie - w oparciu o posiadane dane oraz dostępne ewidencje i rejestry publiczne - rodzaju faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania poszczególnych nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania ww. przedsięwzięcia, celem ustalenia rodzaju tych terenów zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W kolejnym piśmie z dnia 7 września 2012 r. Kolegium wezwało zaś organ I instancji o wyjaśnienie przyczyn pominięcia stwierdzenia w sentencji ww. decyzji obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej w zakresie wynikającym z Raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko, w którym przewidziano "(...) wykonanie nasadzeń drzew i krzewów na działce nr [...] od km 26+800,00 do km ok. 26+940, które będą jednocześnie pełnić funkcją zieleni izolacyjnej dla obszaru ogródków działkowych", informując dodatkowo o tym fakcie podmioty posiadające w tej kwestii interes prawny. W odpowiedzi w dniu 27 lipca 2012 r. do Kolegium Odwoławczego wpłynął zlecony Burmistrzowi B. dowód uzupełniający w postaci wyjaśnienia faktycznego zagospodarowania i wykorzystania poszczególnych nieruchomości w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia z dnia 19 lipca 2012 r. oraz załącznika graficznego, obrazującego faktyczne przeznaczenie obszaru sąsiadującego z przedmiotową drogą powiatową. Z kolei pismem z dnia 19 września 2012 r. organ I. instancji wyjaśnił, że stwierdzenie obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej w zakresie wskazanym w Raporcie zostało omyłkowo pominięte w treści zaskarżonej decyzji. W trakcie postępowania odwoławczego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wpływały także liczne pisma Stowarzyszenia [...]", w których przede wszystkim rozszerzono argumentację zarzutów wskazanych w odwołaniu, kontestując przede wszystkim: prognozę natężenia ruchu drogowego przyjętą przez organ I. instancji, korektę nazwy przedsięwzięcia, przyjęte przez organ I instancji normy emisji hałasu, a także wiarygodność Raportu - zarówno ze względu na powołanie się przez jego Autora na nie posiadany obecnie status "biegłego z listy wojewody", jak i ze względu na jego treść niezgodną z rzeczywistym stanem rzeczy. W związku z zawiadomieniem stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym do Kolegium Odwoławczego wpłynęły dwa pisma Stowarzyszenia [...]", datowane na 1 i 9 października 2012 r., w których stwierdzono, że materiał dowodowy nie jest wystarczający do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie oraz zarzucono m.in. wybiórczy zakres postępowania dowodowego, nierzetelność dokumentów - w tym zwłaszcza mapy przedłożonej przez organ I. instancji w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, brak ogłoszeń zawiadomień kierowanych do stron w prasie, zaniżenie prognozy ruchu komunikacyjnego, brak wskazania alternatywnych wariantów trasy i konsultacji społecznych w tym zakresie, oparcie decyzji na opinii sanitarnej wydanej przez organ niewłaściwy oraz na postanowieniu uzgadniającym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K, które zostało wydane dla innego przedsięwzięcia. Swoje uwagi zgłosił także odwołujący się M.S. w pismach z dnia 16 oraz 17 października 2012 r., wskazując w nich m.in., że "uzgodniono z Starostą Pow. B. i podpisano porozumienie o rezygnacji z ekranów i przeniesienia kapliczki na moją posiadłość". Odwołujący się powtórzył także swoje zarzuty wobec projektowanych ekranów akustycznych oraz związane z zaniżeniem prognozy ruchu komunikacyjnego. W dniu 5 października do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wpłynęło także pismo Przewodniczącego Zarządu Osiedla "[...]", w którym podniesiono m.in., że odcinek ulicy [...] od ponad 35 lat stanowił obszar rezerwowany w planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszły łącznik planowanej autostrady z drogą krajową, zaś mieszkańcy przyległych do tej ulicy terenów byli informowani o niemożliwości wyrażania zgody na budownictwo w pasie bezpośrednio przyległym do terenu objętego tą rezerwacją. Opisano w nim również okoliczności związane z projektowaną inwestycją i wyrażono przekonanie o zasadności utrzymania w mocy decyzji organu I. instancji, kontestując przy tym zasadność działań i samego udziału w postępowaniu Stowarzyszenia [...]". Do pisma załączono m.in. listę poparcia i wyrażenia zgody na planowaną "modernizację ul.[...](...) oraz tranzytu ruchu autostradowego tą ulicą do dnia 31 grudnia 2012 roku (...)". W dniu 25 października 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. zatelefonowała Prezes Stowarzyszenia "[...]", przekazując informację, że przy ulicy [...] zlokalizowane są ponad 100-letnie budynki mieszkalne, objęte opieką Konserwatora Zabytków w T. i wnosząc o uwzględnienie tej okoliczności przy rozpatrywaniu sprawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium Odwoławcze podało, że stosownie do dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się zawsze (za wyjątkiem jedynie przypadku określonego w ust. 2 ww. artykułu) na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia, co oznacza jednocześnie, iż wyznacza on przedmiot tego postępowania w sposób wiążący dla organów administracji publicznej. Wniosek ten winien spełniać ogólne wymogi formalne podania, wynikające z art. 63 K.p.a., a także szczególne wymogi formalne, określone w art. 74 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 1), w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2), a ponadto poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 3), a także wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 6), przy czym w sytuacji, gdy liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wypis z ewidencji gruntów przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy więc skonstatować, że wniosek dotyczący przedsięwzięcia mogącego jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obwarowany jest mniejszymi wymaganiami formalnymi, niż wniosek dotyczący przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, mając przede wszystkim na uwadze fakt, że karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera jedynie podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, natomiast raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi zawierać szczegółowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, których zakres został wskazany w art. 66 ustawy środowiskowej. Nie oznacza to jednak, że karta informacyjna przedsięwzięcia może być dokumentem o dowolnej treści, albowiem - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej - musi ona zawierać co najmniej dane o: ,,a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia ". Jeżeli wniosek strony, dotyczący przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, spełnia wymogi formalne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązany jest do zweryfikowania zasadności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej. W wyniku tej weryfikacji, po otrzymaniu stanowisk właściwych organów opiniujących (art. 64 ustawy środowiskowej), organ wydaje stosownej treści postanowienie, w którym albo stwierdza potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określa zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w celu dalszego procedowania będzie musiał zostać przedstawiony przez wnioskodawcę, albo też nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia takiej oceny środowiskowej (art. 63 i art. 65 ustawy środowiskowej). Następnie wskazano, że - zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej) została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, przy czym nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. dla drogi publicznej. Konieczne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymienia z kolei art. 82 ust. 1 ustawy, wskazując, iż określa ona co najmniej "a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. l, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. l pkt l, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko", a ponadto 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. l pkt l, 10, 14 i 18, z zastrzeżeniem pkt 4a i 4b; 4a) nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji jej towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 4b) może nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na prace przygotowawcze wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących; 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia.". Należy przy tym zaznaczyć, że w art. 82 ust. 2 ustawy środowiskowej wskazane zostały przesłanki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. l pkt l, 10, 14 i 18 tej ustawy. Należy jednak podkreślić, iż jest to katalog otwarty, na co wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w szczególności". W doktrynie prawniczej wskazuje się, że "(...) organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przy określaniu tego obowiązku powinien kierować się wynikającą z art. 6 prawa ochrony środowiska zasadą przezorności, obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko." (cyt: K. Gruszecki - komentarz do art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ..., LEX/el 2009). W art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej sformułowane zostały z kolei względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dodatkowe wymagania związane ze sposobem jej uzasadnienia, wskazując, że - niezależnie od wymagań wynikających z przepisów K.p.a. - powinno ono zawierać również: "1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; 2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje 0 uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Odnosząc powyższe rozważania prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzono, że po pierwsze przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, wskazanego przez wnioskodawcę, polegającego na rozbudowie odcinka istniejącej drogi powiatowej nr [...] w B. . Celem niniejszego postępowania była zatem identyfikacja środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej na wskazanym przez Inwestora odcinku i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków j ej realizacji dla środowiska, rozumianego jako "ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami" (art. 3 ust. l pkt 15 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska). Powyższa kwestia wymaga szczególnego podkreślenia w związku z tym, iż w toku niniejszego postępowania istotna część postulatów (por.: tytuł opinii ogólnego zebrania mieszkańców Osiedla "[...]" w B. z dnia 9 stycznia 2012 r.) i zarzutów (m.in. zarzut Stowarzyszenia co do braku wskazania w Raporcie alternatywnych wariantów trasy łączącej autostradę z drogą krajową) była formułowana w oparciu o całkowicie błędne przekonanie, że niniejsze postępowanie dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi łączącej autostradę A-4 z droga krajową nr [...]. Tym samym wszelkie zgłoszone w toku niniejszego postępowania uwagi i zarzuty, dotyczące zasadności wykorzystania drogi powiatowej nr [...] jako arterii łączącej autostradę z drogą krajowa - w tym zwłaszcza zarzut braku przeanalizowania alternatywnego wariantu lokalizacyjnego takiej arterii, w kontekście wysokiej szkodliwości zwiększonego natężenia ruchu na tej drodze, a także zarzut wprowadzania mieszkańców w błąd co do tymczasowego charakteru wykorzystania tej drogi jako "łącznika" autostrady i drogi krajowej - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uznało za bezprzedmiotowe. Po drugie, Kolegium Odwoławcze uznało, że w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.) w związku art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z póź. zm.) Zarządowi Powiatu B. przysługuje przymiot wnioskodawcy, a tym samym strony w niniejszym postępowaniu. Po trzecie, w kontekście zarzutów podnoszonych przez każdą z odwołujących się stron uznano, że jedną z zasadniczych kwestii spornych w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie dotyczące nałożenia obowiązku wykonania ekranów akustycznych, zawarte w pkt III ppkt 2 i 3 sentencji decyzji organu I instancji. Analizując szczegółowo tę kwestię Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w oparciu o opracowanie p.t. "Wytyczne stosowania i projektowania ekranów akustycznych" autorstwa R.J. Kucharskiego i Z.K. Szymańskiego (Instytut Ochrony Środowiska - Zakład Akustyki Środowiska, publ.: Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, Warszawa 2008, źródło:http://ursus.gios.gov.pl/halas/ez/index. php/pol/Dokumenty-i-opracowania/Ekranowanie) stwierdziło ostatecznie, że na obecnym etapie, w związku z bardzo bliskim posadowieniem niektórych zabudowań od drogi (co można stwierdzić na postawie dokumentacji opisowej i graficznej, znajdującej się w aktach sprawy) oraz brakiem szczegółowych danych dotyczących planowanego przedsięwzięcia oraz sąsiedniej zabudowy, nie jest możliwe sformułowanie w sposób dostatecznie precyzyjny obowiązku wykonania konkretnych urządzeń ochrony przed hałasem (ekranów akustycznych), gwarantujących pożądana skuteczność tych urządzeń i jednoczesne zachowanie norm wymaganych przepisami prawa budowlanego, w szczególności regulujących kwestie odległości posadowienia ekranu od granicy pasa drogowego (§ 132 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz odległości ich posadowienia od budynków, a także zapewnienia budynkom z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi dostatecznego nasłonecznienia (§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Jak bowiem wynika z ww. opracowania p.t. "Wytyczne stosowania i projektowania ekranów akustycznych" (str. 8 i nast.), skuteczność ekranu akustycznego determinuj ą przede wszystkim takie podstawowe kwestie, jak: miejsce posadowienia ekranu, parametry geometryczne (wysokość, długość, kształt), materiały, z którego ekran będzie wykonany oraz czynniki wpływające na obniżenie skuteczności ekranu w warunkach rzeczywistych (w tym gęsta zabudowa, równoległe usytuowanie ekranów), a także parametry obiektów chronionych (zabudowa niska wymaga innych zabezpieczeń niż wysoka). Należy zatem stwierdzić, że brak poddania analizie przy projektowaniu ekranów akustycznych któregokolwiek z ww. elementów uniemożliwia wyciągnięcie w pełni prawidłowych wniosków. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie uznało za wiarygodne wyników analizy akustycznej, przedstawionej w Raporcie i pokrywającej się z rozstrzygnięciem zawartym w pkt III ppkt 2 sentencji decyzji organu I instancji, uznając jednocześnie, iż do wyrażenia takiej konkluzji w istniejącym stanie faktycznym nie jest konieczne zasięganie opinii biegłego o specjalności z zakresu akustyki środowiska. Przedłożona analiza akustyczna w sposób oczywisty pomija bowiem w szczególności aspekty możliwej (z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego) oraz optymalnej (z punktu widzenia skuteczności) lokalizacji ekranów akustycznych, która - dla zapewnienia gwarancji ich skuteczności i zgodności z przepisami prawa budowlanego - winna być ustalona w sposób możliwie precyzyjny w jednostkach miary, a nie wyłącznie poprzez ogólnikowe oznaczenie działki ewidencyjnej, a ponadto kwestię kształtu projektowanych ekranów i ich parametrów materiałowo-konstrukcyjnych. Komplementarna analiza wszystkich tych kwestii w istocie będzie zaś możliwa w ocenie Kolegium dopiero po przygotowaniu projektu budowlanego, precyzyjnie określającego m.in. szczegółowy zakres planowanej rozbudowy drogi, co w sposób oczywisty determinuje ww. czynniki. Wobec tego w istniejącym stanie faktycznym sprawy nie istniej ą podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a., lecz do uchylenia zaskarżonej decyzji w części objętej pkt III ppkt 2 i 3 sentencji decyzji organu I instancji oraz do orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, w tym do nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania akustycznego przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Rozstrzygnięcie takie zostało wydane przy uwzględnieniu wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wedle której "(...) ponowna ocena oddziaływania na środowisko jest procedurą służącą uszczegółowieniu ustaleń oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) (cyt: uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1563/11, publ. CBOSA; por. także: wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2011 r., sygn. IV SA/Po 588/11). W świetle powyższych okoliczności zawarte w odwołaniach stron zarzuty dotyczące lokalizacji ekranów na ich nieruchomościach, zaniżenia prognozy ruchu komunikacyjnego oraz przyjęcie niewłaściwych norm hałasu dla terenów sąsiadujących z inwestycją, stały się bezprzedmiotowe. Na marginesie należy jedynie zauważyć, że w dniu 22 października 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2012 r., poz. 1109), na mocy którego dopuszczalne poziomy hałasu zostały istotnie podniesione w stosunku do stanu dotychczasowego (zob.: Załącznik Nr 1, Tabela 1). Po czwarte, w odniesieniu do poruszanej przez odwołujących się kwestii negatywnych skutków zwiększenia się ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej w postaci m.in. pęknięć ścian w budynkach, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w decyzji organu I. instancji oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. kwestia ochrony obiektów przed ponadnormatywnymi wibracjami została uwzględniona wyłącznie poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej m.in. w tym zakresie. W ocenie Kolegium Odwoławcze takie zawężenie rozstrzygnięcia ww. problemu jest jednak nieuprawnione, tym bardziej, że po wykonaniu przebudowy drogi możliwości zastosowania rozwiązań ochronnych będą dalece mniejsze, niż na obecnym etapie przedrealizacyjnym. Wynika to również bezpośrednio z treści Raportu, w którym wskazano, że gwarancją ochrony sąsiednich budynków przed ponadnormatywnymi wibracjami będzie projektowana konstrukcja drogi, która oparta będzie na kruszywach łamanych, przy zachowaniu odpowiednich grubości poszczególnych warstw podbudowy i nawierzchni. W ocenie tut. Kolegium weryfikacja tej tezy Raportu powinna się więc dokonać w ramach ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wibracji (propagacji drgań w gruncie) na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.). W wyniku przeprowadzenia tej ponownej oceny organ ochrony środowiska będzie bowiem uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku uwzględnienia w dokumentacji projektowej optymalnych w danej sytuacji rozwiązań technicznych (§ 180 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430)), które gwarantować będą ochronę terenów i obiektów sąsiadujących z przedmiotową drogą przed przekroczeniem dopuszczalnych poziomów wibracji. W toku niniejszego postępowania, ze względu na brak szczegółowych danych dotyczących planowanego przedsięwzięcia, nałożenie takiego precyzyjnego obowiązku nie jest zaś możliwe. W związku z powyższym Kolegium Odwoławcze uznało za zasadne orzec, jak w pkt I ppkt 3 i 5 sentencji niniejszej decyzji. Podkreślono, że zarzuty odwołujących się dotyczące braku zainteresowania właściwych organów administracji publicznej kwestią dewastacji budynków sąsiadujących z drogą, wskutek wykorzystywania jej w celu przewożenia materiałów do budowy autostrady, nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Kwestie te nie dotyczą bowiem planowanego przedsięwzięcia, lecz eksploatacji istniejącej od dawna drogi, a tym samym mogłyby być np. przedmiotem analizy w kontekście zastosowania uprawnień zarządcy przedmiotowej drogi, o których mowa w art. 20 pkt 14 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Po piąte, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w punkcie II ppkt 20 lit. b sentencji zaskarżonej decyzji z dnia 8 lutego 2012 r., stanowiącym w istocie powtórzenie warunku zamieszczonego w pkt I ppkt 2 opinii sanitarnej z dnia 8 grudnia 2011 r., powołano rozporządzenie nieobowiązujące już od 22 lipca 2011 r., w związku z czym zasadnym było przywołanie zastępującego go, aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem (Dz. U. z 2011 r. Nr 140, poz. 824 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 176 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Po szóste, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności z treści Raportu (str. 70 - zał. do k. 42) oraz pkt 1 ppkt 1 in fine opinii sanitarnej z dnia 8 grudnia 2011 r., wynika potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej, zaś organ I instancji omyłkowo pominął stwierdzenie konieczności jej wykonania, w związku z czym uzupełniło rozstrzygnięcie w tym zakresie, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy środowiskowej. Po siódme, Kolegium Odwoławcze uznało bezzasadność pozostałych (tj. nie skomentowanych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia) zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie [...] ". I tak w pierwszym rzędzie za bezzasadny Kolegium Odwoławcze uznało zarzut związany ze zmianą nazwy planowanego przedsięwzięcia z "Przebudowa..." na "Rozbudowa ...", albowiem nastąpiła ona jeszcze na etapie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i jej dokonanie nie wiązało się ze zmianą zakresu tegoż przedsięwzięcia, opisanego już w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia", a jedynie z dostosowaniem użytej terminologii pojęciowej do przepisów prawa budowlanego, na co słusznie zresztą Stowarzyszenie zwróciło uwagę na początkowym etapie postępowania I instancyjnego. Kolegium Odwoławcze nie podzieliło także zarzutu Stowarzyszenia, iż decyzja organu I. instancji została wydana przedwcześnie, tj. przed rozpatrzeniem zażalenia na postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 2 stycznia 2012 r., mając na uwadze, że przed jej wydaniem organ I instancji dysponował ostatecznym postanowieniem organu II instancji, tj. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (znak: [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 2 stycznia 2012 r., prostującego omyłkę w treści postanowienia tegoż organu z dnia 19 grudnia 2011 r., polegającą na użyciu niewłaściwej nazwy przedsięwzięcia, tj. "Przebudowy..." zamiast "Rozbudowy ...". Z tego samego względu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oparcia rozstrzygnięcia na postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , które - zdaniem Stowarzyszenia - dotyczyło innego rodzaju przedsięwzięcia. Bezpodstawny jest również zarzut Stowarzyszenia w kwestii braku dostarczenia przez wnioskodawcę pełnej dokumentacji wymaganej przepisami prawa budowlanego, mając na uwadze fakt, że w ramach niniejszego postępowania taka dokumentacja nie jest wymagana, co wynika wyraźnie z art. 74 ustawy środowiskowej, określającego konieczne elementy wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, a pośrednio również z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy, zgodnie z którym to dopiero w decyzji środowiskowej określa się "wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18". Za nieuzasadniony Kolegium Odwoławcze uznało też zarzut dotyczący braku publikacji obwieszczeń i zawiadomień pochodzących od organów prowadzących mniejsze postępowanie w prasie lokalnej, mając na uwadze fakt, że - zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. l pkt 11 lit. d ustawy środowiskowej - alternatywnym sposobem podawania wymagających tego informacji do publicznej wiadomości wobec "ogłoszenia w prasie" jest "ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości właściwej ze względu na przedmiot postępowania", zaś wszystkie obwieszczenia i zawiadomienia w niniejszej sprawie były podawane do publicznej wiadomości poprzez ich wywieszanie na terenie osiedla [...] w B. , w sąsiedztwie przedmiotowej drogi powiatowej. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut Stowarzyszenia dotyczący niewłaściwości organu wydającego opinię sanitarną, mając na uwadze zasadność zastosowania art. 12 ust. 1a ustawy z dnia 14 maja 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 z póżn. zm.) - zgodnie z którym "Państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest organem właściwym w stosunku do podmiotów, dla których powiat jest organem założycielskim lub organem prowadzącym, lub w których powiat jest podmiotem dominującym" - w sytuacji, w której wnioskodawcą w mniejszym postępowaniu środowiskowym jest Zarządu Powiatu B. Nie można też przyznać racji Stowarzyszeniu w kwestii tego, że podstawą do zakwestionowania Karty informacyjnej przedsięwzięcia jest sam fakt posłużenia się przez jego Autora pieczęcią wskazującą na fakt wpisania go na - nieistniejącą obecnie - listę biegłych wojewody w zakresie sporządzenia ocen oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium Odwoławczego takie działanie miało bowiem na celu jedynie wskazanie nabytych przez tę osobę kwalifikacji w danej dziedzinie i trudno uznać je za próbę jakiejś intencjonalnej manipulacji, zmierzającej do nadania ww. dokumentowi jakiegoś nadzwyczajnego waloru. Sytuacja ta zresztą w żaden sposób nie wpłynęła na rozstrzygnięcie, mając na uwadze fakt, że na podstawie tejże karty organ I. instancji stwierdził potrzebę przeprowadzenia kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium Odwoławcze nie podzieliło także zarzutu Stowarzyszenia co do braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, mając na uwadze fakt, że jej przeprowadzenie - zgodnie z art. 36 ustawy środowiskowej w związku z art. 89 ust. 1 K.p.a. - leży w gestii uznania organu, zaś w stanie faktycznym mniejszej sprawy za jej przeprowadzeniem nie przemawiały ani względy sprawności, ani prostoty postępowania. Po ósme, w wyniku zbadania całokształtu sprawy, przy uwzględnieniu ustawowego zakazu rozstrzygania sprawy na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w dotychczasowym postępowaniu organu I instancji oraz w wydanej przez niego decyzji brak jest innych, niż stwierdzone powyżej, uchybień proceduralnych lub merytorycznych, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w szerszym zakresie, niż zostało to uczynione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. nie uchyliło rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji w ramach wstępnego badania sprawy, mając na uwadze, że zarzuty podniesione przez odwołujące się strony nie uzasadniały wysokiego prawdopodobieństwa jej uchylenia. W dniu 23 listopada 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga Stowarzyszenia [...]" w B. , datowana na dzień 20 listopada 2012 r., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2012 r., przy czym zaznaczono, że skargą objęto jedynie część decyzji "nie objętej sentencją uchylenia decyzji Burmistrza B. ". W skardze zarzucono w pierwszym rzędzie, iż Kolegium nie uchyliło rygoru natychmiastowej wykonalności, nadanego przez organ I instancji swojej decyzji, w sytuacji, gdy - zdaniem skarżącego - nadanie tego rygoru nie było merytorycznie uzasadnione. W dalszej części skargi Stowarzyszenie podniosło, iż wybór ulicy [...], mającej charakter ulicy osiedlowej, jako łącznika autostrady A-4 z drogą krajową nr [...], jest niedopuszczalny oraz że społeczeństwo zostało wprowadzone w błąd przez deklaracje na temat czasowej funkcji, zjazdu z autostrady A-4, pełnionej przez ulicę [...], która całkowicie zmieni swój charakter) uzyskując wysoką klasę "GP", a co za tym idzie przestanie być drogą powiatową. W tym kontekście Stowarzyszenie podniosło także zarzut braku wskazania alternatywnych wariantów lokalizacyjny dla tego przedsięwzięcia. Następnie zarzucono zaskarżonej decyzji, że wyrażone w niej stanowi jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż Kolegium uznało własny obowiązek weryfikacji decyzji I instancji w całej rozciągłości, a z drugiej strony uznało zarzuty stron za bezprzedmiotowe. Skarżący zakwestionował także niektóre dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolejne uchybienie organów orzekających w sprawie skarżący upatruje we wskazaniu wnioskodawcy i braku legitymacji jego pełnomocnika oraz pominięciu niewłaściwości Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. jako organu opiniującego. Skarżący zarzucił także Kolegium naruszenie zakazu reformationis in peius, poprzez przeniesienie problemu związanego z potrzebą montażu ekranów akustycznych na kolejny etap inwestycyjny, tj. na etap postępowania dotyczący udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu 3 grudnia 2012 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wpłynęła także skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2012 r. (znak: [...]) wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zgłosiła szereg rzutów, podnosząc w pierwszym rzędzie, że realizacja trasy łączącej autostradę A-4 z drogą krajową nr [...] przez miasto jest społecznie i środowiskowo szkodliwa, a przebieg tej trasy winien być poprowadzony poza miastem. Skarżąca zarzuciła następnie, że decyzja organu odwoławczego została wydana na zasadzie dowolności, gdyż dokumenty zgromadzone w postępowaniu, w tym Karta informacyjna przedsięwzięcia oraz mapa sporządzona na etapie postępowania odwoławczego, były nierzetelne. Przedmiotem kolejnego zarzutu Skarżąca uczyniła brak wskazania alternatywnych wariantów lokalizacyjnych dla tego przedsięwzięcia, czego przyczyną miało być z kolei niedostrzeżenie różnicy pomiędzy "przebudową" a "rozbudową" drogi. Zaskarżonej decyzji zarzucono także: niedostrzeżenie wewnętrznych sprzeczności w decyzji organu I instancji, dotyczących wskazania klasy przedmiotowej drogi powiatowej, pominięcie niewłaściwości [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. jako organu opiniującego, pominięcie wadliwości wniosku ze względu na jego złożenie przez nieuprawniony podmiot oraz brak legitymacji jego pełnomocnika, nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności z naruszeniem art 108 K.p.a., a także naruszenie art. 139 K.p.a. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że skarżący pozostają w błędnym przekonaniu, że postępowanie administracyjne zakończone ostatecznie wydaniem zaskarżonej decyzji dotyczyło przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi klasy GP, łączącej autostradę [...] z drogą krajową nr [...]. Zgodnie bowiem z wiążącym organy orzekające wnioskiem inwestora, planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie odcinka istniejącej drogi powiatowej nr [...]) w B. w zakresie wskazanym w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Skarżący pozostają też w błędzie twierdząc, że rozbudowana droga będzie posiadać klasę GP, błędnie w tym zakresie odczytując treść Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w której tą klasą oznaczony został planowany i docelowy "łącznik" autostrady A-4 z drogą krajową nr [...], który ma być w przyszłości realizowany przez Generalny Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad. Tym samym Kolegium nie mogło uznać za zasadne tych zarzutów, które wywołane są błędną identyfikacją przedmiotu zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, co w szczególności dotyczy zarzutu braku wskazania jego alternatywnych wariantów lokalizacyjnych. W istocie bowiem brak jest alternatywnego wariantu lokalizacyjnego dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie konkretnej, istniejącej drogi publicznej, w celu podniesienia jej walorów użytkowych, w tym związanych z bezpieczeństwem jej użytkowania. Po drugie, w zakresie dotyczącym zarzutów: nierzetelności niektórych dokumentów zgromadzonych w postępowaniu, zmiany nazwy przedsięwzięcia, braku właściwości Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz legitymacji inwestora i jego pełnomocnika, Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Po trzecie, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. brak było przesłanek do wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji organu I instancji na podstawie 135 K.p.a., gdyż wskazane przez Burmistrza B. powody nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji I instancji mieściły się w katalogu przyczyn wskazanych art. 108 § 1 K.p.a, a także mając na uwadze fakt, że zarzuty, które podniesiono w odwołaniach i wstępna analiza treści zaskarżonej decyzji nie wskazywały na wysokie prawdopodobieństwo wadliwości decyzji, od której wniesiono odwołanie, a tym samym nie zaistniały takie przypadki, które - zarówno w doktrynie prawniczej, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym - uznawane są za przesłanki wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji. Po czwarte, Kolegium nie zgodziło się ze skarżącą, że zaskarżona decyzja naruszyła w jakikolwiek sposób zakaz reformationis in peius, wyrażony w art. 139 k.p.a. Rozstrzygnięcie Kolegium (w zakresie dotyczącym pkt III ppkt 2 i 3 oraz V sentencji decyzji organu I instancji) uwzględniło zastrzeżenia odwołujących się, dotyczące problemu ochrony sąsiednich nieruchomości przed niepożądanymi immisjami, wskazując, że weryfikacja skutecznych środków chroniących przed hałasem oraz wibracjami będzie możliwa dopiero na kolejnym etapie postępowania o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z tego też względu wszelkie zarzuty stron, dotyczące wiarygodności materiału dowodowego, dotyczącego problemu ochrony akustycznej oraz przeciwwibracyjnej, okazały się przedwczesne, a tym samym bezprzedmiotowe, jako że będą one mogły być przedmiotem analizy dopiero w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzone w ramach postępowania o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Kolegium podało, że zarzuty i wnioski dowodowe stron, dotyczące problemu ochrony akustycznej oraz przeciwwibracyjnej, nie zostały uwzględnione na etapie prowadzonego postępowania środowiskowego, gdyż przyczyniłyby się one wyłącznie do jego przewłoki, natomiast w żaden sposób nie wpłynęłyby na finalne rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Skargi wniesione w tej sprawie nie uzasadniają uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta nie narusza przepisów postępowania lub prawa materialnego w stopniu uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kryterium oceny decyzji tylko pod kątem zgodności z prawem wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Oceniając zarówno przebieg postępowania zakończony zaskarżoną decyzją, jak i treść zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia obowiązującego prawa w stopniu uzasadniających ich uchylenie. Sąd tylko wtedy zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku istotnego naruszenia prawa stanowiącego podstawę do unieważnienia decyzji, Sąd zobowiązany jest zaskarżoną decyzję unieważnić (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Żadna z opisanych powyżej okoliczności w tej sprawnie nie zachodzi. Postępowanie w tej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". Sąd potwierdza zgodność z prawem opisanej procedury akcentując prawidłowe przeprowadzenie najważniejszych jej etapów. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia i taki wniosek w tej sprawie złożył Zarząd Powiatu B. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że sam wniosek został podpisany przez pełnomocnika P.P. , który legitymował się upoważnieniem udzielonym przez Starostę Powiatu B. i to upoważnienie było nieprawidłowe. Zarządcą dróg powiatowych jest tylko zarząd powiatu, którego nie może zastępować starosta. Tą wadę dostrzegł organ odwoławczy i uzupełnił postępowanie dowodowe o uchwałę Zarządu Powiatu B. z dnia 13 września 2012 r. nr [...], którą nie tylko Zarząd upoważnił P.P. do reprezentowania w tej sprawie, ale i zatwierdził wcześniej podejmowane przez tą osobę czynności w charakterze pełnomocnika. Tym samym można stwierdzić, że w toku postępowania I. instancyjnego było ono prowadzone wadliwie w zakresie upoważnienia do reprezentowania wnioskodawcy, ale w związku z wyeliminowaniem tej wady w toku postępowania odwoławczego, nie może to stanowić podstawy do uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. Ponieważ postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji danego przedsięwzięcia jest wiążące dla organów administracji, to także rację mają skarżący podnosząc, że czym innym był wniosek zatytułowany "przebudowa drogi powiatowej nr [...] ", a czym innym jest "rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B". Tym niemniej skoro sam wnioskodawca dokonał w trakcie postępowania zmiany tego przedmiotu, i zarówno organ I. instancji, jak i II. instancji w wydanych decyzjach prawidłowo określili przedmiot tej sprawy, jakim jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B", to uchybienie wnioskodawcy z chwili złożenia wniosku także nie ma większego znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych decyzji. Nie ulegało przy tym wątpliwości, że nawet pierwotnie złożony wniosek obejmował rozbudowę ulicy [...] w B. , o czym świadczy zwiększenie o ok. 20 % obszaru samego pasa jezdni, wybudowanie nieistniejącego dotychczas chodnika i zwiększenie powierzchni nasypów, poboczy, skarp i rowów odwadniających o ok. 85 % w stosunku do stanu poprzedniego. Ten zakres robót budowlanych nie zmienił się od wszczęcia postępowania w tej sprawie. Było to więc błędnie zatytułowanie wniosku, nie odpowiadające opisowi samego zamierzenia inwestycyjnego. Błąd ten został jednak naprawiony w toku postępowania i nie wpłynął on na treść ustaleń w zaskarżonej decyzji. Tym samym także i w tym zakresie formułowane w skargach zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Wniosek złożony w tej sprawie spełniał wymogi formalne, tzw. zawierał kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie ((art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), a także wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie ((art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Zgodnie z art. 74 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w przypadku, gdy liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wypis z rejestru przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tej sprawie Burmistrz Miasta B. postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2011 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zakres tego raportu wynikał z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 29 marca 2011 r. Burmistrz Miasta B. zwrócił się także o opinię do Państwowego Inspektora Sanitarnego, zgodnie z art. 70 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 78 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Sąd zauważa przy tym, że art. 78 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie formułuje precyzyjnie granicy między przedsięwzięciami mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko posługując się podziałem na przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Kwestia określenia, czy właściwym organem do wydania opinii co do wymaganego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i raportu był wojewódzki inspektor, czy powiatowy inspektor, znajduje wyjaśnienie w art. 12 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), zgodnie z którym państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest organem właściwym w stosunku do podmiotów, dla których powiat jest organem założycielskim lub organem prowadzącym, lub w których powiat jest podmiotem dominującym. Na potrzeby sprawy został sporządzony raport oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego, który podlegał jeszcze uzupełnieniu i poprawieniu. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Burmistrz Miasta B. zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięgnął opinii wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organom tym przedłożono wymagane art. 77 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dokumenty. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. uzgodnił pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując pewne obowiązki, jaki ma wykonać na etapie realizacji i eksploatacji tej drogi inwestor. Niektóre obowiązki wynikającego z tego postanowienia nie znalazły się wprawdzie w decyzji organu I. instancji, ale zostały uzupełnione przez organ odwoławczy. Co również jest istotne w sprawie, w toku przeprowadzonego postępowania zapewniono czynny udział społeczeństwa, czego dowodem są nie tylko liczne pisma skarżącego Stowarzyszenia, ale i protokoły z zebrań organów jednostki pomocniczej osiedla "[...]" w B. , inicjatyw mieszkańców, spotkań z władzami Gminy Miasto B. i Powiatu B. . Nie można przyjąć, aby o tym przedsięwzięciu Burmistrz Miasta B nie informował zainteresowanych mieszkańców. Mając powyższe i przytaczając poszczególne etapy postępowania, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia w tej sprawie przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd również nie dopatrzył się istotniejszych wad. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2012 r. należy bowiem oceniać łącznie z decyzją Burmistrza Miasta B. z 8 lutego 2012 r. Wprawdzie bowiem decyzja organu odwoławczego jest reformatoryjna, ale zakres uchylenia decyzji Burmistrza jest fragmentaryczny i co do istotny zdecydowaną większość rozstrzygnięcia organu I. instancji utrzymało w mocy Kolegium Odwoławcze. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – przy czym w tym zakresie nie było prowadzone postępowanie w tej sprawie. Te elementy, objęte art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zostały uwzględnione przez organy administracji. Wbrew stanowisko zawartym w skargach, także wyniki opinii społeczeństwa, a w szczególności mieszkańców osiedla "[...]", ogólnego zebrania mieszkańców osiedla "[...]" i Rady Miasta B. pozytywnie wskazały na potrzebę przebudowy ul. [...]. Nawet został z inicjatywy ogólnego zebrania mieszkańców osiedla został zawiązany komitet poparcia przebudowy ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy większość mieszkańców osiedla "[...] pozytywnie wyrażało wolę przebudowy ul. [...]j i z treści protokołów wynika, że osoby te doskonale zdawały sobie sprawę, że przebudowa ul. [...] ma służyć zjazdowi pojazdów z autostrady. Na zasadzie przeciwstawienia się skarżącemu Stowarzyszeniu zawiązano komitet poparcia przebudowy. A aktach sprawy (tom [...]) znajduje się, między innymi, opinia ogólnego zebrania mieszkańców osiedla "[...]" z dnia 9 stycznia 2012 r. którą, stosunkiem głosów za – 75, przeciw – 15 wyrażono zgodę na przebudowę drogi łącznikowej zjazdu z autostrady (ul. [...]), która tymczasowo będzie pełnić funkcję drogi łącznikowej między autostradą a drogą krajową nr [...] do czasu wybudowania zjazdu zwanego zachodnią obwodnica B. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarg, jakoby społeczność lokalna nie akceptuje proponowanego rozwiązania, nie brała udziału w opiniowaniu tego rozwiązania bądź została wprowadzona w błąd. Skoro ze znajdujących się dokumentów wynika, że większość mieszkańców popiera to przedsięwzięcie, określając je dokładnie tak, jak wynika to z wniosku inwestora (łącznik między autostradą a drogą krajową, który ma przejąć tymczasowo cały zjazd pojazdów w tym obszarze i tym kierunku z autostrady), to trudno mówić w błędnym przekonaniu mieszkańców. Sąd nie bada natomiast, dlaczego mieszkańcy pozytywnie odnieśli się do realizacji tego przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ zobowiązany jest zamieścić wymaganą tym przepisem treść. Ponieważ organy obu instancji dokładnie wskazały na treść zamieszoną w decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, Sąd nie powtarza już tej treści. W części historycznej uzasadnienia znajduje się szczegółowy opis tych elementów. W ocenie Sądu wszystkie niezbędne wymagane elementy znalazły się w zaskarżonej decyzji. Odrębnego omówienia wymaga jednak jeden element podnoszony w skargach, mianowicie brak określenia alternatywnych tras przebiegu drogi. Istotnie zaskarżona decyzja nie zawiera alternatywnych tras planowanej inwestycji. Powołany art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawiera ogólne wymogi tak wydawanej decyzji. Każde przedsięwzięcie, wymaga ustalenia warunków dostosowujących ją do wymagań ochrony środowiska. Rację mają organy wskazując, że skoro dane przedsięwzięcie polegało na rozbudowie istniejącej drogi powiatowej celem dostosowania jej do możliwości przyjęcia realizowanego zjazdu z autostrady, to nie ma alternatywnych możliwości realizowania takiej inwestycji. Rozbudowa drogi nie może polegać na budowie drogi w całkowicie odmiennym miejscu. Rozbudowa oznacza zmianę czegoś, co już istnieje poprzez zmianę parametrów. W przypadku drogi ta zmiana polega musi na poszerzeniu, powiększeniu pasa drogi publicznej, a dodatkowo może także polegać na zmianie parametrów technicznych istniejącej drogi (np. zmianie nawierzchni). Sąd nie ocenia celowości samego wniosku, tzn. nie bada, czy wariant rozbudowy istniejącej drogi jest najlepszym rozwiązaniem. To bowiem stanowi prawo inwestora składać wniosek w takim zakresie w jakim uważa za właściwy. Można za organami administracji stwierdzić, że stanowisko skarżących opera się na nieporozumieniu. Istotnie w połowie pierwszej dekady XXI wieku opracowywano różne warianty realizacji zjazdu z projektowanej autostrady wskazując przy tym, że taki docelowy zjazd poprzez ul. [...] nie jest najlepszym rozwiązaniem. W tej sprawie droga powiatowa nr [...] na odcinku ul. [...] w B. nie jest projektowana jako stały zjazd w kategorii drogi głównej publicznej (GP) z autostrady, ale tymczasowy zjazd a kategorii drogi zbiorczej (Z), natomiast odrębny zjazd został zaprojektowany i jak wynika z zawartych w aktach sprawy informacji planowana jest jego budowa, a jej zakończenie na 2015 r. Informacje te powinny być znane także skarżącym, można je znaleźć nawet na stronach internetowych (np. www.brzesko.pl/index.php?news=18-02-2013_o_9-35-41; www.radiokrakow.pl/www/index.nsf/ID/AWRA-953SPH; www.e-polska.info/Brzesko/Bedzie-polnocno-zachodnia-obwodnica-Brz...). Ocena skarżących, że prowizoryczne inwestycje będą mieć charakter stały, pozostaje poza oceną Sądu, ponieważ nic takiego nie wynika z akt sprawy. Sąd nie dokonuje oceny przyszłych zdarzeń, które jeszcze nie nastąpiły i nie wiadomo czy zaistnieją. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skarg, należy wskazać, że także nie są one zasadne. Strony skarżące uznają za nieprawidłowe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca zwrócił się o nadanie takiego rygoru uzasadniając to dążeniem do zapewnienia ochrony zdrowi i życia ludzkiego poprzez jak najszybsze zrealizowanie inwestycji co z kolei przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego i ustawienie ekranów akustycznych, czym zmniejszy się emisję hałasu. Nadanie tego rygoru przyspieszy dalsze procedury administracyjne. Organy obu instancji uznały tą argumentację za przekonującą i Sąd podziela tak zajęte stanowisko. Kwestia wniosku nieuprawnionego podmiotu co do nadania tego rygoru nie jest uzasadniona. Nie jest zasadny zarzut blokowania budowy docelowego łącznika pomiędzy autostradą a droga krajową nr 4, a projektowana inwestycja ma być jedynym łącznikiem. Materiały sprawy wskazują na tymczasowość tej trasy, wraz z zamiarem wybudowania docelowego łącznika z innym przebiegiem. Argumenty zawarte w skardze Stowarzyszenia w pkt 3-6 wskazują na błędne przekonanie, że projektowana trasa ma być jedynym i docelowym łącznikiem między autostradą a droga krajową na 4. Z dokumentacji także nie wynika, aby rozbudowana droga powiatowa miała charakter drogi "GP", a oznaczenie że ul. [...] będzie miała parametry drogi "GP" zawarte zostały tylko w studium korytarzowym wraz z analizą wielokryterialną (raport oddziaływania na środowisko z listopada 2011 r., strona [...]). Także nie potwierdzają dokumenty stanowiska skarżącej wyrażonego na rozprawie, że droga powiatowa nr [...] będzie drogą krajową. Nawet z notatki prasowej z dnia 3 marca 2013 r., stanowiącej w ocenie skarżących potwierdzenie przekwalifikowania ww. ulicy znajduje się tylko wiadomość, że ul. [...] będzie miała standard drogi krajowej, nie ma natomiast żadnej informacji o tym, że zostanie zakwalifikowania jako droga krajowa w systemie dróg. Nie są zasadne zarzuty, jakoby osoba sporządzająca kartę informacyjną i "studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" była nieuprawniona do sporządzenia tych dokumentów. Jak wynika to z akt sprawy, i o czym skarżące Stowarzyszenie zostało poformowane, właściwy wojewoda nie prowadzi obecnie listy biegłych z tej dziedziny i każda osoba, która posiada wystarczającą wiedzę z tego zakresu, miała prawo sporządzić te dokumenty. Dokumenty te były przedmiotem oceny przez organy i organy w tej sprawnie nie uznały, aby osoba je sporządzająca dokonała błędnych ustaleń lub obliczeń. Sąd także nie dostrzegł uchybień, które dyskwalifikowałyby te dokumenty. Zarzut dokonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. oceny całej decyzji organu I. instancji zamiast tylko częściowej oceny jest oczywiście niezasadny. W każdym przypadku wniesienia odwołania i to niezależnie od zarzutów odwołania, obowiązkiem organu II. instancji jest ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie, a więc ocena także i całej decyzji organu I. instancji. Zarzut naruszenia zasady reformationis in peius zawarty w art. 139 K.p.a. jest niezasadny. Zakaz ten oznacza, ze w przypadku wniesienia odwołania, organ odwoławczy nie powinien pogarszać pozycji strony, która to odwołanie wniosła, a więc wydana przez organ odwoławczy decyzja nie może być bardziej niekorzystna, niż decyzja zaskarżona odwołaniem organu I. instancji. Taka sytuacja w tej spawie nie zachodzi. Skoro organ I. Instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, a organ odwoławczy co do istoty utrzymał te uwarunkowania (tylko nieznacznie je modyfikując i to w celu zapewnienia większej ochrony środowisku naturalnemu i warunkom życia mieszkańców), to w ogóle nie zaistniałą sytuacja orzekania na niekorzyść odwołujących. Powołany w skardze zarzut pozbawienia stron ekranów akustycznych nie stanowi naruszenia zasady reformationis in peius ponieważ Kolegium Odwoławcze nakazało zapewnienie w projekcie budowlanym odpowiednich środków ochrony, zabezpieczających tereny sąsiadujące z przedsięwzięciem przed ponadnormatywnych hałasem (pkt I pkt 2 zaskarżonej decyzji). Takie rozwiązanie nie tylko że nie eliminuje ekrany akustyczne, ale pozwala inwestorowi na bardziej elastyczne i dostosowujące do danych potrzeb określenie technicznych sposobów zabezpieczenia przed ponadnormatywnym hałasem. To projekt budowlany szczegółowo określi, jakie rozwiązania pozwolą na tą redukcję, przy czym oczywiście będą to mogły być także ekrany akustyczne. W tej sprawie naruszenie zakazu reformationis in peius miałoby miejsce wówczas, gdyby organ I. instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, odwołanie wniósłby sam wnioskodawca, a organ odwoławczy odmówiłby ustalenia tych uwarunkowań lub ustaliłby je zdecydowanie mniej korzystanie dla odwołującego się wnioskodawcy niż wynikałoby to z decyzji pierwszoinstancyjnej. Taka jednak sytuacja w ogóle nie miała miejsca. Co do zarzutu braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, to z obowiązujących przepisów wynika, że taka rozprawa mogła być przeprowadzona, ale żaden organ nie miał obowiązku jej przeprowadzania. Nie jest to więc powód do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro organy nawet nie przeprowadzając rozprawy, nie naruszyły prawa. Nie wykazano przy tym w skargach, ani też Sąd nie dostrzegł takich okoliczności, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i które mogłyby się uwidocznić tylko na skutek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Innymi słowy brak przeprowadzenia w tej sprawie rozprawy administracyjnej nie miał wpływu na wynik sprawy. Co do zarzutu bezzasadnej odmowy powołania biegłego, Sąd także uznaje ten zarzut za nieuzasadniony. Skoro ustalone okoliczności nie budziły wątpliwości, to nie ma podstaw do powoływania biegłego. Zarzuty co do niewłaściwego organu Inspekcji Sanitarnej nie są uzasadnione i zostało to już wykazane w uzasadnieniu tego wyroku. Także zarzut dotyczący braku szczegółowe inwentaryzacji pomników przyrody lub inne roślinności nie jest zasadny, skoro raporty oddziaływania na środowisko dokładnie w swoich załącznikach to określa (załączniki nr 6 i 7 (łącznie 37 stron) raportu oddziaływania na środowisko, szczególno opisujących i przedstawiających graficznie zieleń). Kolejny zarzut dotyczy błędnego przyjęcia ruchu po realizacji inwestycji o wielkości 9700 pojazdów na dobę. Według skarżących ta wielkość jest niewiarygodna, a rzetelna ilość pojazdów to ok. 18000 pojazdów na dobę. Już zwykłe porównanie prognoz ruchu zawartych w załączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia (jako studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną) pokazuje, jak planowany jest rozkład tego ruchu: prognoza ruchu w 2015 r. po trasie docelowego łącznika (zachodniej obwodnicy B. łączącej autostradę z drogą krajową nr [...]) ma wynosić ok. 8740 pojazdów na dobę (rysunek nr 6). Prognoza ruchu o tym docelowym łączniku w 2030 r. to już [...] pojazdów na dobę (rysunek nr [...]). Natomiast prognoza ruchu po innej trasie, czyli po ul. [...] w przypadku nie wykonania rozbudowy tej drogi ma wynieść w 2015 r. 2670 pojazdów na dobę (rysunek nr 10), a w razie zrealizowania rozbudowy w 2015 r. – 9700 pojazdów na dobę (rysunek nr 2). W aktach sprawy znajduje się pismo Dyrektora Departamentu Przygotowania Inwestycji Oddziału [...] w K. z 19 sierpnia 2010 r., zgodnie z którym, jak należy przypuszczać, drogę stanowiącą łącznik GP między drogą krajową nr 4 a autostradą nie powinno się prowadzić ulicą [...]. Wniosek inwestora w tej sprawie nie dotyczy realizacji docelowego łącznika (zachodniej obwodnicy B). W aktach sprawy zalega pismo Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji adresowane do [...] w W. z 20 lutego 2009 r., z której treści wynika, że łącznik jako droga GP pomiędzy autostradą a drogą krajową nr [...] i [...] będzie generował w 2013 r. ruch pojazdów o natężeniu 14930 pojazdów na dobę, a w 2025 r. – 20000 pojazdów na dobę. W aktach jest także informacja, że studium trasowe z 2006 r. wskazywało na ruch o natężeniu 18.000 pojazdów na dobę przez ul. [...]. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy wskazać, że istotnie w aktach sprawy jest "studium trasowe" sporządzone w lipcu 2006 r. na potrzeby różnych wariantów łącznika między autostradą a drogą krajową nr [...] i [...] , przy czym żaden z wariantów nie stanowił ulicy [...] jako łącznika miedzy autostrada a drogami krajowymi. Przyjęto w tym studium, że na podstawie wyników badań natężenia ruchu z 2000 r. przyjęto liczbę 18 tyś pojazdów na dobę na 2020 r. jako natężenie ruchu zjazdu z autostrady (strona nr 9 tego studium). Natomiast w raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym na potrzebny tej sprawy (z listopada 2011 r.) w załączniku nr 8 zawierającym "studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" posłużono się badaniami natężenia ruchu z 2005 r. i modeli wyznaczania tego natężenia wypracowanych w 2007 r. Następnie w tym załączniku dokładnie opisano przyjęte parametry dla oznaczenia natężenia ruchu. W tym stanie sprawy można było przyjąć natężenie ruchu jako 9700 pojazdów na dobę. Inne dane wynikają z przeprowadzonych wcześniej badań lub modeli. Skoro bazując na danych z 2000 r. przyjęto jakąś wielkość, a bazując na danych z 2005 r. i 2007 r. przyjęto inną wielkość i uzasadniono to natężenie ruchu, to Sąd nie może tego zanegować. W pismach GDDKiA także pojawiają się wielkości natężenia ruchu, ale ani nie wiadomo, skąd te wielkości zostały przyjęte, ani w jaki sposób je obliczono. Nie zanegował przyjętej wielkości natężenia ruchu także Oddział GDDKiA w K. Na koniec należy wskazać, że celem niniejszego postępowania była identyfikacja przez organy administracji środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej na wskazanym przez inwestora odcinku i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, rozumianego jako "ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami" (art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Tak wydana decyzja będzie podstawa o staranie się o wydanie pozwolenia na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i dopiero na tym etapie, opracowując szczegółowy projekt budowlany, inwestor będzie zobowiązany zaproponować takie rozwiązania techniczne, aby zakres oddziaływania inwestycji nie naruszał norm ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami lub innym szkodliwym oddziaływaniem. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani procedury administracyjne w stopniu uzasadniających jej uchylenie. Tym samym tak skarga Stowarzyszenia jak i W.M. podlegają, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.