II SA/Kr 1783/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski (spr) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2004r sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2000r, Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji pojemnika na odpady stałe I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Pismem z dnia :[....] .07.1999 r. Z.Z. , zawiadomił Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w O. o niezgodnym z przepisami usytuowaniu śmietnika. Postanowieniem z dnia 22.12.1999 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O., jako rzeczowo właściwemu w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 30.03.2000 r. (znak:.........), działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie lokalizacji pojemnika na odpady stałe, na nieruchomości położonej w O. a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. :[....]. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu :[....].12.1999 r. pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w O. dokonali oględzin nieruchomości na której posadowiony jest budynek mieszkalny wielorodzinny. Przedmiotem oględzin była lokalizacja "ruchomego na kołach" pojemnika na odpady stałe o pojemności 1100 1. Pojemnik taki w rozumieniu ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nie jest obiektem budowlanym. Dolej podniesiono, że w planie zagospodarowania dz.ewid. :[....] nie przewidziano miejsca na lokalizację pojemników z przeznaczeniem do gromadzenia odpadów stałych zgodnie z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. "Z uwagi na brak istnienia takiego obiektu, należy uznać, że nie występują przesłanki zakreślone w art. 83 ust. 1 ustawy Prawa Budowlane, ściśle określające zadania i kompetencje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Odwołanie Z.Z. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , decyzją z dnia 21.06.2000 r. (znak:........) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu wywiedziono, że według art. l Prawa Budowlanego z 1994 r. ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Organy nadzoru budowlanego mogą się zajmować tylko obiektami budowlanymi a przedmiotowy pojemnik nie może być uznany za obiekt budowlany. Według art. 3 pkt. 9 Prawa Budowlanego z 1994 r., plac pod śmietnik jest urządzeniem budowlanym i w tym zakresie organy mogłyby prowadzić postępowanie administracyjne. W sprawie niniejszej miejsce gromadzenia odpadów stałych stanowi plac do ustanawiana kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "nie formułuje żadnych wymogów co do odległości takich placów od innych obiektów budowlanych czy też granicy z działką sąsiednie?. Taka regulacja zostawia inwestorowi lub projektantowi swobodne uznanie gdzie zostanie zlokalizowany plac do ustawienia pojemników na śmieci. Budynek mieszkalny wielorodzinny użytkowany jest na podstawie decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 21.09.1998 r. udzielającej pozwolenia na jego użytkowanie. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Z.Z. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, "gdyż nie leży ona w kompetencjach" Inspektora Nadzoru Budowlanego, dodatkowo podniósł co następuje: 1/ przekazanie sprawy przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego ,jest absurdem prawnym", gdyż zgodnie z ustawą z 14.03.1985 r. o Inspekcji Sanitarnej - sprawa ta należy do podstawowych działań inspekcji sanitarnej, 2 / fakt umorzenia postępowania skarżącego nie dziwi gdyż nie należy ona do kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a pojemnik na odpady komunalne nie jest obiektem budowlanym, 3/ w dalszym ciągu skargi, skarżący koncentruje się na krytyce postępowania związanego z udzieleniem pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wielorodzinnego, podnosząc, że w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po raz kolejny potwierdził nieprawdę gdyż budynek mieszkalny wykonany został niezgodnie z warunkami zabudowy i pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Dokonana kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszaj ą prawo w stopniu powodującym konieczność uchylenia obu decyzji. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że jak się wydaje organ I instancji przyjmuje, że w planie zagospodarowania dz.ewid. :[....] nie przewidziano miejsca na lokalizację pojemników z przeznaczeniem do gromadzenia odpadów stałych. Ale jak można sądzić innego zdania, jest organ II instancji gdyż ustala, że w sprawie niniejszej miejsce gromadzenia odpadów stałych stanowi plac do ustanawiana kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "nie formułuje żadnych wymogów co do odległości takich placów od innych obiektów budowlanych czy też granicy z działką sąsiednią". Taka regulacja zostawia inwestorowi lub projektantowi swobodne uznanie gdzie zostanie zlokalizowany plac do ustawienia pojemników na śmieci. Z tego można by wyprowadzić wniosek, że projekt budowlany przewidywał lokalizacje placu do ustawienia pojemników na śmieci. Sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy ( art. 133 § 1 p.o.p.s.a.). W aktach sprawy nie ma decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie jest więc możliwe dokonanie weryfikacji przypuszczalnego twierdzenie organu, że projekt budynku wielorodzinnego przewidywał lokalizacje placu do ustawienia pojemników na śmieci z tym tylko, że jak twierdzi organ prawo zostawia inwestorowi lub projektantowi swobodne uznanie gdzie zostanie zlokalizowany taki plac. Co dopiero przedstawionego poglądu podzielić nie można. Wprawdzie rzeczywiście rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z 1994 r., odległości usytuowania miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadków stałych regulowało wprost tylko co do miejsc zadaszonych osłonami lub pomieszczeń ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi ( § 23 ust. l ), to nie można przyjąć pełnej dowolności projektanta, czy inwestora w zakresie sytuowania utwardzonych placów do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. Na marginesie można podnieść, że powyższą wadę regulacji dostrzeżono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. nr 75 póz. 690) gdzie już wprost, wymaganymi odległościami objęto także utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi ( § 23 ust. 1). Zgodnie z art. 5 ust. l Prawa Budowlanego z 1994 r., (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) obiekt budowlany należy projektować w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a przez tę ochronę rozumiano w szczególności m.in. ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Tak więc organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę powinien pod tym kątem rozważać sprawę. Dlatego istotne jest w sprawie przeprowadzenie dowodu z akt sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę celem stwierdzenia, czy taki plac w projekcie przewidziano (jak się wydaje twierdzić organ II instancji) czy też takiego placu nie przewidziano (jak twierdzi organ I instancji). Jeżeli by takiego placu nie przewidziano, to należy rozważyć czy przedmiotowy kontener może być uznany za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt. l lit. c Prawa Budowlanego z 1994 r., wszak obiektem małej architektury jest niewielki obiekt użytkowy służący utrzymaniu porządku jak np. śmietnik ( art. 3 pkt. 4 lit. c) albo też tymczasowym obiektem budowlanym, którym jest obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, taki jak np. obiekt kontenerowy ( art. 3 pkt. 5.). Bez bliższego wyjaśnienia o jaki pojemnik kontenerowy chodzi, za przedwczesne należy uznać stanowisko organu I instancji, że taki pojemnik nie jest obiektem budowlanym. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach Sąd nie orzekł bowiem skarżący, na rozprawie w dniu 25.08.2004 r. . nie domagał się przyznania należnych kosztów. Charakter sprawy, decyduje o bezprzedmiotowości orzeczenia o którym mowa w art. 152 p.o.p.s.a.