II SA/Kr 1789/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie: WSA Barbara Pasternak WSA Grażyna Firek Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z [...] 20001 r. 2.zasadza od Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącego 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...].02.2001 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., działając na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 22 ust. 3 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz.950 z późn. zm. - obecnie tj. Dz.U z 2002 r. nr 42 poz. 371 zwaną dalej ustawą o kombatantach) umorzył postępowanie z wniosku Z.F. w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich wywodząc, że wniosek złożony został po dniu 31.12.1998 r., a więc po terminie określonym w art. 22 ust.3 ustawy o kombatantach, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odniósł zamierzonego skutku i Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...].05.2001 r. Nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].02.2001 r., podtrzymując w całości zajęte w co dopiero opisanej decyzji stanowisko. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył Z.F. i nie precyzując żądania skargi skoncentrował się na swoim prawie do przyznania uprawnień o których mowa w ustawie o kombatantach. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Wprawdzie w dniu ponownego orzekania przez Kierownika Urzędu obowiązywał art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach, ale przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 r. uznany został za niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP. Z kolei art. 145a. § 1 kpa stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Tak wiec zachodzi powołana na wstępie podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...].02.2001 r. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem Kierownika Urzędu będzie rozpoznanie wniosku skarżącego, w przedmiocie przysługiwania mu uprawnień o których mowa w ustawie kombatantach i wydanie decyzji zgodnej z zebranym materiałem dowodowym. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.