II SA/Kr 1795/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia 02.06.2011r., Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm. – zwaną dalej ustawą o planowaniu z 2003 r.) §1-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) po rozpatrzeniu wniosku A. N., J. J., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] wraz z dojazdem poprzez działkę nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z drogi publicznej dz. nr [...] obr. [...] przy ul. W. w K.". Integralna częścią decyzji uczyniono załączniki: Nr 1 - Warunki zabudowy terenu ( część tekstowa); Nr 2- Linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną warunków zabudowy; Nr 3 - Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej (cześć tekstowa), Nr 4 - Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej (część graficzna) W uzasadnieniu podniesiono co następuje. 1. w dniu 29.12.2008 r., A. N., oraz J. J., wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. oraz zjazdu z dz. nr [...]. Pismem z dnia 25.05.2010 r., skorygowano nazwę przedsięwzięcia na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] wraz z dojazdem poprzez działkę nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z drogi publicznej dz. nr [...] obr. [...] przy ul. W. w K.". 2. Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym ustawy o planowaniu z 2003 r., 3. W dniu 25.10.2010 r., Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ale na skutek odwołania Stowarzyszenie [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23.02.2011 r. (znak: [...]) uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę Organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że jedynym istotnym uchybieniem jest to, że wniosek został skorygowany i objęto nim również dz.ewid. [...] ( ul.W.) co powoduje, że stronami postępowaniami powinny być również współwłaściciele tej działki. W świetle wypisów nieruchomość ta stanowi współwłasność Gminy Miejskiej K. oraz K. B. i A. B.. Niezapewnienie - przynajmniej formalnego - czynnego udziału stronie w postępowaniu, stanowi podstawę negatywnej weryfikacji aktów administracyjnych. Skorygowania wymaga tytuł inwestycji określony w sentencji oraz załącznikach opisowych, jak również wymagają tego załączniki graficzne do decyzji, które powinny uwzględniać zmianę konfiguracji działek. 4. Ponownie rozpatrując sprawę w pierwszej kolejności zweryfikowano oraz zaktualizowano w oparciu o dane pobrane z systemu [...] przez MSIP ( Miejski System Informacji Przestrzennej ) krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W oparciu o zapisu systemu zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów (stan z dnia 02.05.2011r.) K. B. i A. B. nie mają już interesu prawnego w niniejszej sprawie bowiem zgodnie z aktualnym wydrukiem z ewidencji gruntów dla działki nr [...] (dawna [...] ) obr [...] jedynym właścicielem działki jest Gmina K.. Zmiany w ewidencji spowodowały następną zmianę wniosku z dnia 22.03.2011 r., który ostatecznie dotyczył zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] wraz z dojazdem poprzez działkę nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z drogi publicznej dz. nr [...] obr. [...] przy ul. W. w K." 5. W toku postępowania uzyskano: - opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 10.06.2010.r. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego - opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 25.02.2009 r. w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, - opinię Wydziału Kształtowania Środowiska w zakresie ochrony środowiska, - opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 20.03.2010 r., w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską - opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 22.07.2010 r., w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorską, - opinię Biura Planowania Przestrzennego z dnia 30.01.2009 r., w odniesieniu do terenów objętych sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 6. Ponadto na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu z 2003 r., projekt niniejszej decyzji przesłano do uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. Z uwagi na fakt, iż w terminie 21 dni od przesłania projektu decyzji o warunkach zabudowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. nie zajął stanowiska w sprawie, należało uznać, zgodnie z treścią art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu z 2003 r., że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. 7. Projekt decyzji został sporządzony przez mgr inż. arch. E. S. wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów nr [...]. 8. W toku postępowania strony nie wniosły żadnych uwag i zastrzeżeń. Odwołanie Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia 13.09.2011 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu co następuje. I. teren planowanego zamierzenia w niewielkiej części, tj. poprzez szerokość działki [...] przylega bezpośrednio do ulicy W. (działka nr [...]). W rozpatrywanym przypadku organ I instancji prawidłowo rozszerzył obszar analizowany, odstępując od minimalnych wartości, o których mowa w przepisie § 3 ust. 2 rozporządzenia, w celu uwzględnienia ukształtowanej zabudowy przy ulicy W.. W przypadku ustalenia przez organ I instancji obszaru analizowanego, w oparciu o minimum (nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów), w obszarze analizowanym znajdowały by się jedynie działki praktycznie bezpośrednio przylegające do terenu inwestycji, w większości nie zabudowane. W takim przypadku obszar analizowany nie odzwierciedlałby istniejącej zabudowy wzdłuż ulicy W. tworzącą uporządkowaną i jednolitą całość urbanistyczno - architektoniczną. II. sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, zresztą obszar ten zawiera również załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Ustalone na podstawie analizy wyniki znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń, III. planowane zamierzenie inwestycyjne (budynek mieszkalny jednorodzinny), nie będzie stanowić elementu obcego w istniejącej zabudowie kształtującej się wzdłuż ulicy W., co więcej planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie w już ukształtowanym ładzie urbanistyczno-architektonicznym w ramach obszaru analizowanego. W obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne których parametry mogą stanowić kontynuację dla wnioskowanej inwestycji, IV. teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ulica Rzepichy. poprzez drogę wewnętrzną ul. W. i projektowany zjazd na drogę dojazdową po terenie działki nr [...]. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłankę "dostępu do drogi publicznej", także wówczas, gdy teren inwestycji ma zapewniony tzw. pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. poprzez drogę wewnętrzną lub służebność drogową. V. odnosząc się do zarzutów odwołania podniesiono, że : - z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, właścicielem działki nr [...] (ulica W.) jest Gmina K., twierdzenia przeciwnego strona skarżąca nie udowadnia, - studium nie jest aktem prawa miejscowego, a ustalenia studium są wiążące tylko dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych i nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygania w indywidualnej sprawie administracyjnej dotyczącej warunków zabudowy, - brak jest podstaw do stwierdzenia, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt. II SA/Kr 327/10 stwierdził nieważność Uchwały Rady Miasta K. z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" oraz orzekł, że zaskarżona nie może być wykonywana. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu jest prawomocne, a plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" nie obowiązuje od dnia 30 marca 2011 r. - szczegóły dotyczące lokalizacji inwestycji zostaną skonkretyzowane w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia a skoro planowania inwestycja spełnia warunki określone ustawą o planowaniu z 2003 r., zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. i zarzucając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 59, art. 60 , art. 61 ustawy o planowaniu z 2003 r., wniosło o uchylenie skarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podniesiono, że : - wprawdzie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, ale to nie usprawiedliwia całkowitego zignorowania powyższego dokumentu. Wskazania Studium powinny być uwzględnione przez SKO jako jeden z dowodów w sprawie, tym bardziej, że postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy ma charakter niejako zastępczy w stosunku do ustalania warunków zabudowy na podstawie planu miejscowego. Jeżeli więc plan miejscowy powinien być zgodny że Studium, a postępowanie "[...]" prowadzi się w sytuacji braku planu miejscowego, to uwzględnienie Studium jako dowodu w sprawie jest niezbędne, a naruszenie powyższego należy potraktować jako istotne naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. - błędne jest stanowisko Kolegium, że jest związane uzgodnieniami organów administracyjnych uzyskanymi w toku postępowania wyjaśniającego przed organem I instancji bowiem Kolegium w innym miejscu uzasadnienia skarżonego orzeczenia stwierdza przeciwnie, iż Kolegium jest uprawnione do badania pod względem merytorycznym ustaleń organu I instancji. "Uzgodnienia (ZIKIT i inne) w toku postępowania I instancji są dokonywane przez jednostki organizacyjne Gminy K. (ZIKIT i inne), na skutek czego nie służy na nie odrębne zażalenie w toku postępowania. Gdyby więc zgodzić się z w/w stanowiskiem SKO, to takie uzgodnienia w ogóle nie podlegałyby weryfikacji w toku instancji ani jakiejkolwiek innej. Reasumując, SKO powinno stwierdzić naruszenie przez organ I instancji art. 106 k.p.a. , skutkujące, niezależnie od pozostałych przyczyn, uchyleniem skarżonej decyzji". - wbrew stanowisku Kolegium, planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej. Kolegium powinno w tym zakresie dokonać weryfikacji stanowiska organu I instancji oraz ZIKIT-u. bo, tak zwana "ul. W." nie jest drogą wewnętrzną, lecz działką stanowiącą współwłasność osób fizycznych oraz Gminy K.. Skarżący powołał w sprawie dokumenty potwierdzające, iż co najmniej do roku 2010, działka "drogowa" nr [...] stanowiła współwłasność m.in. K. B., A. B.. Organ powołuje się na wypis z ewidencji gruntów z 16.05.2011r. , w którym w/w osoby nie figurują już jako współwłaściciele działki nr [...]. Skarżący zakwestionował jednak powyższe, powołując się na okoliczność, że organy Gminy K. nie ustaliły czy rzeczywiście i jak doszło do utraty własności przez dotychczasowych współwłaściciel B.. Ustalenie przez organ orzekający w oparciu o jakie zdarzenie prawne w właścicielki utraciły własność, było możliwe i konieczne, a zaniechanie powyższego jest rażącym naruszeniem prawa, m.in. zakresie art. 7 i 77 k.p.a. - Kolegium nie odniosło się do zarzutu oraz wniosku dowodowego skarżącego zakresie stanowiska Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych (Postanowienie w/w Dyrektora z dnia 05.11.2007 r., w którym w/w organ stwierdza unikalny charakter terenu na którym leży działka nr [...] i [...], jako "ekoton leśno-łąkowy" oraz "ostatnia enklawę zieloną w zespole zabudowy [...]". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie ale jak wynika z uzasadnienia - odpowiedź dotyczy decyzji Kolegium z dnia 13 wrzenia 2011 r., (znak: [...]) orzekającej o utrzymaniu w mocy wydanej z dnia 8 sierpnia 2011 r., nr [...] (znak: [...]) orzekającej z wniosku Z. S. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z garażami na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. P. w K., wraz z budową odcinka drogi dojazdowej po dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] i dz. nr [...] obr. [...] oraz z wjazdem z dz. nr [...] (ul. W.) na dz. nr [...] obr. [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydent Miasta K. którą ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] wraz z dojazdem poprzez działkę nr [...] obr. [...] oraz zjazdem z drogi publicznej dz. nr [...] obr. [...] przy ul. W. w K.". Ustawa o planowaniu z 2003 r., określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności ( art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym - ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzajaco. Ograniczenia prawa własności, (wartości chronionej Konstytucją RP) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu z 2003 r., w sposób bardzo wyraźny akcentuje konstytucyjne prawo własności. Daje temu wyraz art. 6 ust. 2 stwierdzając, iż w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 mówiący o tym, iż "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy ( art.64 ust.1). Art. 60 i nast. ustawy określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1. Określony w pkt. 1 art. 61 ust. 1 warunek, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, nie może być wykładany w oderwaniu od określonego w art. 2 pkt. 1 pojęcia ładu przestrzennego - czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzyć ma harmonijną całość z uwzględnieniem rozmaitych wymagań w tym m.in. kompozycyjno-estetycznych. Działka sąsiednia to nie działka bezpośrednio sąsiadujące z działką dla której ustala się warunki zabudowy, Sąd w składzie orzekającym reprezentuje pogląd szerszej wykładni pojęcia "działki sąsiedniej" rozumianej jako obszar tworzący urbanistyczną całość. Trudno przypisać ustawodawcy, że jego celem było zapewnienie ładu przestrzennego jedynie pomiędzy dwoma graniczącymi ze sobą działkami. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej, i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa. W sprawie niniejszej przeprowadzona została przez osobę uprawnioną analiza urbanistyczno – architektoniczna wyznaczająca obszar analizowany w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich z zabudową, tj. m.in. na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna wolnostojąca i bliźniacza. Większość stanowią budynki dwukondygnacyjne, przekryte dachami dwuspadowymi lub wielospadowymi. Forma i gabaryty budynków znajdujących się w obszarze są nieznacznie zróżnicowane, jednakże wspólną cechą zabudowy jest geometria dachów, tj. dachy spadziste o kącie nachylenia połaci 30° - 45°. Przedmiotowa analiza urbanistyczno-architektoniczna nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania a dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby można było postawić jej zarzut takiego naruszenia prawa które miało wpływ na wynik sprawy. Zapadłe w sprawie rozstrzygniecie jest drugim bowiem sprawa była rozpatrywana przez organ I instancji po uchyleniu i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Skarga zarzuca naruszenie art. 7 i 77 kpa bowiem organy nie ustaliły czy rzeczywiście i jak doszło do utraty własności przez dotychczasowych współwłaścicieli. Po uzupełnieniu materiału dowodowego stwierdzono, że zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów dz.ewid. [...] (dawna [...]) stanowi własność Gminy K.. Wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości ( art. 76 § 1 kpa). Prawo dopuszcza przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu ( art. 76 § 3 kpa) - ale żadna ze stron postępowania takiego dowodu nie przeprowadziła. Nie można więc zarzucać organom naruszenie art. 7 i 77 kpa . Podobnie nie może stanowić podstawy do twierdzenia, że przepisy te zostały naruszone bowiem nie wzięto pod uwagę wskazań studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego które decydują o treści przyszłego planu a postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy ma charakter niejako zastępczy w stosunku do ustalania warunków zabudowy na podstawie planu miejscowego. Jeżeli więc plan miejscowy powinien być zgodny że Studium, a postępowanie "[...]" prowadzi się w sytuacji braku planu miejscowego, to uwzględnienie Studium jako dowodu w sprawie jest niezbędne, a naruszenie powyższego należy potraktować jako istotne naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. Dla przedmiotowego terenu nie ma ustaleń planu bowiem uchwała Rady Miasta K. z dnia 4 listopada 2009 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" została w sposób prawomocny wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt. II SA/Kr 327/10. Wyżej przeprowadzono wywód dotyczący ograniczenia prawa własności przez tzw. władztwo planistyczne do którego zalicza się także decydowanie w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Studium nie jest nawet prawem miejscowym ( art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu z 2003 r.), nie może mieć więc żadnego wpływu na treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wbrew temu co się twierdzi w skardze, uwzględnione zostało stanowisko Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych z dn. 25.02.2008 r., znak [...]). Organ nie ma obowiązku uwzględniać stanowiska organu wydanego w innej sprawie, a więc zarzut w tym zakresie jest nieuzasadniony. Nie do końca jest zrozumiały zarzut błędnego stanowiska Kolegium, co do związania uzgodnieniami organów administracyjnych uzyskanymi w toku postępowania wyjaśniającego. W sprawie ustalenia warunków zabudowy ustawa o planowaniu z 2003 r., wymaga w określonych przypadkach uzgodnienia. Takie uzgodnienie jest dla organu wiążące. Inna jest sytuacja gdy ustawa wymaga opinii innego organu - w takim przypadku organ decydujący nie jest związany opinią. Postanowienie uzgadniające jest zaskarżalne tylko przez inwestora ( art. 53 ust. 4 i 5 w związku z art. 64 ust.1) ale w toku postępowania podlega kontroli, może więc być kwestionowane przez inną stronę postępowania niż inwestor w odwołaniu. Na zakończenie należy podnieść, że Sąd nie jest przeciwny ochronie przed zabudową terenów unikalnych przyrodniczo. Nie mniej jednak nie może ta ochrona prowadzić do naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, skoro dokonana kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo na podstawie art. 151 p.o.p.s.a należało orzec jak w sentencji.